Δημοφιλείς αναρτήσεις

Follow by Email

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Λύση

Έχει γεμίσει ο κόσμος με αιώνιους έφηβους, που μακάρι να διατηρούσαν κάτι από τη χαμένη τους παιδικότητα. Αντιδραστικά εκ του ασφαλούς στοιχεία, που αποθεώνουν θεωρητικά ξεσπάσματα, καθηλωμένοι επί της ουσίας.
Με τόνους σαρκασμού και επιθετικότητας θα στραφούν κατά των εκάστοτε σαρωτικών μέτρων για να συνεχίσουν τον καθημερινό και με κάθε πρόσφορο μέσο εξευτελισμό της καθημερινής ζωής τους.
Γιατί στην πλειονότητά τους, αυτοί οι...αιωνίως ανήλικοι δεν είναι προϊόντα του καθ' όλα βαρβαρου συστήματος αλλά της αδυναμίας τους να χειραφετηθούν από το τόσο δελεαστικό βόλεμα.
Είναι οξύμωρο να βλέπουμε άτομα που έχουν ήδη εισέλθει στην τέταρτη δεκαετία της ζωής τους να μένουν με γονείς, βιώνοντας μια δεύτερη ή απλώς παρατεταμένη φοιτητική ζωή όπου το άσκοπο εξελίσσεται σε ανάπόδραστο σύνθημα και βιοθεωρία.
Δεν είναι μόνο η ανεργία και η πανταχόθεν προωθούμενη τρομοκρατία που είναι υπαίτιες για αυτό το κάθε άλλο παρά υγιές φαινόμενο - καθεστώς.
Κυρίως υπεύθυνη είναι η άρνηση ενηλικίωσης και η ευθυνοφοβία, σύνδρομα που άπαντες τα συναντούν στην πορεία τους, σε διαφορετικούς τομείς, με διαφορετική ένταση, αλλά που πάντα πιστοποιούν μερική ή και ολική αδυναμία χειραφέτησης.
Από τι?
Η λίστα είναι μακροσκελής ! Από φοβίες, στερεότυπα, συμπλέγματα, αναμνήσεις, ακόμα και από την ίδια την οικογένεια και μια σειρά προκατασκευασμένων εικόνων που αποτρέπουν από την αυτονομία, από την βασική αίσθηση ότι ζεις τη ζωή σου όπως θέλεις και όχι όπως σου υπέδειξαν.
Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τις επαναγωγές και τα πισωγυρίσματα, ίσως επειδή πάντα συνέλεγα μιζέρια και στασιμότητα. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερος εχθρός από το τέλμα, από την απουσία εξέλιξης.
Οι λύσεις είναι παράγωγα γνήσιας θέλησης και όχι θεόσταλτης εύνοιας.
Ακομα και οι συγκυρίες είναι τόσο επιφανειακές που είναι συχνά παραπλανητικές, δεν πρέπει να τις παιρνουμε τόσο στα σοβαρά. Και όμως, προτιμάμε να κρυβόμαστε πίσω από αυτές για να θεωρούμε την καθήλωσή μας στο αδιέξοδο μοιραία συντελεσμένη.
Η συγκυρία είναι προκλητική, ουδέποτε πρέπει να αντιδρούμε συγκαταβατικά σε αυτή.
Όμως όλα έχουν υποκύψει στην ποταπή ευκολία με την οποία ξεστομίζεται η αμίμητη ατάκα''η κρίση της εποχής''...για πόσο θα απενοχοποιεί αυτή η κρίση τη φριχτή μας απραξία?
Και όσο νομιμοποιούμε συμβατικές επιλογές  ή ζούμε σύμφωνα με τα πρέπει και τα θέλω μιας κοινωνίας που παραπαίει έχοντας ξεχάσει τις βασικές της δομές, τόσο η λύση δε θα έρχεται από πουθενά. Γιατί λύση σημαίνει απελευθέρωση, κάτι που είναι αδύνατο όταν αυτοεγκλωβιζόμαστε.
Δεν υπάρχει πρόβλημα όταν υπάρχει συνείδηση. Δυστυχώς, διανύει και αυτή περίοδο νάρκης.
Δεν υπάρχει δικαίωμα στην ενήλικη ζωή όταν ακόμα είναι εκκρεμές το στάδιο του απογαλακτισμού.
Δεν υπάρχει επίτευγμα όταν υπάρχει ευθυνοφοβία, όπως δεν υπάρχει κέρδος όταν δεν υπάρχει ρίσκο.
Αν αναζητείς το βόλεμα, δεν πρόκειται ποτέ να δεις παραπέρα.
Και είναι κρίμα γιατί η ζωή είναι απέραντη, η ζωή είναι εκεί έξω.
Όλα τα υπόλοιπα, είναι απλώς στο μυαλό μας.

