Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2015

Μια αλυσίδα εξαρτήσεων

Έκλεισε το φως στο δωμάτιο που κόχλαζε, όπως και οι σκέψεις του. Το Καλοκαίρι κυλάει όσο πιο ανούσια γίνεται, με καταιγισμό τραγελαφικών εξελίξεων σε μια κοινωνία που ατροφεί, με πρωτοφανείς πολιτικές ιλαροτραγωδίες και μορφές που γκρινιάζουν για όσα τους λείπουν. Ο ίδιος, αποφεύγει να βγαίνει τη μέρα, η ανακύκλωση των ίδιων στιγμών και οι χειρονομίες μιας νομοτελειακής αναγκαιότητας του θυμίζουν πόσο εφήμερα είναι όλα. Τη νύχτα μόνο παίρνει τους δρόμους γυρεύοντας αλήτικη ανεμελιά, και κάνει όλα όσα αγαπούσε πάντα.
 
 Σε σαρώνει ο χρόνος άμα του επιτρέψεις να επιτεθεί στις προσωπικές σου ιεροτελεστίες. Η θανάτωση της συνήθειας είναι ανάσταση της ουσίας σου, αυτού που όντως είσαι, και που χάνεται μέσα στην επανάληψη πανομοιότυπων σκηνών, σε ένα λήθαργο της κάθε πιθανής και απίθανης παραλλαγής.
 
 Μα πια στράγγιξε από πάνω του όλες τις εξαρτήσεις. Γυναικείες μορφές που ζητούσαν ένα κομμάτι από την ψυχή του για να αντισταθμίσουν το κενό που γεννούσε η δική τους ανασφάλεια, φίλοι που συναντά σε δαιμονικές ενέδρες της τύχης σε δρόμους ανήλιαγους, που ψιθυρίζουν ''γεια'' και ακούγεται εκκωφαντικά σαν ''αντίο'', ξένοι που εισέβαλλαν στον προσωπικό του χώρο μέσα σε μία μόνο στιγμή, ίσως και άθελά τους. Όλοι αυτοί τον ακολουθούσαν, τον συνδιαμόρφωναν, τον καθόριζαν. Ποτέ δεν ήταν μόνος, ένα μωσαϊκό εξαρτήσεων η ύπαρξή του , και οι νέες του πλευρές, θνησιγενείς, παρέμεναν στην αφάνεια. Μέσα από ατέλειωτους νυχτερινούς περιπάτους, συνομιλίες του δρόμου και σκληρή δουλειά με τα δαιμόνιά του μακριά από το οχληρό φως της μέρας, τα ξέχασε όλα. Μόνος βέβαια, αλλά με εκείνη την ενάργεια του συνειδητοποιημένου ανθρώπου που αυτοκαθορίζεται. Οι σχέσεις στα μάτια του δεν είναι παρά απεγνωσμένες απόπειρες εξόντωσης της ανασφάλειας. Μόνο που, καλλιεργώντας εξαρτήσεις αυτοτροφοδοτούμενες, ως βάση για την ύπαρξή τους, διαιωνίζουν την ανασφάλεια.
 
 Μπορείς να λυτρωθείς από όλα, όχι όμως από τον εαυτό σου. Και όσο τον κρύβεις μέσα από επιδέξιες παραλείψεις και ανώδυνους συναγελασμούς, εκείνος σκαρώνει την αιφνίδια  ανάδυση στην επιφάνεια. Μόνος σου μπορείς να βρεις τη λύση γιατί αναγκάζεσαι να δεις κατάματα το πρόβλημα. Και είναι η δική σου, ξεχωριστή ματιά, που έχει βαρύτητα. Μακριά από καθρέφτες και άλλα βοηθητικά στοιχεία, σε ένα παιχνίδι για γερούς λύτες, όπου τις ατέλειές σου δεν τις βλέπεις, τις αισθάνεσαι μόνο. Δεν τις αρνείσαι, γιατί γνωρίζεις ότι είναι η πηγή της ομορφιάς σου, αφού σε οδηγούν στο να γίνεσαι καλύτερος. Δεν αγωνιάς για έναν κολακευτικό λόγο ή για ένα σχόλιο παρηγοριάς. Ευτυχισμένος γίνεσαι όταν έχεις εξασκηθεί στον πόνο. Τα ευάρεστα σχόλια είναι για τους φυγόπονους, που μπερδεύουν την αρμονία μιας εικόνας, με την ισορροπία της ουσίας της. Η αυτάρκεια, όμως, είναι μαχαίρι δίκοπο. Η αποστασιοποίηση από έναν ξέφρενο κόσμο, φρενάρει την επιθυμία σου να τον ανακαλύπτεις, και αυτό ισοδυναμεί με μικρό θάνατο. Ο κόσμος μεταβάλλεται διαρκώς, ακόμα και όταν η στασιμότητα μοιάζει εδραιωμένη. Η αυτάρκεια μπορεί να είναι παραπλανητική, μια αυταπάτη που τροφοδοτεί το υπερφίαλο του χαρακτήρα.
 
