Δημοφιλείς αναρτήσεις

Follow by Email

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Δύναμη


Ασυνήθιστο Καλοκαίρι.Εξαπολύει επίθεση στη συνήθεια που όλα τα νεκρώνει.Ουράνια ησυχία, η θάλασσα καμαρώνει γαλήνια, φαίνεται από το μισάνοιχτο παράθυρο μα είναι τόσο μακριά.Ο αιφνίδιος άνεμος τη συνεπαίρνει.Ποτέ δεν της άρεσαν οι αιφνιδιασμοί, πάντα ήταν ανέτοιμη για αυτούς.Πόσο μάλλον τώρα.
 
Το Καλοκαίρι είναι φαντασίωση.Μια αιώνια υπενθύμιση της σπαρταριστής ευτυχίας που στο δικό της σύμπαν φαντάζει αγέρωχη και ανέγγιχτη, όπως και η θάλασσα.Η χαρά που πλημμυρίζει τους δρόμους, τις λέξεις, τις στιγμές, εκβιαστική, το κέφι των ανθρώπων το δίχως έρεισμα την ερεθίζει, τής εξάπτει το θυμό.
 
Μα να που έτσι απρόσμενα ξετυλίγεται η δύναμη.Μέσα από αβάσταχτα θερμά πρωινά σταματημένου χρόνου.Εκεί που το κορμί της περιφέρεται ανήμπορο και η ψυχή της συρρικνώνεται.Τι δε θα έδινε για μια βουτιά τα ξημερώματα.Να κλέψει λίγη από τη γαλήνη της θάλασσας.Τα απόκρυφα μυστικά της.Να ενωθεί για λίγο με το Αίνιγμα.Να ανυψωθεί σε μια σφαίρα απαγκιστρωμένη από την Ανάγκη.Όμως πάντα κάτι προκύπτει.Η εφευρετικότητα του νου είναι αξιοθαύμαστη όταν πρόκειται για δικαιολογίες.Τοκετός δικαιολογιών εύστοχων, ιδού η ειδικότητά της.Να που έρχεται η ώρα που το απόθεμα εξαντλείται.Η Αλήθεια γυρεύει με μένος το δίκιο της.Η Απούσα Δικαιολογία τονίζει την αυστηρότητα της πραγματικότητας που φυγόπονα παραμεριζόταν.
 
Τότε ανακαλύπτει πόση δύναμη φιλοξενεί μέσα της, και ας φρονούσε πως ήταν ένα πλασματάκι με καχεκτική δυναμική.Η Δύναμη αποζητά την Ανάγκη για να φανερωθεί, για να προκαλέσει το Θαύμα.Δύναμη όχι για να αποδεχθεί τις συνθήκες που συνθέτουν την πραγματικότητα αλλά για να τις κοιτάξει με αμφιβολία ανασύροντας τη γνήσια φύση τους.Οι συνθήκες γίνονται αντιληπτές πάντα επιδερμικά, με άξονα τα ανθρώπινα μέτρα και σταθμά που είναι κοντόφθαλμα και με ασυγχώρητη ροπή προς την αθέμιτη Γενίκευση.Καρποφορούν τη διχόνοια έτσι μεταμφιεσμένες που προσγειώνονται σε μια φιλόδοξα αυτόνομη καθημερινότητα.Τη σημαδεύουν και εκτοξεύουν βέλη, εξαρτήσεις,αγωνιώδη ερωτήματα.Αλλά πότε εμφανίζονται ως προβλήματα που οδηγούν σε ανίχνευση λανθάνουσας δυναμικής και πότε ως βοηθητικές δυνάμεις που σπείρουν έναν καταστροφικό εφησυχασμό.Συνήθως είναι διαβολεμένα παραπλανητικές.Το παν είναι να μην υπερεκτιμώνται.Καρποί του εφήμερου είναι, λεηλατούν τη φαινομενική αρμονία για να ξεσκεπάσουν παραφωνίες που ηθελημένα αγνοούμε.Δοκιμάζεται όχι για να αποδείξει ότι έχει δύναμη αλλά για να μεγαλουργήσει μέσα από την παραδοχή της αδυναμίας της.
 
