Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Εμμονές

Τα τελευταία τρία χρόνια ζει μέσα από μικρές- πελώριες εμμονές.
Υπόδουλός τους, παράμετροι ισορροπίας.
Αυτά που κάποτε έκαναν την ψυχή της να σκιρτά, πλέον δεν της προκαλούν τίποτα,
η απώλεια αυτού του συναισθήματος είναι μη εξαγοράσιμη.
Τότε, μαθήτευε πάνω στο άσκοπο του χρόνου, με εισιτήριο μια διττή ανακάλυψη, του εαυτού της αφενός και του δικαιώματός της να τον ατενίζει υποκειμενικά αφετέρου.
Όσο σκληρός ή αποκαρδιωτικός και να ήταν, τον αντίκρυζε με προσμονή. Όλα είχαν τυλιχτεί σε ένα υπέροχο γαλάζιο χρώμα, ονειρικό. Μια εποχή αξεπέραστη, ασύλληπτα όμορφη.
Μεγαλώνοντας, έχει χάσει κομμάτια από εκείνο το ονειροπόλο κορίτσι που βίωνε την ηδονή της προπαρασκευής χωρίς να επιτρέπει σε κανέναν απροσδόκητο εισβολέα να της χαλάσει το όνειρο.
Συχνά, δρα με τρόπο που ούτε η ίδια είναι ικανή να ψυχολογήσει.
Νιώθει ότι οι άλλοι την πιέζουν αφόρητα και τρέχει να κρυφτεί στην απομόνωσή της.
Τα πάντα της μοιάζουν ομοιόμορφα, ομοιογενή και προβλέψιμα.
Δεν ξέρει αν οικτίρει τον κόσμο, τον ζηλεύει ή απλώς δεν τον νιώθει.
Κοιτάζεται στον καθρέφτη και νιώθει ένα αναίτιο άχθος, σαν ο χρόνος να παραποιεί πρόωρα τη μορφή της. Νιώθει ότι γέρασε πριν την ώρα της.
Μάλλον η ψυχή της μιλάει και το σώμα είναι απλώς φερέφωνο.
Έτρεξε σαν κλασική γυναίκα να προμηθευτεί την πρώτη της αντιρυτιδική, να απαλύνει τη σκληρότητα του προσώπου. Μα...όσο νιώθει την ψυχή της συρρικνωμένη, τίποτα δε θα κάνει την όψη της πραγματικά λαμπερή. Ακόμα και η ομορφιά είναι ζήτημα εσώτερο, για αυτό και οι πραγματικά όμορφοι άνθρωποι είναι δυσεύρετοι.
Μαστίζεται από άγχη, εκκρεμότητες, προθεσμίες και μισόλογα. Τρέχει, αγχώνεται, πιέζεται...και ολοένα ο κόσμος απομακρύνεται. Όσο και να τρέχει, πάντα μένει πίσω.
Το έχει πάρει απόφαση, δε θα είναι ποτέ αρκετά καλή σε τίποτα.
Στη δουλειά της που είναι ένας καθημερινός στοίβος αυτοαναίρεσης, στη φιλία που έχει λησμονήσει καιρό τώρα, στον έρωτα που της χρεώνει άλλη μια αποτυχία, στην προσπάθειά της να κόψει το αναθεματισμένο το τσιγάρο που της συντομεύει τη ζωή...
Σε όλα φιγουράρει η αποτυχία. Και όσο περνάει ο καιρός, αποκτά τέτοια νοσηρή εμμονή με την επιτυχία που δε θα ησυχάσει αν δεν κατακτήσει μία, έστω μία, δική της επιτυχία. Μια επιβεβαίωση ότι δε συνιστά...απελπιστική περίπτωση. Κάτι που να δείχνει τον κόσμο λιγότερο ανάλγητο.
Μέσα στη μανία των προσωπικών κατηγορητηρίων, το νεαρό κορίτσι με τη μποέμ διάθεση, εμφανίζεται μέσα από  ένα θολό όνειρο. Είναι δυσδιάκριτο και μακρινό, σα να μην υπήρξε ποτέ.
Η μεγαλύτερη επιτυχία είναι η αποδοχή της αποτυχίας, και όπως κάθε τι αντιφατικό, είναι ένας μικρός άθλος που ούτε καν συνειδητοποιεί στην αέναη αθλιότητα του κόσμου της... 