 
 
Το νιώθει κάτι βράδια παράξενα όμορφα, με πλουμιστή σελήνη και αεράκι δροσερό, που θα εκτιμούσε στ' Αλήθεια λίγη αληθινή συντροφιά. Τότε η ζωή μοιάζει με αδιέξοδο, μονότονη και επίπεδη, και η αυτογνωσία με παγίδα που του στερεί την αυτοδύναμη στιγμή και τις δυνητικές της υποσχέσεις. Γίνεται μικρός, ασήμαντος, εξαρτώμενος από τον εαυτό του, καταδικασμένος σε μονομερείς ενέργειες. Και είναι τότε που καταλαβαίνει ότι η πραγματική αυτάρκεια δεν εχθρεύεται τις εξαρτήσεις. Συμβιώνει μαζί τους, σε μία σχέση συγκρουσιακή, που γεννά νέες δυσκολίες και νέα θαύματα. Τις αναγνωρίζει, συμφιλιώνεται μαζί τους και παύει να τις παίρνει στα σοβαρά. Μα και τον εαυτό του πια δε λαμβάνει σοβαρά υπ 'όψη: ποιος ξέρει με τι διάθεση θα ξυπνήσει πάλι αύριο; Μόνο που επιμένει να κλείνει την τηλεόραση- αντίκα που αναπαράγει την ανθρώπινη ηλιθιότητα μανιωδώς και ανακατεύεται στο πλήθος χωρίς να τρέμει την αληθινή αλληλεπίδραση με τους άλλους.
 Άλλωστε, η ζωή είναι ανύποπτα αστεία, πότε τραγική, πότε φαιδρή, πότε όλα αυτά μαζί, μια αλυσίδα εξαρτήσεων από την οποία είναι αδύνατη η απεμπλοκή, και , αν ποτέ καταστεί δυνατή, οδηγεί στη χείριστη μορφή εξάρτησης, σε εκείνη από το υπερτροφικό Εγώ σου.