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011

(Αυτο)κριτική

Θα καταφέρω ποτέ να αντικρύσω έναν άγνωστο χωρίς να αρχίσω να εικάζω πράγματα για αυτόν βασιζόμενος στην επιφανειακή εικόνα που μου προβάλλει?
Θα μπει ένας φραγμός σε αυτήν την τόσο αθέλητη παραγωγή επιθετικών προσδιορισμών και γνωρισμάτων από αυτή την τετραπέρατη αλεκτική γλώσσα του σώματος. το ντύσιμο, τις χειρονομίες, το βλέμμα, την ομιλία, ακόμα και τις λεπταίσθητες εκφράσεις και μορφασμούς?
Όταν βλέπω ξαφνικά ένα πρόσωπο, μέσα σε δευτερόλεπτα έχω σχηματίσει άποψη για αυτό, η οποία δεν είναι ευχερώς ανατρέψιμη. Με το άλφα ερέθισμα, προξενείται η δείνα σκέψη που παγιώνεται στον εγκέφαλό μου αυταρχικά.
Έτσι άμεσα αποφασίζω και ποιους θα συναναστραφώ , ποιους συμπαθώ, ποιους αποστρέφομαι.
Δεν είναι το ένστικτο, αλλά η τάση μου να κλείνω σε κουτάκια κάτι που εκ πρώτης φιγουράρει ως ανοργάνωτο και πολυσχιδές. Ποτέ μου δεν πίστευα στην πολυπλοκότητα του ανθρώπινου χαρακτήρα, το θεωρούσα ένα τέχνασμα της αυτάρεσκης φύσης μας για να νιώθουμε γοητευτικά σπουδαίοι.
Τα πράγματα είναι απλά και ξάστερα, για αυτό και η ετεροπαρατήρηση για εμένα ήταν μια φυσιολογική, αβίαστα ανακύπτουσα διαδικασία.
Ομοίως και η κριτική ανθρώπινων δημιουργημάτων, ταινιών, βιβλίων, θεατρικών. Σε ελάχιστα λεπτά, θα είχα εστιάσει στα φλέγοντα και κομβικά σημεία διαμορφώνοντας εποικοδομητική κριτική.
Ποια όμως κριτική είναι εποικοδομητική?
Μάλλον αυτή που απομακρύνεται από το δόγμα και την παντογνωσία.
Εγείρεται αινιγματικά, σαν προβληματισμός, σαν απορία, σαν αμφισβήτηση...ποτέ όμως δεν προτάσσεται με απολυτότητα, με σκληροπυρηνικό ύφος.
Ποτέ μου δε μπόρεσα να το πετύχω αυτό.
Αρνούμενος μεθοδικά να στραφώ στα ενδότερα της θυελλώδους, κυκλοθυμικής μου ψυχοσύνθεσης, άφηνα την εκάστοτε κριτική να αναβλύζει μέσα από τις βουλές ενός εαυτού χαμένου, ανέγγιχτου, ασχολίαστου.
Μακάρι να μπορούσα με την ίδια ταχύτητα και ευκολία να εστιάσω στην εσωτερική μου τυραννία, να εντόπιζα τα νοσηρά σημεία, να τα έκρινα με πάθος, να έβρισκα τη δύναμη.
Πώς να είμαι όμως και κριτής και κρινόμενος?
Εκεί είναι που τα πράγματα μεταβαίνουν σε άλλο επίπεδο.
Όσο πιο εύκολα, ενίοτε αυτόματα, κρίνω τους άλλους, τόσο πιο δύσκολα μπορω να κοιτάξω μέσα μου, και αυτό με τρομάζει.
Θέλω αυτή τη φορά να δοκιμάσω έναν κόντρα ρόλο...Να κρίνω και να κρίνομαι την ίδια στιγμή.
Σύνθετο?