Μόνο μέσα από έναν αντιφατικό δρόμο θα μπορέσει να ελπίσει σε μια κατάφαση.Στο ''ναι'' της ζωής που σπαρταράει και είναι απλή και Ωραία.Σε μία λέξη που συμπυκνώνει μύρια νόηματα και εξαφανίζει τις λόγιες φλυαρίες.Να περάσει από την Άρνηση των στερεοτύπων της στην Κατάφαση της Αναπάντεχης Αλήθειας.Να εξασκηθεί στους αιφνιδιασμούς.Η Αλήθεια έτσι αίφνης φανερώνεται, στη μέση του Πουθενά.Το θέμα είναι αν θα μπορέσει να την αντέξει, να τη νιώσει, να αφεθεί σε αυτή.Να βρει τη δύναμη να μην την προσπεράσει επειδή είναι ασύμφορη και σαρωτική.Το ξέρει τώρα καλά, για να νιώσει την ευλογία των απλών πραγμάτων πρέπει να γίνει δυνατή κάνοντας ανακωχή με τις αδυναμίες της.Ήδη φιγουράρουν σε μια μακροσκελή λίστα όλο αποσιωπητικά.
 
Και να που η θάλασσα έγινε τρικυμιώδης, τα φαιδρά πρόσωπα μοιάζουν πιο ελκυστικά, το κέφι τους δεν είναι τόσο παράδοξο και η εικόνα εξελίσσεται στη δική της χειροπιαστή πραγματικότητα.Όλα αλλάζουν.Αδύνατον;Τίποτα δεν είναι αδύνατον όσο είσαι συμφιλιωμένος με την αδυναμία σου.
 

Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

Η Τροχιά

Έβλεπε τους πάντες να αναχωρούν.Σε ένα σταθμό, βαλίτσες πηγαινοέρχονταν πίσω από βλέμματα αγωνιώδη, ενθουσιασμένα, αδιάφορα.Η ίδια μόνιμα αναχωρούσε από την πραγματικότητα.Παρατηρούσε τη διασκεδαστική ποικιλομορφία των ανθρώπων με ένοχη απόλαυση.Φαντασιωνόταν σύντομα πλην όμως εξεζητημένα σενάρια για τις αποδράσεις τους.Είναι Καλοκαίρι και όλα μοιάζουν πιο απλά.Όλα συγχωρούνται και όλα τυλίγονται με ένα πέπλο ανεμελιάς.Ο Χειμώνας έχει καταχωνιαστεί σε ένα ερμάριο ανυπαρξίας.Ξέθωρος γνέφει, σαν αλαργινό μέλλον.Δεν έχει χώρο στην αυτοκρατορία του αναπάντεχου που σιγομουρμουρίζει ο αλέγρος καλοκαιρινός σκοπός.Έρωτες βιάζονται να γεννηθούν, παρέες σκορπούν γέλια και τραγούδια, οι βουτιές στη θάλασσα εξαφανίζουν το υπόλοιπο τοπίο, ζωή για το Τώρα όπου όλα είναι δυνατά.Η οικεία αίσθηση, ότι έχει μείνει πίσω, ξανά την κυριεύει.Ανένταχτη σε μια κοινωνία που κυλάει γοργά πάνω σε βαλτωμένα τελεσίγραφα εξελίξεων και σε μια κωδικοποιημένη ομορφιά που εδραιώνεται από διαδικτυακούς κώδικες.Μια νέα, στυλάτη διάλεκτος ξεπηδάει με νέα ορολογία κάθε μέρα, και δεν έχει καμία διάθεση να αποκρυπτογραφήσει.Μένει να ονειρεύεται το δικό της νησί, το γεμάτο σοκάκια έρημα και βαθυγάλανα νερά, με μελωδική ησυχία και ρέμβη, γεμάτο άσπιλη γοητεία και καθαρά πρόσωπα.Είναι απροσάρμοστη στις εποχές και στα γινάτια τους, σε άγραφα πρέπει και φυγές επιβεβλημένες.Δε θέλει να φυλακιστεί από μια υπαγορευμένη φυγή.Ερημώνει η αχώνευτη πόλη της και ομορφαίνει απρόσμενα.Θέλει να την εξερευνήσει από άκρη σε άκρη, με νέα ματιά.
 