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

Aλλαγή

Με όλο το σύμπαν έπρεπε να έρθει σε ρήξη. Για ένα κομμάτι ουρανό.
Να αποσχιστεί από τη δυναστεία του δεδομένου, του δήθεν γνώριμου.
Όλα απαράλλαχτα, απρόθυμα να ξεκολλήσουν από την οικεία τους σύσταση.
Άσπλαχνες αποκρίσεις σε ικεσίες αγνές.
Κουβαλάει ένα πρόσωπο στιγματισμένο από τη διττότητα.
Νόμιζε ότι ήξερε ποιος πραγματικά είναι, όμως έρχεται η ώρα της διαύγειας όπου κατανοεί ότι τίποτα δεν είναι μονοσήμαντο. Σε ποια ηθική να στηριχθεί και σε ποια δικαιοσύνη?
Θέλει απεγνωσμένα να αλλάξει.
Μόνο η αλλαγή θα θα του φέρει τη γνώση που χρειάζεται, την ελλείπουσα σοφία που λειψό τον αφήνει να περιπλανιέται χωρίς καμία ιδέα και κανένα ιδανικό.
Να αλλάξει τον εαυτό του για να καταστεί άξιος για το θαύμα που τελικά θα είναι δική του απότοκος και όχι κάποια εξωγενής παρέμβαση.
Να απελευθερώσει τα καταπιεσμένα του θέλω, να καθορίσει τη ζωή του χωρίς την αλαζονική πεποίθηση της αναβλητικότητας, να εξωτερικεύσει ακόμα και την ίδια του τη φρίκη...χωρίς το αξιολύπητο ενοχικό σύνδρομο και τον φόβο της απομόνωσης.
Να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του( εγχείρημα επικών διαστάσεων) και με τους άλλους(να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει στη δυσαρέσκεια και την ανετοιμότητα τους).
Θα μπορούσε να συνεχίσει την ίδια αφόρητη ζωή που δομείται πάνω σε πυργίσκους από συμβιβασμούς. Να ξυπνήσει με την ίδια ναρκωμένη διάθεση να βιάζει την έμπνευσή του. Να μην παρατηρήσει τα τριαντάφυλλα που έχουν ανθίσει στο διπλανό κήπο, ούτε το ζεστό χαμόγελο της υπαλλήλου στην τράπεζα. Να μετρά τις ώρες σα να είναι αβάσταχτο φορτίο.
Να ξεχνά τις δυνατότητές του, τις αναμνήσεις, τα όνειρά του, ακόμα και τις μικρές απολαύσεις που κάποτε εξασφάλιζαν την ισορροπία του.
Όμως δε θα το κάνει.
Δεν αντέχει άλλο πια.
Δεν παραιτείται, αρνείται μια ζωή κενή νοήματος. Όταν γύρω του καμαρώνουν αποποινικοποιημένα βολεμένοι τύποι που κρύβουν τη μιζέρια πίσω από ένα διάφανο μανδύα καλοζωίας, θέλει να μην καταντήσει ένας από αυτούς.
Θέλει να ανήκει κάπου και ας είναι στον εαυτό του.
Θα αλλάξει και θα τον βρει, που θα πάει....

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Iδανικό.