Μπορεί η πολυπλοκότητά μου να μην είναι γοητευτική, μπορεί τελικώς άκρη να μη βρω, όμως θα έχω βγει από το απυρόβλητο και θα δω τα λάθη μου σαν ξένος, σαν τρίτος, σαν αμερόληπτος ανακριτής θα ζυγίσω τις ετερόφωτες προθέσεις μου, θα επισημάνω τις φλεγματικές μου αντιδράσεις, αλλά και εκείνες τις φορές που αντέδρασα απρόβλεπτα και ξεπέρασα τον εαυτό μου.
Η αυτοκριτική είναι αφετηρία γνώσης ενώ η κριτική αυταπάτη παντογνωσίας.
Και αυτή η τελευταία χωρίς αυτογνωσία όχι μόνο είναι ματαιοπονία αλλά τροχοπέδη σε κάθε απόπειρα προσέγγισης της  ουσιαστικής γνώσης...

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Εδώ

Κλείνω τα μάτια . Μια μουσική εύγλωττη καταστρώνει αλήθειες.
Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τους κώδικες, και ας με γοήτευαν.
Όπως η θάλασσα σκάει ανυπότακτη πάνω στα βράχια, κόντρα στη νηνεμία του απόλυτου γαλάζιου.
Όπως το φεγγάρι πλουμιστό αλλάζει χρώματα και όψεις με μια ζηλευτή αρμονία.
Όπως τα πρόσωπα μέσα στην απόγνωση αλλάζουν κατεύθυνση, αναζητούν διέξοδο, σε μια παγίδα από καιρό στημένη.
Τόσο καιρό, που τα κομμάτια μου θρυμματίζονταν σε άδοξες επιλογές.
Που έψαχνα τον εαυτό μου σε μια ατμόσφαιρα εχρική, παρασκηνιακή, επαμφοτερίζουσα.
Που φαγωμένη από τις αμφιβολίες και την εξουθένωση του ενήλικου κόσμου, γύριζα το βλέμμα ικετεύοντας για μια συνομωσία.
Τότε που ήθελα να χαθώ σε μια ηλιόλουστη μέρα, χωρίς να με νοιάζει τι ώρα είναι, τι άφησα πίσω, τι θα βρω εμπρός.
Τότε που τα πάντα ήταν τόσο ανάλαφρα γιατί δεν τα στιγμάτιζε η ανάγκη να οδηγούν κάπου.
Μέσα από τα σοκάκια του νου αναφύονται εικόνες απόλυτης μαγείας, από εκείνες που αναρωτιέσαι αν όντως τις έζησες ή αν απλώς τις φαντάστηκες, αν μπορεί να ανήκουν στην κατά τα άλλα βάρβαρη πραγματικότητα.
Πάντα ήσουν εδώ. Για αυτό και όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία...
Έχει η ψυχή να προσμένει το επόμενο ταξίδι....