Η δυστυχία δεν χωράει στο Καλοκαίρι.Είναι ολότελα παράταιρη.Η μελαγχολία της, αντιδραστική, θεριεύει.Κολλημένα τα άγρυπνα μάτια της στις αποσκευές που τόσο την ενοχλούν-είναι περιττές υπενθυμίσεις των εξαρτήσεων.Οι άνθρωποι πλανώνται ότι κάνουν διάλειμμα από τον ανιαρό εαυτό τους ενώ επανέρχονται σε αυτόν ταυτόχρονα με την επάνοδό τους στην πόλη.Δεν αρκεί μια εβδομάδα ανάπαυλας για ανακωχή με τα εσωτερικά δαιμόνια.Αυτή είναι αιώνια υπόθεση!
 
Μα το ξέρει, είναι πια καθεστώς!Αυτές τις μέρες εκτροχιάζεται.Τελεί σε παραφωνία με το πανευτυχές σύμπαν που αυτάρεσκο καμαρώνει την ηλιοκαμμένη του όψη και συλλέγει φωτογραφίες για να πεισθεί ότι απόλαυσε τη στιγμή.Σα μαραμένο λουλούδι, άψυχη γίνεται, αφού δεν αντικρύζει ψυχή στα επιμέρους.Κάτι έχει χαθεί, κάτι έχει σπάσει, τα ραγίσματα κάνουν κρότο στην πανηγυρική ευδαιμονία του Τώρα.Ο Δρόμος σπείρει διχόνοια, έχει βγει εκτός πορείας και δεν είναι σίγουρη ότι θέλει να επαναπροσανατολιστεί.Γιατί όταν βγαίνει εκτός τροχιάς, είναι για να νιώσει την ηδονή της παρέκκλισης και την αποκήρυξη της συνήθειας-ή απλά για να αλλάξει ρότα.Για να γνωρίσει τον εαυτό της καμιά φορά δεν πρέπει να επιλέγει τη φυγή.Πρέπει να μείνει εδώ.Να πει Αντίο σε όσα τη θανατώνουν.Το Αντίο είναι επίπονο αλλά και πηγή λύτρωσης από δήθεν  αναγκαία σκλαβιά.Αντίο Οριστικό και Αμετάκλητο.

Για να αλλάξει τροχιά, ο δρόμος δεν πρέπει να έχει γυρισμό.Ο ανεπίστρεπτος δρόμος είναι αυτός που δεν βιάζεται να συναντήσει το τέρμα.Αγαλλιάζει στη διαδρομή γιατί ξέρει πως αυτή και μόνο έχει αξία.Η Επιστροφή στην Αφετηρία, όπως και η Αγωνία για το Τέρμα είναι οι πιο βέβηλοι εκτροχιασμοί.Αυτοί που υποβιβάζουν ένα ταξίδι σε φυγή απελπισίας.Το Ταξίδι είναι απελευθέρωση από τον τόπο και το χρόνο όταν  είναι άχρονο και ασύνορο και αυτό.Παροδικό, μα με αιώνια επενέργεια.

Το αληθινό ταξίδι είναι αυτό που σκοτώνει την επιθυμία εκτροχιασμού.Αυτό που καθιστά ανούσιο το τέρμα και  νηπιακή την αφετηρία.Και αν έχει το βλέμμα σε ένα από τα δύο στυλωμένο, αλλού είναι το ταξίδι.Ίσως στο Εδώ που περιφρονεί, ρεμβάζοντας στο  ουτοπικό νησί της φαντασίας της.

