Δημοφιλείς αναρτήσεις

Follow by Email

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

Ελευθερία


Άλλος ένας χρόνος και εσύ συνέχιζες να μένεις Εκεί.Στο γυάλινο σπίτι, στην αδιάλλακτη απομόνωση.Έτριζαν τα τζάμια, ο αέρας φυσούσε με καταστροφική μανία, όλο το οίκημα σειόταν βοερά, αλλά εσύ ακίνητη.Προσπαθούσες να είσαι ελεύθερη μου είχες πει.Πέρυσι ήταν η τελευταία φορά που επισκέφθηκες νησί, όλη αυτή η παράφορη, υποβαλλόμενη ευτυχία που εκπνέει δε σου ταιριάζει.Οι άνθρωποι-είδωλα που σε περιστοίχιζαν, μαζί με τους τρανούς τους μύθους, άρχισαν να καταρρέουν ο ένας πίσω από τον άλλο.Προδοσία, απογοήτευση, απομάγευση.Οι γέφυρες που έχτιζες υπερεκτιμώντας τη σπουδαιότητά τους, κατεδαφίστηκαν με ταχύτητα φωτός.Αίφνης, ο ουρανός έπαψε να είναι έναστρος.Εκτοξευόμενα βέλη από το Απέραντο σε σημάδευαν με επιδεξιότητα.
 
Έπεσες έξω, έλεγες με διαπιστωμένη αφέλεια και μεμφόμενη για την ανεπίτρεπτη αθωότητά σου.Για την καλή σου προαίρεση που σε κατάντησε λησμονημένη φιγούρα, να παρατηρεί τον Κόσμο μέσα από ένα παράθυρο.Να μην αγγίζει και να μην αγγίζεται.Θα καταργούσες τις εξαρτησεις σου από τους Άλλους.Μια ζωή σε δίχαζαν, σε έκαναν πέρα, σε ζάλιζαν με τη μονολιθικότητα του Εγώ τους.Στη θηριώδη σου μοναξιά δεν υπάρχει χώρος για παραποιημένες σκέψεις.Για ανούσιους συγχρωτισμούς με οντότητες μασκαρεμένες.Τα πάρε-δώσε του Κόσμου είναι εμετικά.Η υστεροβουλία που άτεχνα κουκουλώνεται πίσω από μια δειλή πράξη, επικαλυμμένη με αγαθότητα και πασπαλισμένη με αυθορμητισμό.Σε εξοργίζει η παραπλανητική φύση της επιφάνειας, το πόσο θρασύδειλα σερβίρεται ως γενικά αποδεκτή πραγματικότητα.Σε τρελαίνει η υπερπροσπάθεια όλων να επιδείξουν έναν ψαγμένο, απελευθερωμένο και κυνικό εαυτό.Είναι της μόδας οι αφανέρωτες σκέψεις.Τα ανομολόγητα.Εξιτάρουν τη φαντασία που βρίσκεται σε λήθαργο.Αμήχανη και βουβή, γραπώνει τις μυστήριες σκέψεις και τις στρεβλώνει με λέξεις χυδαίες.Πάντα μακριά από την Αλήθεια.Μίλια μακριά.
 