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

(Απο)Κοσμος

Χάνεται χρόνια σε θεωρίες λεπτεπίλεπτες. Ψάχνει μικρές απολαύσεις να εξωραϊσουν μια άχαρη μέρα. Ένα ποπ διαμάντι μουσικό, μια παράνομη ματιά, ένα αίνιγμα, ένα πτι φουρ με κεράσι και μαρμελάδα, ένα έξυπνο λογότυπο. Κάτι ανάλαφρο, που θα την απομακρύνει από την αβάσταχτα παγιωμένη ρουτίνα.
Στο γραφείο της ημιτελή κείμενα της βγάζουν τη γλώσσα. Κάθε τρεις και λίγο γεμίζει τη μωβ της κούπα με γαλλικό καφέ αλλά από ιδέες έχει στερέψει.Όταν το γράψιμο εξελίσσεται σε δουλειά, χάνει κάτι από την αίγλη του. Δεν ξέρει να πει με σιγουριά τι φταίει και η έμπνευσή της εξανεμίστηκε.
Ρεμβάζει έξω από το παράθυρο τον κόσμο να χύνεται βιαστικός στους δρόμους, σε ένα πάντρεμα ρυθμών, χρωμάτων, κινήσεων. Εκείνη διορθώνει τα γυαλιά της και ταξιδεύει νοερά στο σεναριο των ιδανικών της διακοπών. Πάντα άσος στην προσμονή, σε σημείο που η αυθεντική εμπειρία αποβαίνει πενιχρή. Στο μυαλό της σχεδιάζει χρόνια τώρα ένα ιδανικό καλοκαίρι κατά το οποίο θα είναι ελεύθερη από τα προσωπικά της ζιζάνια και μαυρισμένη θα απολαμβάνει το δροσερό της ποτό χωρίς να επισκιάζεται από τίποτα. Μοιραία, δεν το καταφέρνει.
Κλεισμένη στο κρησφύγετο των δικών της επιμέρους κόσμων, αναρωτιέται γιατί η επικοινωνία της με τους άλλους χωλαίνει. Θα φταίει ο ανάδρομος Ερμής, το λέει εμφατικά και η στήλη του ωροσκοπίου. Μα...είναι όλα τόσο ανάδρομα που μόνο ο Ερμής πρέπει να είναι ορθόδρομος τελικά !
Κάτι της ψιθυρίζει ότι όταν αποσύρεται σε ένα απόκοσμο περιβάλλον από λέξεις, ταινίες και θρασύδειλους φόβους, μουσικές διαπεραστικές και αποθέωση του αναπάντεχου, απομακρύνεται από την αληθινή ζωή.
Πόσες φορές δεν ξεκίνησε μόνη της με μια βαλίτσα στο χέρι για ερημικά νησιά για να περάσει όλες της τις μέρες κλεισμένη στο δωμάτιο του ξενοδοχείου? Πόσες φορές αγκαλιά με ένα βιβλίο δεν επισκέφθηκε γουστόζικα καφέ της πόλης για να φύγει χωρίς να έχει διαβάσει μια σελίδα? Και πόσες φορές δεν εκνευρίστηκε τρελά στο μετρό όταν χωμένη στις σκέψεις της ένιωσε την επίθεση ενός επίμονου βλέμματος?
Ζει για να στοχάζεται μα έτσι δε ζει.
Η φαντασία της έχει υποδουλώσει την πιθανότητα μιας αγνής εμπειρίας.
Ζει σε κόσμους εναλλακτικούς, πλασμένους από την ίδια, ανώδυνους και ασφαλείς, που δεν έχουν σύνορα, ούτε και θέλουν να ανοίξουν τις πύλες σε επίδοξους παρατηρητές. Γράφοντας, καμιά φορά λυτρώνεται από το βάρος της ανυπαρξίας αυτού του κόσμου, της μηδενικής αντιστοιχίας του προς την πραγματικότητα,
Νιώθει ότι είναι τυχοδιώκτρια ενώ δεν πιστεύει στην τύχη.
Καμώνεται την εκκεντρική ενώ αυτοσκοπός της είναι να περνάει απαρατήρητη.
Ψελλίζει κυνικές ατάκες ενώ έχει ανάγκη από συναίσθημα.
Αναμένει εσαεί το αναπάντεχο την ίδια ώρα που κάνει τα πάντα για να το παρεμποδίσει.
 Δεν ξέρει πού οδεύει αυτός ο κόσμος αφού και η ίδια έχει χάσει προ πολλού το δρόμο.
Για να μπορεί να νιώθει απόκοσμη, θα πρέπει να μπορεί να ενταχθεί σε αυτόν τον κόσμο τον αλλόκοτο, με όλα του τα μυστήρια και τις απογοητεύσεις, ώστε να μπορεί να αποστασιοποιείται στο εναλλακτικό της σύμπαν.
Όμως εκείνη παραμένει ανίδεη πάνω από μπερδεμένα νοήματα και ερεβώδεις λέξεις, ανίκανη να μαντέψει τη συνέχεια, με το μυαλό της να διακτινίζεται σε απωθημένες επιθυμίες που τη χλευάζουν, ανικανοποίητες, καθιστώντας την παρείσακτη, ξένη, παντάξενη.
Ξεχάστηκε  στο δικό της ταξίδι, ξέχασε ότι έχει συνταξιδιώτες.
Και όσο μόνη της πορεύεται, τόσο το τέρμα μοιάζει δυσδιάκριτο, τόσο ο κόσμος της εξελίσσεται σε πηγή κινδύνων, με τη γητειά του αιθέριου και την ευθραυστότητα του επισφαλούς, τόσο άδειος και έρημος είναι αφού κανείς δε θέλει να κατοικεί σε τόπους αφιλόξενους.
Προασπίζοντας μια ζωή το ζωτικό της χώρο, έχασε το χώρο και τη θέση της στον κόσμο που την περιβάλλει, και μένει να τον ατενίζει από μακριά, με το ίδιο ψυχρό, απαθές βλέμμα...