Κυριακή, 7 Ιουλίου 2013

Καφεϊνη

Η μέρα πήγαινε κατά διαόλου.Υπνωτισμένος σύρθηκε μέχρι την κουζίνα για να ανοίξει το βαζάκι του καφέ και να διαπιστώσει πως ήταν άδειο!Μέρα χωρίς καφείνη, στην ώρα της, είναι χαμένη μέρα.Εξακριβωμένο.Με αργές, αν και εξοργισμένες, κινήσεις, φόρεσε το τσαλακωμένο του πουκάμισο και το σκούρο του τζιν παντελόνι, έπλυνε με κρύο νερό το αγουροξυπνημένο του πρόσωπο και χτένισε τα αλαφιασμένα του μαλλιά.Στη σύντομη διαδρομή για το Πανεπιστήμιο, παραλίγο να σκοντάψει πάνω σε μια κολώνα, η γεμάτη υγρασία ατμόσφαιρα του Ιουλίου του εξίταρε το νευρικό σύστημα, οι επιθετικές κόρνες των οχημάτων της μεγαλούπολης τραυμάτιζαν την ακοή του, η ψυχή του μαινόμενη.



 
<<Χρειάζομαι επειγόντως έναν καφέ>>, ψέλλισε με χέρια τρεμάμενα στο πρώτο καφέ που βρέθηκε εμπρός του.
 
Η κοπέλα σάστισε αλλά ετοίμασε τον καφέ με προθυμία.Ρούφηξε την πρώτη γουλιά με μορφασμό απογοήτευσης.Όλα λάθος, το ήξερε!Ο καφές είναι πικρός ,όπως και η μέρα.Όχι αρκετά παγωμένος και χωρίς την απαιτούμενη ζάχαρη.Ξέρει ότι ζευγάρια από εκδικητικά αναπάντεχα τον καρτερούν στη γωνία.Από τις τσέπες του κατηφορίζουν μερικά χαρτονομίσματα που ούτε είχε πάρει χαμπάρι.Μια γοητευτική δεσποινίς, τον σταματάει με την απαλή της φωνή:
 
<<Σας έπεσαν αυτά..>>, του είπε με ευγένεια και χαμόγελο.
 
Εβδομήντα ευρώ.Μάλιστα.Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στις μέρες μας;αναρωτήθηκε ενώ φανταζόταν τα δύο χαρτονομίσματα να ανεμίζουν μέσα σε θάλασσες αφηρημάδας. Την κοίταξε με θαυμασμό και απορία συνάμα, την ευχαρίστησε τυπικά και, χωρίς να αναγνωρίζει τον εαυτό του, είπε:
 
<<Από το πρωί προσπαθώ να πιω έναν σωστό καφέ.Δεν είχα τύχη.Έχω ,όμως ,μισή ώρα.Εσείς>>;
 
Η κομψή παρουσία, με κάποιο δισταγμό, ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα.Χώθηκαν σε ένα γωνιακό καφέ που μοσχοβολούσε κάτι ανάμεσα σε μόκα και καραμέλα.Λιλιπούτειο αλλά κουκλίστικο.Εκείνος άρχισε να βρίσκει τον εαυτό του.Εξιστορούσε αυτοσαρκαζόμενος το δράμα του και την εξάρτηση από την καφεϊνη:
 