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Η επώδυνη Αλήθεια σου

Πάντα κάτι μένει. Στο επισκίασμα της Αλήθειας σου, στο όνειρο που τραυματίζεται από μία αστοχία κυνισμού, στις περιπλανήσεις που βγάζουν μια κραυγή ματαιότητας. Ζαλίζεσαι μέσα στους θολούς σου λογισμούς, δεν είναι δυνατό να είναι καν δικοί σου, δε γίνεται εσύ να ήσουν αυτός που διέσχισε αυτό το δρόμο και δεν παρατήρησε τίποτα. Γυρεύεις την αλήθεια σου που σε πονάει, δε σου φταίει κανείς άλλος που εσύ δεν αντέχεις τη θέα του ουρανού. Σκύβεις και κοιτάζεις χαμηλά, αυτό το πιο κάτω από τις περιστάσεις είναι πια ο κανόνας. Σε ενοχλεί να είσαι ένας κανόνας και εσύ. Τυπικός, σαφής, ανεξαίρετος.Από την άλλη, σε πονάει να ζεις με την αλήθεια σου που σαν γρίφος σε αλλοιώνει και αρπάζει κομμάτια από τη σάρκα και την ψυχή σου. Ένα ολοκληρωτικό δόσιμο. Ακόμα και στις εποχές που τίποτα δεν προμηνύει ένα σωτήριο θαύμα, τότε που λαχταράς όσο ποτέ τη σωτηρία, υπάρχει μια εικόνα, μία λέξη, μία σκέψη, που θυμίζει πως τίποτα δεν πάει χαμένο. Όταν έχεις χαθεί μέσα στην αλήθεια σου, όταν έχεις χαθεί μέσα σε κάποιον άλλο, η ζωή σε αγγίζει, δε σε προσπερνά. Ακριβώς τότε που τα θαύματα δεν προμηνύονται, αρχίζεις να τα διακρίνεις εσύ. Ίσως είναι παράγωγα της τόλμης και της δύναμης που ανέσυρες μέσα από τα συντρίμμια και το θάνατο του διαφορετικού. Συναρμολογείς απαρχαιωμένα σου κομμάτια, που, στο τέλος, μοιάζουν εντελώς καινούργια. Δικά σου όλα, ακόμα και αν κάποτε σε ρήμαξαν, μέσα από την πάλη, γεννήθηκε μια νέα οντότητα. Εσύ. Παράξενος, χαμένος στη μοναχικότητά σου, απόκοσμος πάντοτε, αλλά με τη γνώση που μπολιάζει τα πάντα ομορφιά. Με τη γνώση ότι τίποτα δεν είναι φευγαλέο, εκτός αν του το επιτρέψεις. Είσαι ο δημιουργός της δικής σου αιωνιότητας, με τον πόνο και την αλήθεια αδιαχώριστα και θαυματουργά της στοιχεία.

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

Ο δικός σου αναχρονισμός

Κάποιοι θα το έλεγαν νοσταλγία. Τάση για επιστροφή στο χθες, που είναι πάντα ανώτερο από το σήμερα, ίσως επειδή είναι πια κατανοητό. Θα έσπευδαν, μάλιστα, να προσθέσουν ότι η νοσταλγία είναι εχθρική απέναντι στη δυνατότητα της ευδαιμονίας, που μόνο παροντική είναι. Ωστόσο, ό, τι προερχόταν από παλιές εποχές, μιλούσε κατευθείαν στην ψυχή της, και έκανε και τη στιγμή πολύτιμη.
 
Αναπολεί στιγμές ολιγάρκειας που ήταν όντως πιο ανεπιτήδευτα όλα, με το μυαλό να μην έχει εξασκηθεί ακόμα στο άπληστο κυνήγι του επιπλέον. Λόγια σταράτα, μία ξέφρενη βόλτα,  ξεκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο όπως τον προβάλλει το χαζοκούτι, γυμνή από κάθε οχληρή τελειομανία. Τότε που οι φίλοι ξεχύνονταν στους δρόμους και ξεχνιούνταν εκεί μέχρι το ξημέρωμα, είχαν ακόμα εκείνη τη σπιρτάδα στο βλέμμα και δεν ξενυχτούσαν πίσω από τη βολική ανωνυμία μιας οθόνης. Τότε που δε θα ήταν γραφικό να ταχυδρομήσεις ένα γράμμα χειρόγραφο και να φυλάς όσα λαμβάνεις σε ειδικό συρτάρι, με τη θήκη με τα γραμματόσημα πιο δίπλα. Που περίμενες με εφηβική λαχτάρα το πρωινό που θα πήγαινες στο δισκοπωλείο για νέες μουσικές ανακαλύψεις, που συνδέονταν με ολάκερη εποχή και καμάρωνες ότι ήταν κομμάτια από εσένα. Που δε φοβόσουν ακόμα και να γελοιοποιηθείς για έναν έρωτα, αφήνοντάς τον για πάντα πλατωνικό. Που ανακάλυπτες μια άγνωστη λέξη, και ήταν σα να γνώριζες τον κόσμο όλο από την αρχή. Που κάθε σου σκανταλιά, φυγή ήταν από το νευρωτικό εαυτό σου. Απελευθέρωση, ανάσα. Που ζούσες για μία προσδοκία.
 