Ελεύθερος στο Χρόνο

Για έναν εργασιομανή, νευρωτικό ή υπερφιλόδοξο άνθρωπο, ο ελεύθερος χρόνος αποδεικνύεται μαρτύριο σωστό. Η υποδούλωση στο χρόνο είναι η μοντέρνα μορφή επικρατούσας καταδυνάστευσης και δεν καταπολεμάται αφού προκαλείται από τους ίδιους τους παθόντες. Θύτης και θύμα το ένα και το αυτό, τότε είναι που το έγκλημα δεν υπόκειται σε παραγραφή..
Όταν όλα τρέχουν σε ρυθμούς ανεξέλεγκτους, η διάσωση του ελέγχου φαντάζει με επίτευγμα ολκής. Αν υποτεθεί όμως ότι ο έλεγχος του χρόνου επιφέρει αποδοτικότητα και παραγωγικότητα όσον αφορά στην προώθηση εργασιακών εγχειρημάτων και προσωπικών στόχων, δεν είναι αναπόδραστη η ταυτόχρονη απώλεια του ελέγχου σε όλους τους υπόλοιπους τομείς?
Δεν υπάρχει περίπτωση χρόνος που θεάται ωφελιμιστικά να προσδώσει όφελος.
Πολλές φορές σου μιλάνε περί ανέμων και υδάτων ή σου ξετυλίγουν με περίσσεια εμπιστοσύνη μύχιους συλλογισμούς τους και εσύ είσαι αλλού. Χαμένος στη νοσηρή μονομανία του ανικανοποίητου. Αναλογίζεσαι πόσα κατάφερες, αν λάθεψες κάπου, αν τελικά είσαι χρυσή μετριότητα, κυρίως πόσα ακόμα θα κατακτήσεις. Γιατί ποτέ δε θα αγγίξεις την κορυφή. Πάντα, πιο πέρα, στο επόμενο βήμα, θα υπάρχει κάτι ακόμα. Δελεαστικό, θελκτικό, απροσπέλαστο, προκλητικό για την εγγενή σου φιλοδοξία.
Και η προοπτική του σαββατιάτικου πρωινού που τόσο καρτερικά προσμένεις μέσα σε μια χαώδη εβδομάδα, δεν είναι πια τόσο ευχάριστη. Γιατί όταν με το καλό αυτό το πρωινό έρχεται, σε κατακλύζει μια δυσερμήνευτη ενόχληση, σα να μην αντέχεις αυτή του χρόνου την αφθονία.
Ο ελεύθερος χρόνος σε σκλαβώνει γιατί σε ξενίζει.
Έμαθες όλα να τα εντάσσεις σε περιγράμματα και καλούπια, απονοηματοδοτώντας ο,τιδήποτε άναρχο, στερούμενο κανόνων.
Και ενώ μπορείς να συναντήσεις φίλους, να περπατήσεις χωρίς προορισμό, να απολαύσεις μια ταινία, να πας μια εκδρομή, να χαθείς στη μαγεία ενός καλογραμμένου κειμένου ή απλώς να αφεθείς στη ρέμβη μιας άσκοπης ώρας, κόβεσαι σε κομμάτια και ανήσυχος περιμένεις να παρέλθουν οι ώρες για να ξαναεισαχθείς στην οικεία καθημερινότητα του προγράμματος.
Η απαλλαγή της νοοτροπίας από την παντοδυναμία του αυτοσκοπού είναι κρίσιμη.
Δε γίνεται όλα να μεταφράζονται με όρους χρησιμοθηρίας και επωφελούς αντικρύσματος.
Μπορεί κάθε τι να απολήγει σε ορισμένο σκοπό αλλά δε χρειάζεται, δεν πρέπει να τον ξέρεις, ίσως δεν πρέπει να έχεις την προπέτεια ακόμα και να τον μαντεύεις...
Έτσι και ο χρόνος, είναι αγαθό υπέρτατο για αυτό και πρέπει να το απολαμβάνεις στο έπακρο χωρίς να θεωρείς ότι διαπράττεις ποινικό αδίκημα κάθε φορά που δεν εντάσσεις υποχρεώσεις στα πλαίσιά του. Ο χρόνος μας διαφεντεύει όταν εμείς γινόμαστε δουλοπρεπείς, συναινέσει μας και μόνο.
Γιατί ο Χρόνος έχει τη δύναμη να μας απελευθερώσει όταν παύουμε να τον ατενίζουμε με το τρομαγμένο βλέμμα του κρινόμενου υποτελούς. Σα να είναι ένας αυταρχικός κριτής στον οποίο χρωστάμε μακροσκελή απολογία για υποτιθέμενες παρασπονδίες.
Στην ουσία, στον εαυτό μας λογοδοτούμε και δίνουμε εξηγήσεις. Αρκεί να καταλάβουμε  ότι δεν είναι αναγκαίο αυτό να τυποποιείται, σαν άλλο άχθος ,στην ψυχική μας ηρεμία.
Όλα αυτά μέχρι να γίνουμε αυθυπόστατοι.
Γιατί καμια φορά στη ζωή αρκεί να υπάρχει προσδοκία εγκρατής, όχι βουλιμική αξίωση.
Είναι το μόνο προσταγμα του χρόνου το να τον αψηφάμε και από ανθρώπινη μωρία θαρρούμε ότι είναι παραπλανητικό. Η σημασία του ελεύθερου χρόνου έγκειται στην ικανότητα αυτοπροσδιορισμού. Στη σημασία της απραξίας ως απόστασης από τα συνήθη και δέοντα.
Στο να ξαποστάσεις από τον πυρετό μιας αλλόκοτα εξουθενωτικής μέρας και να καταδεχτείς να συναντήσεις την ψυχή σου. Το ότι είσαι ελεύθερος να το πράξεις δε σημαίνει ότι θα το επιλέξεις κιόλας. Είναι θέμα χρόνου να επιλέξεις την ελευθερία, γιατί η ελευθερία είναι επιλογή, και ως τέτοια σε βάθος χρόνου επισείει και το ανεκτίμητο τίμημά της.....