Ο Κόσμος είναι καμωμένος από παρατεταγμένα κελιά.Η δυσοσμία και η σκόνη είναι τόσο έντονες και εμφανείς-και όμως κανείς δεν τις αναγνωρίζει.Θεωρούνται φυσικά επακόλουθα.Στοιχεία του αέρα που αναπνέουμε.Η αστοχία και το έγκλημα καταποντίζονται υπό το κράτος μιας παντοδύναμης προσωπικής ηθικής.Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, μα όταν μετέρχεσαι τα πιο φτηνά εργαλεία, και ο πιο ευγενικός σκοπός γίνεται ποταπός.Η ελευθερία δεν κατακτάται στην απομόνωση.Ούτε στην επικράτηση μιας πειθαρχίας απέναντι στην ψευδαίσθηση των εξαρτήσεων.Και αυτή η κυριαρχία ψευδαίσθηση είναι.Η ελευθερία απαντάται στην επίγνωση ότι οι εξαρτήσεις μπορούν να αναχθούν σε δυνάμεις απελευθέρωσης.Δεν είναι η εξάρτηση πηγή υποδούλωσης αλλά η ελλειπτική δύναμη να αντιμετωπιστεί με σοφία.Αυτή η ασθενική τάση απέναντι στις εξαρτήσεις μας κάνει διαβολεμένα αιχμάλωτους.Δεν απαντάται στη μοναξιά του εγκλεισμού η ελευθερία αλλά στην ικανότητα να γίνεσαι κοινωνός της γαλήνιας μοναξιάς σου μέσα από τη μοναξιά των Άλλων.Πέρα από το βοητό από υποκριτικές σαχλαμάρες και εξάρσεις νοσηρής ανασφάλειας.Πέρα από την ανίατη μωρία των ανθρώπων που αβασάνιστα ζητούν χωρίς να δίνουν.Ελευθερία είναι να περιφρονείς το αντάλλαγμα-γιατί αυτό επισκιάζει την κάθε σου πράξη.Φρενάρει την ορμή.Παραμορφώνει τη ματιά.Η φιλόδοξη προσδοκία.
 
Η προσπάθεια κατάστρωσης της ζωής ειναι σκλαβιά.Η ελεύθερη ζωή σηκώνει γερό αυτοσχεδιασμό και παράθυρα ανοιχτά.Να βγεις από το κελί σου, ακόμα και αν ο Κόσμος είναι δομημένος σαν οικουμενική φυλακή.Μόνος σου θα είσαι πάντα ανελεύθερος.Έρμαιο της μανίας σου για ελευθερία.

Κοίταξε μέσα σου αλλά βγες έξω.Βγάλε προς τα έξω τον εαυτό σου, δαιμόνια και θαύματα.Μην φεύγεις από αυτόν-αυτογκλωβίζεσαι.Το δικό σου κελί είναι το πιο βάρβαρο δημιούργημα.Καταραμένα εθιστικό.Ασύλληπτα βολικό.Τόσο, που χρόνια εκεί, εξακολουθείς να παρατηρείς την πελώρια φυλακή του Κόσμου, ξεχνώντας ότι αποτελείς και εσύ τμήμα της.
 

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2013

Ανάσα


Ξαφνικά, ο Αύγουστος μεταμορφώθηκε.
Εικόνα σμιλεμένων χρωμάτων που καρφιτσώνεται στο Αύριο.
Διακτινισμένες Ψυχές σε Ωκεανούς Φυγής, ερωτοτροπούν με το Τώρα.
Σα να ψηλαφίζουν μια υποψία Ευδαιμονίας.
Βαλίτσες από πάθη στριμώχνονται σε καταστρώματα Γαλήνης.
Τσιγάρα που φιμώνουν  τις σκέψεις προτού οι λέξεις αναδυθούν.
Τα ανείπωτα που ουρλιαχτά γίνονται για μια ζωή ολάκερη.
Στον απέραντο αιθέρα μουρμουρητά προσμονής κραυγάζουν μια γιγάντια επιθυμία.
Καταβροχθίζει τη στιγμή, έτσι που πάντα απούσα είναι από αυτή.
 
Σε αυτόν τον Τόπο όμως η Ευλογία γιορτάζει μαζί με το Σήμερα,
δεν υπάρχει τόπος παρά μόνο για το παράλογο,
το Λογικό είναι Ουτοπία,
μια υπερεκτιμένη αυταπάτη παντοδύναμων εξηγήσεων.
 