<<Χωρίς καφέ την ώρα που πρέπει -ή χωρίς τον καφέ που συνηθίζω-στις δόσεις που θέλω και στη θερμοκρασία που απολαμβάνω, γίνομαι αγενής.Ή μάλλον έξαλλος.Ή μάλλον μισάνθρωπος>>
<<Έτσι είναι η ζωή.Θέλει σωστές δόσεις, ακριβείας.Αλλιώς κάτι παντα λείπει, κάτι περισσεύει-αρμονία όμως δεν υπάρχει.Και όταν κάτι λείπει, γινόμαστε θηρία.Όταν περισσεύει ,ανιαρά μέχρι θανάτου ανθρωπάκια>>
<<Αυτός είναι καφές>>!αναφώνησε εκείνος αγνοώντας τη φιλοσοφίζουσα ορμητικότητα της άγνωστης κοπέλας.
<<Δροσερός, ημίγλυκος, αρωματικός!Τον νιώθεις από γουλιά σε γουλιά>>
<<Απολαμβάνετε πάντα μικρά πράγματα>>; τον ρώτησε με διερευνητικό μειδίαμα.
<<Απολαμβάνω πάντα τον καφέ!Και όταν δεν το κάνω, δεν απολαμβάνω τίποτα>>, απάντησε κοφτά, με το βλέμμα προσηλωμένο στο ποτήρι-ουρανοξύστη.Και συνέχισε:
<<Τώρα όμως τον απολαμβάνω διπλά.Ο σωστός καφές με τη σωστή παρέα.Και από το πουθενά.Να που με διέψευσε η διαίσθηση μου.Να που κάνει και λάθη>>
<<Γιατί ,τι σας έλεγε>>;
<<Ότι η μέρα θα πήγαινε στραβά.Να που πήγε καλύτερα από το συνηθισμένο!Ποιος θα το έλεγε>>!
<<Μα το συνηθισμένο είναι που μας φυλακίζει.Το ότι ζούμε τη μέρα μέσα σε ένα περίγραμμα, με βάση κάποια ριζωμένη ιδέα.Την κάθε μέρα.Πατάμε φρένο ή γκάζι-λες και κάποια αόρατη κλεψύδρα χρονομετρά τις δυνάμεις μας.Τα όσα μπορούμε να αντέξουμε.Αφηνόμαστε στις εξαρτήσεις μας σα να είναι αυτές που μας διαφοροποιούν.Κι αυτές μας κλέβουν το πάθος από τόσα άλλα, αλλά και την πιθανότητα μιας αλλιώτικης εξέλιξης.Μιας εξέλιξης χωρίς αυτές.Γιατί δεν μας φυλακίζει η εξάρτησή μας αλλά η ιδέα μας ότι είναι ανίκητη>>
 
Εκείνος την παρατήρησε προσεκτικά.Αυτά τα λόγια έβγαιναν όντως από μέσα της;Το σκηνικό ήταν ολωσδιόλου παράταιρο.Μια αινιγματική γυναίκα σε ένα μέχρι πρότινος εχθρικό τοπίο μιλάει σα να τον ξέρει από πάντα-η ηρεμία βασιλεύει στην όψη της.Όψη εύχρωμη και δροσερή, μα πώς τον εμπιστεύεται τόσο άμεσα και του τα λέει όλα αυτά;Και επιτέλους, είναι λόγια, διανοούμενη, σοφή;Mέχρι να ρωτήσει πράγματα για να διαλευκάνει την ταυτότητά της, εκείνη είχε γίνει καπνός.Μαζί της και ο ιδανικός καφές που λίγα λεπτά πριν εκθείαζε.Ο κόσμος ντύθηκε στα γκρι, άρχισε να καμπουριάζει, ο ουρανός ρυτιδωμένος, θρηνεί έναν αιφνίδιο θάνατο.Τα λόγια της ακούγονται σαν ένα αλαργινό τραγούδι:<<Δε μας φυλακίζει η εξάρτηση αλλά η ιδέα μας ότι είναι ανίκητη>>.Αγωνίζεται να προχωρήσει σε έναν κόσμο στιγματισμένο από το γήρας και την παραίτηση.Όσα του λείπουν του έχουν αρπάξει τη ζωντάνια, σφρίγος σωματικό αλλά και πνευματικό σθένος.Ένα ξεψυχισμένο αθρωπάκι με βλακώδεις ιδέες του συρμού κατάντησε.Οι Ιδέες του είναι τα κελιά του, εχθρός είναι μονάχα ο απείθαρχος εαυτός του που έχει δειλά αφεθεί στη συνήθεια και όλα του φταίνε μετά που στραγγιξαν από ζωή.Περαστικοί τον κοιτούν με οίκτο, ασθενική φιγούρα όλο στίγματα, ζαλίζεται και σωριάζεται στο πρώτο παγκάκι.Ασπρόμαυρος κόσμος, ασπρόμαυρος και αυτός.Κοιτάζει με φθόνο το απέναντι καφέ όπου όλοι ευθυμούν χάριν της καφεϊνης αλλά τα πόδια του είναι εδραιωμένα στο έδαφος.Φλερτάρει με την τρέλα.Ουρλιάζει.
 