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

Μοναδικοί

Πάντα έβρισκε  κάτι μεγαλειώδες όσο και απροσδιόριστο όταν έβλεπε κάποιον που είχε μείνει καιρό μόνος να ερωτεύεται. Δε μπορούσε να εξηγήσει το γιατί αλλά αυτοί οι άνθρωποι έμοιαζαν οι μόνοι ικανοί να αγαπήσουν βαθιά, παράφορα, αληθινά.
Χαμένοι άχρονα σε μια μοναχικότητα γόνιμη, από εκείνη που ερωτοτροπεί με τα όρια της ύπαρξης, τις πιο επώδυνες και αποκρουστικές της πληγές. Άνθρωποι πνευματώδεις, μέσα από μια γνώση που δεν κερδίζεται αλλά κατακτάται εν καιρώ. Και μέσα στον καιρό και τα τερατώδη του κόλπα, μαθαίνουν αυτό που οι λοιποί στο διηνεκές αγνοούν, να τιμούν τη ζωή τους.
Εστιάζοντας στην ύπαρξή τους με τάση αυτοκριτικής ουδέποτε εκλείπουσα, προσπαθούν να γίνουν κοινωνοί ενός ασαφούς νοήματος του κόσμου που τους περιβάλλει. Στοχάζονται, ζουν, αναθεωρούν, μερικές φορές  τους ξεφεύγουν κυνικά τσιτάτα. Είναι επειδή οι μέρες μερικές φορές μοιάζουν απελπιστικά όμορφες και πολύχρωμες, οι νύχτες μυστήριες και πάντα κάτι μετέωρο, πάντα κάτι ασύλληπτο. Όμως δε μπορούν εκ πεποιθήσεως να θρηνούν χρόνο χαμένο, για αυτό και δε θυσιάζονται στην παντοκρατορία της σκέψης.
Από αυτούς τους λιγοστούς της φίλους που υπέρμετρα θαύμαζε, έμαθε ότι η συντροφικότητα έχει νόημα μόνο ως διάδοχος μακρόβιας και ουσιαστικής μοναχικότητας, ικανότητας αντιμετώπισης της μοναξιάς. Γιατί αν δε συνιστά σοφία η ανακωχή με τους εσωτερους δαίμονες, τότε σε τι συνίσταται?
Είναι ο έρωτας μέγεθος άκαμπτο και απόλυτο, για αυτό προϋποθέτει πρωθύστερη αφοσίωση στη μοναξιά, που και αυτή, απόλυτη και αγέρωχη, αινιγματική και ιδιότροπη, συχνά δεν υποφέρεται.
Γιατί εκεί είναι και οι ερωτησεις, και οι απαντήσεις, οι γενεσιουργές αιτίες και οι επιπτώσεις, τα λάθη και τα σωστά(που είναι συχνά ταυτόσημα), ο πόνος, η ευδαιμονία και όλα τα μυστικά της ύπαρξης.
Είναι μάταιο να προσδοκάς από μια σχέση να καλύψει εσωτερικά κενά. Αυτή είναι διαδικασία προσωπική που όσο παραμένει εκκρεμής, άλλο τόσο θα ωθεί σε ανούσιες και καταστροφικές σχέσεις. Για αυτό και ένας μέχρι πρότινος μοναχικός άνθρωπος που έχει εντοπίσει τις ισορροπίες του, ξέρει επίσης πόσο εύθραυστες είναι. Ξέρει ότι κάτι λείπει και ενδόμυχα προσεύχεται να έρθει να του κλονίσει τις ισορροπίες, να του δείξει κάτι που αγνοούσε και που είναι ικανό να καταδείξει πως όλα τα αγνοεί.
Γύρω μας υπάρχουν πολλοί άνθρωποι μόνοι, ελάχιστοι όμως αναγνωρίζουν την ευκαιρία τους να αγγίξουν την αυτάρκεια μέσα από τη μοναξιά..Και καθώς σκέφτεται πόσο αυτοί οι φίλοι της αγαπούσαν τη ζωή πριν ερωτευθούν, καταλαβαίνει πως είναι οι πλέον άξιοι να βιώσουν την έκσταση μιας ερωτικής σχέσης, γιατί είναι και οι μόνοι που θα τη βιώσουν όπως της πρέπει. Όπως τους πρέπει.