Πόση ομορφιά μπορεί να κρύβει η απομυθοποίηση !
Απέριττη, λιτή, σαν ανέγγιχτη σιωπή.
Εκείνο το διάστημα είχα αποκοπεί(εκούσια άραγε?) από κάθε μίτο που με συνέδεε με τους άλλους.
Το μόνο που με εξέφραζε, το μόνο που ήμουν σε θέση να νιώσω, ήταν να επιστρέφω το βράδυ στο μικρό μου καταφύγιο και να καταστρώνω την αναμφίβολα εθελούσια απομάκρυνσή μου από την περιρρέουσα πραγματικότητα.
Όταν ακούω αυτή τη λέξη, δε μπορώ παρά να καγχάσω.
Πραγματικότητα ! Πιο ουτοπική και ανεδαφική έννοια από αυτή δεν υπάρχει !
Ούτε και μεγαλύτερη εχθρός της αλήθειας. H πραγματικότητα είναι ασύλληπτη και πρέπει να είναι έτσι. Απεναντίας η αλήθεια πρέπει να συλληφθεί καθώς η προσπέλασή της είναι μονόδρομος για την αυτοπραγμάτωση.
Άρα: η αλήθεια δύναται να οδηγήσει στην κάθαρση, η πραγματικότητα είναι μια οιωνεί πλάνη.
Πάντα και εκ φύσεως.
Το μόνο κυριολεκτικό σε αυτήν είναι η υπέρβασή της. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη επίφαση της αλήθειας από την ψευδαίσθηση του πραγματικού.
Επιστρέφω σπίτι και διαλεχτή μουσική πλημμυρίζει το σκοτεινό δωμάτιο.
Κάτι ψελλίζουν οι αναμνήσεις, αποκρυφιστικά. Οσμή από έλαιο λεβάντας κατευνάζει τα πνιγηρά σύνδρομα μιας ολοκληρωτικά δικής μου παράνοιας.
Αρχίζω να γράφω, πλημμυρισμένος από την προοπτική της δημιουργίας. Μια δριμύτατη ανάγκη να ξεχνώ τι διαδραματίζεται γύρω μου, λίγα τετράγωνα πιο κάτω ή μίλια μακριά, με συνεπαίρνει.
Και κατασκευάζω τα δικά μου ιδεώδη, τόπους φτιαγμένους από νιότη και ανεμελιά, ανθρώπους που ανυψώνονται μέσα από τις αδυναμίες τους, λάθη που μεταμορφώνονται σε σωστά και τανάπαλιν, τραγωδίες αναγκαίες και πάθη απαραίτητα για την τροφοδοσία της ανθρώπινης φύσης.
Τίποτα δεν παζαρεύεται με την πένα μου.
Στις σελίδες βασιλεύει η δική μου αιωνιότητα.
Τις πιο παράφορες χαρές μου  έχει δωρίσει ο εναλλακτικός μου κόσμος, ένα αμάλγαμα από προσωπικές πινελιές, ετερόκλητες, που συνυπάρχουν σε μία θαυμαστή αρμονία. Απολήγουν δε στο Ιδανικό, σε κάτι μη εκλογικεύσιμο, σε ένα ανακουφιστικό παράγωγο της Ιδέας.
Αυτές οι στιγμές στοχασμού και ρέμβης δίνουν νόημα στη μοναχική μου ζωή.
Ωστόσο, οι στιγμές που πλησιάζω στον ψυχισμό μου είναι εκείνες που αντιλαμβάνομαι την αυθαιρεσία της ζωής. Της ζωής που απέχει παρασάγγας από τα ρομαντικά μου ιδεότυπα αρνούμενη ανυπότακτα να συμμορφωθεί προς αυτά.
Είναι τότε που ακούω ένα ψέμμα ντροπιαστικό να ξεστομίζεται με αποτρόπαια ευκολία.
Τότε που βλέπω έναν έρωτα  αναπόκριτο να οικοδομεί μια γερή εστία πόνου.
Τότε που διαπίστώνω την εργασιακή εκμετάλλευση και αναξιοκρατία να παγιώνει ένα απαράδεκτο μοντέλο κοινωνικής δομής.
Τότε που μαθαίνω για μία από το πουθενά απώλεια που μας ταρακουνά αλλά μόνο για λίγο.
Ακριβώς τότε ζω.
Έρχομαι κοντά σε όσα ο υπερφίαλος νους μου αδυνατεί να παράγει. Τα υποβιβάζει σε πεζά, ανάξια λόγου, κενά νοήματος.
Στην ουσία, δε μπορεί να τα αποδεχθεί.
Με την τέχνη, παλεύει να εξωραϊσει την τραχύτητα της αλήθειας μέσω της εξιδανίκευσης, της αποθέωσης του δέοντος
Όλη αυτή η διαδικασία όμως είναι πλασματική αφού σημείο εκκίνησής της είναι η ουτοπία.
Και σε πόσες ουτοπίες πρέπει άραγε να πιστέψουμε μέχρι να καταφέρουμε να είμαστε αληθινοί?
Η απομυθοποίηση προϋποθέτει ικανότητα διαχωρισμού αντίρροπων τάσεων. Είναι απόληξη βαθύτερης αυτογνωσίας και αυτάρκειας, πολύ περισσότερο,δείκτης ατρόμητης ψυχής.
Ο μύθος άλλωστε προορίζεται να συντηρεί αδύναμες ψυχές, εθισμένες σε αυτόν από το άχθος ενός φόβου- παντοκράτορα.
Το να αντιλαμβάνεται κάποιος ότι η ζωή βρίθει αναπάντεχων εκβάσεων είναι απώτατο σημείο σοφίας.
Τα ιδανικά είναι απαραίτητα, είναι απαραίτητο να είναι ο πήχυς υψηλά γιατί μόνο έτσι η ζωή αποκτά ουσία. Είναι όμως αποκαρδιωτικά αφελής η αντίληψη ότι η κατάκτηση της ευτυχίας είναι ανέφικτη χωρίς την υλοποίηση αυτών των ιδανικών. Εξάλλου είναι τόσο οξύμωρο..τα ιδανικά και η ύλη είναι στοιχεία αλληλοαναιρούμενα.
Τα ιδανικά συνθέτουν απόρρητα τεχνάσματα καθενός από εμάς, το ιερό αίνιγμα της ιδιοσυγκρασίας μας.
Είναι μυστικά επτασφράγιστα και, όπως και η πραγματικότητα, είναι και πρέπει να παραμείνουν, αιώνιοι γρίφοι.
Ο γρίφος που επιβάλλεται να λυθεί είναι εκείνος που θα φανερώσει την πηγή του δικού μας μύθου και της ενδότερης ανάγκης μας για μυθοπλασία...