Το ξυπνητήρι τον προσγειώνει στην πραγματικότητα.Πετάγεται τρομαγμένος από το αλλόκοτο όνειρο.Τρέχει στην κουζίνα, ανακουφισμένος επιβεβαιώνει ότι υπάρχει επαρκές απόθεμα καφεϊνης.Νιώθει όμως ξύπνιος και χωρίς αυτή.Ετοιμάζεται γρήγορα και προλαβαίνει να πιει ένα φρεσκοστυμμένο χυμό πορτοκαλιού.Οι εξαρτήσεις σε κάνουν διαφορετικό όταν μπορείς να τις απορρίπτεις πού και πού.Για την αλλαγή.Γελάει.

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Κομμάτια


Πρωινό από λαχανιασμένα βήματα, πρόσωπα που γυαλίζουν, αφόρητα προβλέψιμες κινήσεις.Θα ήθελε μια φορά μόνο να μη χτυπήσει εισιτήριο στο λεωφορείο, το γεμάτο στοιβαγμένους επιβάτες με νεκρό βλέμμα και ρομποτικές κινήσεις.Να δοκιμάσει την απειθαρχία του μη νοματαγούς πολίτη.Να αλλάξει μια μέρα τον θανατηφόρα επαναλαμβανόμενο ρου των πραγμάτων.Την αφύσικα φυσιολογική τους τροχιά.Λένε ότι η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως.Ίσως να έχουν δίκιο.Η επανάληψη επιφέρει τη μάθηση και η γνώση αλλοιώνει την αυτοδυναμία ενός ατόφιου βιώματος.Στρεβλώνει η επανάληψη, ως δευτερογενής εμπειρία ,τίκτει τις δεύτερες σκέψεις που είναι ουδόλως παραγωγικές.
 
Και όμως, αποτυγχάνει να ξεγλιστρήσει.Άλλος ένας δραστικός ψυχαναγκασμός γυρεύει μια ουτοπική αρμονία.Φτιάχνει λίστες, αίτια, αιτιατά, χορεύουν όλα σε εξισώσεις γριφώδεις που όμως χορηγούν μια στιγμιαία αίσθηση ισορροπίας.Χτυπάει κανονικά το εισιτήριο και στριμώχνεται ανάμεσα στο ιδρωκοπημένο πλήθος που τη σπρώχνει αθελά του καθώς το λεωφορείο τρέχει ιλιγγιωδώς.Μια οικεία μέρα.Αβάσταχτα κοινή, απόλυτα κενή.
 
Τέτοιες μέρες είναι που πασχίζει να ανιχνεύσει χρωματιστά ζωογόνα σημεία.Αχόρταγα προσπαθεί να τα αφουγκρασθεί, να τα οσμιστεί, να τα αναμοχλεύσει πίσω από μια πλανεύτρα επιφάνεια.Αλλάζει δρόμο, δε φοβάται τα μονοπάτια, να ρίξει βλέμμα σε έναν περαστικό που κατά κανόνα την αγνοεί.Ψάχνει για επαφή στην ανέπαφη πόλη.Την αντικρύζει σαν πρωτοφανές θέαμα που διασκεδάζει την άγνοιά της.Γιατί αδυνατεί να συμφιλιωθεί με την άγνοια όταν είναι η μόνη που της παρέχει την ευδαιμονική παιδικότητα του πρωτόγνωρου βιώματος;
 
Συνήθως η διαδρομή την μεθά.Ζαλισμένη αναζητεί ένα πεζούλι να ξαποστάσει ο νους της, εξουθενωμένος από την αλόγιστη αναζήτηση ουσίας.Νιώθει να μη χωράει μέσα στην ίδια της την ύπαρξη.Ξένη μέσα στο σώμα της, με την ψυχή της εξογκωμένη να την κοιτά με ένα λίθινο μάτι, όλο απορία  και μομφή.Σα να την ρωτάει ποια είναι και γιατί έγινε έτσι.
 