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

Φωνή

Να το πάλι εκείνο το όνειρο θερινής νυχτός..Τι οξύμωρο !
Μέσα στην παράφορη ζέστη του Ιουλίου, επίκεντρο καλοκαιριού, από τις μέρες εκείνες που ο χρόνος μοιάζει αμελητέος, από τις νύχτες που ο ύπνος αποδεικνύεται περιττός, με τη στιγμή να αποθεώνεται και το μέλλον να περιφρονείται ορθώς αφού είναι τόσο δυνητικό !
Το ίδιο όνειρο, επίμονο επανέρχεται.
Είναι όλα ιδανικά, ο ήλιος, η θερμοκρασία, η ατμόσφαιρα...μια πανεμορφία κυριαρχεί. Γύρω της άνθρωποι με την αγάπη στο βλέμμα, με μια ανοίκεια καλοσύνη, μια περιρρέουσα ελπίδα. Το απέραντο γαλάζιο μιας χρυσαφένιας αμμουδιάς, ηλιοκαμένα κορμιά και χαμόγελα ανέμελα, αιώρες και μουσικές έκρυθμες. Απόλυτη απουσία ρυθμού, ρουτίνας, σχεδίου. Πολύχρωμα κοκτέιλ και μεθυστικές μυρωδιές, φρούτα φρέσκα και δροσερά, χαλαρές κουβέντες και βουτιές.
Η ανακουφιστική ελαφρότητα της διασκέδασης.
Μέσα σε όλη αυτή την παράλογη αρμονία, δοκιμάζει να πει κάτι, αλλά αδυνατεί. Η φωνή της δε βγαίνει καν. Προσπαθεί με κάθε μέσο αλλά τίποτα. Δεν έχει λόγο, ύπαρξη, οντότητα.
Ξαφνικά, αυτός ο παράδεισος που την περιστοιχίζει, μοιάζει με μια εναλλακτική κόλαση που δε μπορεί να αντέξει. Δεν έχει την προσωπικότητα να χαρεί, να γευτεί, να απολαύσει τα αγαθά που υπέρμετρα τη δελεάζουν. Δεν έχει φωνή ώστε να ακουστεί, να παρέμβει, να κρίνει, να αλληλεπιδράσει. Και όταν δε μπορεί να πάρει θέση σε όλα όσα την αφορούν, πώς να μη γίνονται σατράπες που ιδιοποιούνται οχληρά την αυτοδυναμία της? Όταν δε μπορεί να ενταχθεί στον παράδεισο, νιωθει λίγη, προδομένη, ανεπαρκής. Μα....υπογράφει η ίδια τη μαρτυρική της καταδίκη σε μια κόλαση που δεν παράγει κανείς άλλος πέρα από την πανδαιμονία των δικών της φραγμών.
Όσο και αν οι άλλοι αποτελούν την εύκολη πηγή καταλογισμού ευθυνών, όσο και αν θεωρεί ότι οι συνθήκες αφιονίζουν τη βούληση και την άποψη, φερέφωνο έγινε επειδή τα φίμωτρα είναι απείρως βολικά.
Κανείς δεν καταστρατηγεί την ελευθερία να της αν η ίδια δεν έχει προκαταβολικώς παραιτηθεί από αυτήν.