 
Πέρασε ο καιρός, πέρασε η αλήθεια, ανύποπτα, θάβοντας κώδικες και σημεία και αγάπες. Προσπάθησαν να απλοποιήσουν τη ζωή τους και ακολούθησες συμβατικά. Μα η ζωή όσο πήγαινε γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Ανούσια. Την παρακολουθούσες να μεταβάλλεται με απορία κραυγαλέα. Περίμενες πως ήταν μια αναγκαία φάση μετάβασης που θα σηματοδοτούσε επανάκαμψη στο οικείο. Ολοένα όμως έβλεπες φίλους να κλείνονται στον εαυτό τους, να ουδετεροποιούν το βλέμμα τους, να σκέφτονται για ώρες τι λέξη θα πληκτρολογήσουν στο πληκτρολόγιο ενός υπολογιστή στον οποίο εκχώρησαν τον εαυτό τους.
 
 
 Κλείστηκες και εσύ, στους τέσσερις τοίχους. Οι νέοι κώδικες αρχικά είχαν τη γοητεία του ανεξερεύνητου και υπόσχονταν διευκόλυνση της επικοινωνίας. Έμαθες να επικοινωνείς με σύμβολα, συντομογραφίες και ημιτελείς προτάσεις. Με γελοίους ιδιωματισμούς και αλαζονικά λογοπαίγνια. Γρήγορα, πρόχειρα, αναποτελεσματικά. Πλέον, δε σου αρκεί η προσδοκία, θέλεις να προηγείσαι, να τα μαθαίνεις όλα, να τα ακούς όλα, να τα ζεις όλα. Χωρίς ικανοποίηση, ποτέ, αφού πάντα υπάρχει κάτι πιο πέρα. Μόνη πια, ανταλλάσσεις αινιγματικές φράσεις με αγνώστους. Τους θυμάσαι αμυδρά, αλλά δεν τους αναγνωρίζεις.
 
 
 Καμιά φορά, όταν περπατάς με βιασύνη στην αντιφατική πόλη, σταματάς σε γωνιές λησμονημένης γραφικότητας. Σε κυριεύει μια μελαγχολία παράφορη, θαρρείς πως η ετικέτα του παρελθοντολάγνου σε σημαδεύει. Θέλεις να παρακάμψεις τον κόσμο έτσι όπως κατάντησε, να έχεις το δικαίωμα να τοποθετηθείς σε αυτόν γενναία και όχι απλώς να χαθείς στο χωνευτήρι του. Το χθες δεν είναι πιο θελκτικό επειδή είναι γεμάτο από αναμνήσεις μιας ανεξίτηλης νεότητας. Άλλωστε, είναι στη φύση του ανθρώπου να αισθάνεται όλο και πιο νέος με τα χρόνια. Είναι κάτι παραπάνω από μηχανισμός επιβίωσης! Είναι τρόπος να ζεις ουσιαστικά και πέρα από το χρόνο, από ταμπέλες και καλούπια.
 
 
 Αυτό που συμβαίνει, είναι ότι ,όντως, εκείνες οι εποχές ήταν οι καλύτερες. Σε έναν κόσμο που πορεύεται αυτοκαταστροφικά, που δημιουργεί λαβυρίνθους στην προσπάθεια να βρει τη βασιλική οδό, που αγνοεί ότι στο σκοτάδι μπορεί να κατοικεί το πιο εκτυφλωτικό φως, ίσως δε μπορείς να ανακόψεις την αλλαγή. Αυτή, άλλωστε, είναι μέρος της φυσικής τάξης πραγμάτων. Μπορείς, όμως, να διεκδικείς το δικό σου τρόπο, τη δική σου ταυτότητα. Το δικαίωμά σου στον αναχρονισμό.

 
 
 
 Δεν είναι η αλλαγή που σε πληγώνει, όσο ότι την αφήνεις να αφαιρεί κάθε τι αυθεντικό που υπάρχει μέσα σου. Το να γυρνάς πίσω δεν είναι ένδειξη οπισθοδρόμησης. Είναι συνάντηση με όσα σου έδιναν ατόφια χαρά, με την ψυχή σου σε όλη της την αυθεντικότητα. Έτσι, πεισματικά θα την κρατάς ζωντανή ακόμα και όταν όλα γύρω καταρρέουν. Όταν έχεις εσένα, ακόμα και η υπέρτατη καταστροφή θα γεννά την πιο δυνατή ελπίδα.