ΜΙα διαπεραστική αίσθηση λάθους την κυβερνά.Τα πήρε όλα λάθος, τα έκανε όλα λάθος, αλλά και το σωστό να είχε τελικά κάνει, πάλι στο λάθος θα κατέληγε.Και αυτοί ακόμα που κάνουν το σωστό, διαλέγουν την υποκειμενική τους αντίληψη για να αποποιηθούν το λάθος τους.
 
Εκείνο το πρωινό όμως, μέσα από μία αναλαμπή δευτερολέπτου, και ενώ ο κόσμος ανακατευόταν σε ένα μυστικό χωνευτήρι όπου κάθε μηχανική κίνηση επικάλυπτε την άγαρμπη ιδιαιτερότητα και φίμωνε τη φωνή που είχε ξεχάσει πως είχε, κατάλαβε τι στην ευχή έκανε τόσο καιρό.Μαχόταν για την αναβίωση κομματιών της παρελθοντικών γιατί δεν άντεχε να τα βλέπει να βεβηλώνονται στα σκουριασμένα ερείπια του χρόνου.Κάθε μέρα, κοβόταν από πάνω της και άλλο κομμάτι.Έρημη πια, ερειπωμένη, ρημαγμένη, έβλεπε να φυτρώνουν μέσα της ερωτηματικά, ασήκωτα και οχληρά, επίμονα και ξένα.Και θέριευαν όσο περνούσε ο καιρός και δεν άντεχε να είναι δισυπόστατη.Το χθες είχε όρεξη για ερωτοτροπίες, τεντωνόταν για να διακτινιστεί άπληστο στο τώρα, διαμαρτυρομενο που είναι πια ανεπικαιρο, παρωχημένο, ένα γερασμένο τεμάχιο χρόνου χωρίς καμία δύναμη.Το χθες διασκορπίζει τα κομμάτια του για να αποδείξει ότι θρασύβουλα μετοικεί  στο παρόν, παρεισφρύει ακόμα και στο μέλλον αν έχει γερά κέφια.Στα αυτομαστιγώματά της και στις απλοϊκές εξισώσεις αιτιώδους συνάφειας, εκεί που μια άγονη αυστηρότητα οικειοποιείται κάθε τι αληθινά ωραίο, βρίσκει την ευκαιρία να τρυπώσει και να ξεριζώσει κάθε τι σημερινό.Το αρπάζει το σήμερα και το αχρηστεύει.Το εκκενώνει από ζωή.Να αναβιώσει το χθες, σημαίνει να νεκρώσει το σήμερα.
 
Προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της.Έχουν περιπλανηθεί παράλογα σε όλες τις χρονικές βαθμίδες.Την προσπέρασαν, δεν την αναγνώρισαν, την εγκατέλειψαν.Πάλι από την Αρχή.Θυμάται που κάποιος της είχε πει πως παίρνει τη ζωή πολύ στα σοβαρά.Κοιτάζοντας το πλήθος ανέκφραστο στη μεσημεριανή ραστώνη του Ιουλίου, να μοιάζει εξασκημένο στις παραλείψεις, υφαίνοντας συμβατικά άλλο ένα λάθος με επίχρισμα σωστού, συνειδητοποιεί ότι, πράγματι, η ζωή είναι αστεία.Έχει κάτι αόριστα κωμικό, έτσι αλλόκοτη που εκτυλίσσεται μεσα στα  ολότελα δικά της σχέδια.Κι εκείνη είναι αστεία έτσι όπως κυνηγάει αποτυχημένες επιτυχίες αντί να ρεμβάσει αυτή την ξεχωριστή ημέρα που ξυστά περνάει δίπλα της χωρίς να την αγγίζει και παρ' όλα αυτά τής αφαιρεί άλλο ένα κομμάτι.Γελάει πια με την ψυχή της.Φοβάται στ'αλήθεια το θάνατο όποιος δεν είναι ικανός για ζωή.