Κάπου στη μέση της διαδρομής ξεχάστηκε.
Ξέχασε ποια είναι , τι θέλει, τι δύναται να καταφέρει και τι όχι. Ξέχασε ότι μπορεί να μεταβάλλει το ρου τον πραγμάτων, και ας μοιάζουν τραγικά παγιωμένα. Μα για να πας πέρα από την επιφάνεια, πρέπει να μην τρομοκρατείσαι από όσα θα ατενίσεις βαθύτερα. Γιατί μπορεί, και πιθανότατα θα είναι, αντιφατικά, νεφελώδη, αμφίσημα. Πού καιρός για παιδέματα και αναζητήσεις !
Της φάνηκε πολύ εύκολο να είναι άβουλη. Άμοιρο ευθυνών και συνεπειων.
Χωρίς συνέπειες κανείς δε σωφρονίζεται παρά μόνο στάσιμος βυθίζεται ακόμα πιο κάτω, σε ένα εκούσιο τέλμα, αξιοθρήνητο.
Δεν υπάρχει πιο τραγική οντότητα από εκείνη που δεν έχει φωνή.
Παρακινεί τον εαυτό της να αντιδράσει, να μιλήσει , να φωνάξει. Έστω και αργά, ας είναι.
Να διαμαρτυρηθεί σε όσα της φαίνονται άδικα, αποτρόπαια, ανεπίτρεπτα, να υπερασπιστεί το δίκιο της που έχει αφεθεί έρμαιο στις ελαφρόμυαλες κρίσεις τυχάρπαστων μικρανθρώπων, να μάθει τη σωτήρια έννοια του ναι και του όχι και το αναγκαίο της απολυτότητάς τους. Να διακρίνει πότε πρέπει να παλέψει για κάτι και πότε πρέπει να αποχωρήσει και να αποχαιρετίσει. Πότε πρέπει να επιζητεί παραπάνω και πότε να είναι ευγνώμων για όσα έχει. Να πάψει να ασχολείται με το ατέρμονο βουητό που σχηματίζουν οι ακατανόητες φωνές των άλλων. Για να καταλάβει τι θέλουν να της πουν, πρέπει να έχει και η ίδια  φωνή. Στιβαρή, με χροιά υπολογίσιμη.
Τόσα χρόνια προσπαθεί να ακούσει αλλά δεν αφουγκράζεται γιατί η ίδια δε μπορεί να μιλήσει.
Όταν δεν ακούγεσαι, δε μπορείς  και να ακούσεις, έτσι αμφίδρομα είναι αυτά.
Φερέφωνο είναι επειδή λησμονεί τη δική της φωνή.
Και ναι, πώς να αλλάξουν οι άνθρωποι όταν δεν τολμούν να ορθώσουν ανάστημα;
Δεν αντέχει πια να πορεύεται παντού χωρίς σχήμα, όψη, ένα σήμα κατατεθέν.
Για να διεκδικήσει αυτά που της αξίζουν, πρέπει πρώτα να ελευθερωθεί από όσα την απαξιώνουν.
Και για να μπορέσει να βρει τη χαμένη της φωνή, πρέπει να μπορεί να αντέξει την κραταιά σιωπή...
Μπορεί......;