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

Ψυχή

Το χειρότερο που μπορούσε να μου συμβεί εκείνη την απρόσκλητη άνοιξη, ήταν να μη μπορώ να μιλήσω στον εαυτό μου.
Δηλάδή μια χαρά του μιλούσα, εκείνος δεν αποκωδικοποιούσε τα μηνύματα. Τα προσπερνούσε, τα λησμονούσε, ακόμα και τα διαστρέβλωνε.
Μέσα από χρώματα ανυπόφορα, μια μέρα αιώνια και εύοσμα απογεύματα, ο χρόνος έστηνε χορό σαν άλλη Λήθη.
Δεν ήμουν πια εκεί. Κάπου ταξίδευα, σε αλλόκοτα σκηνικά όλο αντιφάσεις και ακατάληπτες αλυσιδωτές αναγκαιότητες. Τίποτα δε με ένοιαζε και τίποτα δεν επεδίωκα.
Ένα ξόδεμα ενός εαυτού ολότελα εκμηδενισμένου.
Φρενήρη πρωινά, αφιερωμένα στον εργασιακό πυρετό όπου είχα κάθε μεγαλοπρεπές άλλοθι να ποινικοποιώ την ονειροπόληση. Το να έχω πρόγραμμα υποδαύλιζε τη διολίσθησή μου από τα ενδότερα που τόσο αβάσταχτα με πλεύριζαν τις πλέον ανύποπτες ώρες. Ήμουν υπόδουλη των καθηκοντων μου και αυτό ήταν πεζό μεν αλλά τουλάχιστον αποδεκτό.
Είχα καταφέρει να αντιμετωπίζω το χρόνο μου ωφελιμιστικά. Και να ήταν μόνο ο χρόνος !
Όλα έπρεπε να έχουν εποικοδομητικά παράγωγα, διαφορετικά κάτι πήγαινε στραβά.
Σαν κυνηγημένη περιφερόμουν σε διαδρομές επαναλαμβανόμενες.
Κατακερματιζόμουν σε κομμάτια που δεν αναγνώριζα, απολύτως απρόθυμα να συγκροτήσουν μια αντιληπτή ενότητα. Ένα κρυφτό τόσο κακόγουστο πια που είχε αρχίσει να κακοποιεί την υφέρπουσα επιθυμία μου να παλέψω με τους δαίμονες του νου μου.
Ξεκινούσα την πορεία μου κάποτε με έναν ιερό σκοπό, να ερωτοτροπώ με τον κίνδυνο, με το ψέμμα και τη διαφθορά αλλά να παραμελινω ανέγγιχτη, αληθινή, ανέπαφη.
Στον παροξυσμό του ενήλικου κόσμου, ένα παιδί να παραμείνω, με ολόφωτη ψυχή, και ας ήμουν μια χρυσή μετριότητα κατά τα κοινωνικά δεδομένα. Μια αποτυχημένη που θα κουβαλούσε με επιτυχή αυτεπίγνωση το άχθος της δικής της αποτυχίας. Πού να ήξερα ότι η μεγαλύτερη αποτυχία είναι η αυτοπροδοσία? Ότι αποτυχημένος είναι ο άμοιρος ψυχής, εκείνος που την έχει θυσιάσει στο βωμό επιφανειακών επιτευγμάτων? Ότι ο, τιδήποτε μπολιάζεται με ψυχή κατακτά την ουσιαστική νίκη, και ας μην αποσπά κανέναν έπαινο από τον περίγυρο?
Πόσο μικρή ήμουν για να τα καταλάβω όλα αυτά !
Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα που λένε. Αλλά έτσι είναι, η γνώση είναι άκαιρη γιατί το πιο ευεργετικό της κομμάτι είναι ο σωφρονισμός. Όπως αλήτικα η ύπαρξη ανιχνεύει ηδονές και χαρές ανεξερεύνητες, έρχεται η γνώση να τη συνετίσει, καθιστώντας επιτακτική μία στροφή προς τα μέσα.
Τ'οτε που ο κόσμος χαοτικά πορεύεται, η ψυχή διεκδικεί με μένος τη δική της φωνή.
'' Ως πότε θα με ξεχνάς'' ? έμοιαζε να με ρωτά αλαφιασμένη καθώς ο Απρίλης τραβούσε το δρόμο του και ο άλλος μου εαυτός είχε το πληρεξούσιο να δρα κατά βούληση.
Αυτή τη φορά η φωνή ήταν στιβαρή, ήταν αδύνατο να την αγνοήσω.
Έπρεπε να προασπίσω την ψυχή μου που έκθετη τόσο καιρό την άφηνα να παραπαίει χωρίς να θυμάμαι ότι είναι η μόνη μου σωτηρία.
Έκπληκτη, επιστράτευσα την πιο ισχυρή υπερασπιστική γραμμή  όταν χρειάστηκε.
Από πού πήγαζε τόση δύναμη άραγε?
Η ψυχή μου δεν είχε αδειάσει τελείως, προς μεγάλη μου εντύπωση. Ήταν σα να αντάμωνε με μια παλιά, ανεπιτήδευτη εκδοχή της. Ήταν ακόμα παρούσα, παρά τις αφηνιασμένες μου εκστρατείες διωγμού της.
Ήταν λες και μια αόρατη δύναμη σκηνοθετούσε τα τεκταινόμενα και εγώ δε μπορούσα να πάρω θέση αφού δρούσα χωρίς να με αναγνωρίζω..Στο παραμιλητό του κόσμου, πρόδιδα και εγώ τη λιτή σοφία της σιωπής..Και πώς όλη η μέρα, από το ξεκίνημα ως τη δύση της να μην κυριεύεται από αίσθηση ιλίγγου όταν μέσα σου βασιλεύει η αποξένωση? Αυτό που τόσο δυναμικά συνοψίζεται στο '' people are strange when you' re a stranger'' που ποτέ μου δε στάθηκα πραγματικά ικανή να κατανοήσω.
Τρέμουμε το άγνωστο την ίδια στιγμή που το διαιωνίζουμε γιατί είναι η εύκολη λύση. Χμμ...μα η εύκολη λύση είναι μια ευτελής διολίσθηση, η απαρχή και η αποκάλυψη δυσκολότερων δρόμων...
Έτσι και την ψυχή την καταδικάζουμε στο Άγνωστο, σε μια μαρτυρική αυτοτιμωρία, σε μία απαράγραπτη εγκατάλειψη. Ξεχνάμε ακόμα και την ύπαρξή της αλλά έπειτα μας ξεχνά και εκείνη.
Και όμως, εκείνο το βροχερό πρωινό, αποδείχθηκε ότι μου είχε απομείνει κάτι, ότι κάτι είχε περισωθεί. Έκανα στην άκρη κάθε επιφανειακή επίτευξη και προσωρινότητα, για πρώτη φορά στη ζωή μου δε  με ένοιαζαν οι συνέπειες, δε λογάριασα την επικείμενη κριτική, παρά μόνο άφησα την ψυχή μου να μιλήσει. Αρκετά είχε την πρωτοκαθεδρία η λογική. Αυτή οδηγεί στην επιτυχία, ουδέποτε όμως στην ευτυχία. Και συνήθως η ανεπίτρεπτη σύγχυση επιτυχίας και ευτυχίας είναι εκείνη που μας αποτρέπει και από τα δύο.
Ήταν λύτρωση απρόσμενη να τα αψηφήσω όλα, αισθάνθηκα ελεύθερη έστω και για μία στιγμή.
Μία στιγμή που χειραφετήθηκα από εμμονές, πάθη, φοβίες και συμπλέγματα, οπτασίες του νου και υποκειμενικά μορφώματα που με διαφέντευαν σε έναν άτεγκτο αυτοεγκλωβισμό.
Η γαλήνη στην ψυχή προαπαιτεί εξόντωση της φιλοδοξίας, της αγωνίας για σχέδια, πλάνα, στόχους και άλλα υβριστικά παράγωγα του εφήμερου. Προυποθέτει απογύμνωση, αλήθεια και μοναξιά, διάψευση και αναγέννηση....Όλα από το μηδέν, χωρίς δεκανίκια.
Δεν ξέρω τι θα φέρει ο καιρός, ήδη η ζωή μου υπάρχει μέσα από το αβέβαιο, ίσως και εξαιτίας αυτού..Όσο όμως δε μαστίζομαι από εκείνη τη φρικτή, εσώτερη αβεβαιότητα, μπορώ να είμαι βέβαιη ότι  θα έχω ψυχή για να ζήσω και όχι απλώς να υπάρχω...Και τότε κανένα άγνωστο δε θα με τρομοκρατεί....απεναντίας θα είναι το μαγικό κομμάτι της διαδρομής..