Ζει μόνο για εκείνα που δεν μπορεί να καταλάβει.
Πάντα στέκονται ψηλά, απλώνονται πιο πέρα, γεννούν Μυστήρια.
Μέσα στην κατανυκτική σιωπή του Αυγούστου, ηχούν οι πιο απρόσμενες Αλήθειες.
Κρίμα που θα πνιγούν και αυτές στη θορυβώδη ανασυγκρότηση του Σεπτέμβρη-
στους ρυθμούς που θα γίνουν ξανά καταραμένα φυσιολογικοί.
 
Ξέρει ότι ακόμα και την υπέρτατη καταστροφή, διαδέχεται μια σωτήρια Ανάσα.
Τον Αύγουστο τον κλειδώνει κάθε χρόνο μέσα της.
Είναι η δική της Ανάσα, η δική της πνοή, σε έναν Κόσμο άπνοιας, ημίνεκρο, που βιάζεται και κάνει και τον Χρόνο να αφηνιάζει, που, λαχανιασμένος, δεν βρίσκει χρόνο ούτε Ανάσα να πάρει.

Τον Αύγουστο κανένα Θαύμα δε μοιάζει Παράταιρο.
Όνειρα από το Αύριο κατασκηνώνουν στα Θαύματα του Τώρα και τους δίνουν ζωή.
Πάντα ο Αύγουστος την αποχαιρετά με αινιγματική σοφία.
Και πάντα μέσα της ριζώνει πέρα από του Χρόνου τα Σύνορα,
σε ένα Ταξίδι όπου όλα Άγνωστα είναι και Ακατανόητα,
Πρωτόγνωρα και Ξένα,
και έχει λυτρωθεί από την επιθυμία να τα οικειοποιηθεί.

Σάββατο, 3 Αυγούστου 2013

Aισιοδοξία

 
 
 
 
Νύχτες και μέρες αυγουστιάτικες.Το θερμόμετρο παραληρεί.Ο Κόσμος ένα ημερολόγιο που τρέχει ξέφρενα.Προλαβαίνει μέσα στην έλλειψη Χρόνου να ρίξει μία λοξή ματιά στο Χρόνο που δε μπορεί να καταλάβει.Εκείνος τρέχει ακόμα πιο μανιασμένα.Στοιβάζουν οι μέρες απορίες, πόνο, σκέψεις τεμπέλικες, που ράθυμα εγκαθίστανται στο νου και δεν είναι δεκτικές στον αντίλογο.Η πόλη ερημώνει και ανταμώνει τα ίδια πρόσωπα σε μια διαδρομή που επαναλαμβάνει συνέχεια-μήπως κάτι τής ξεφύγει, μήπως κάτι εντοπίσει και τής αλλάξει η θωριά.Μα όταν η Δυσκολία ορθώνει ανάστημα, αρχίζει και αυτή να ερωτοτροπεί με τις Κορυφές.Πάντα απροσπέλαστες τής έγνεφαν, πόσο μάλλον τώρα.Παράδοξο που τωρα τις θεωρεί πιθανές, η Ανάγκη όλα τα οικειοποιεί.Η δική της Κορυφή προϋποθέτει τη γενναία υπέρβαση.Την περιφρόνηση του φαινομενικού λαβυρίνθου, την πρόκληση να βρει πού οδηγεί, ακόμα και αν στην πορεία κατακερματιστεί και , ρημαγμένη, αποζητά τα  κομμάτια της.Κάποιες φορές χάνει τα κομμάτια της για να τα βρει και να τα ζωοδοτήσει..για να μπολιάσουν ζωή όλη την ύπαρξή της.
 
Μα όλοι έχουν χαθεί σε θεοποιημένες διακοπές, σε ένα ατέρμονο κυνήγι παρατεταμένης νεότητας, σε μια αμήχανη διασπορά για να ξεχάσουν όσα τους στερούν την ηρεμία.Το πρόβλημα καιροφυλακτεί όταν η επενέργεια της φυγής θα έχει εξανεμιστεί.Τότε θα μοιάζει τρομακτικά δυσεπίλυτο..Όταν όλα μοιάζουν αβέβαια και η αμφιβολία ριζώνει παντού, από μία αδιόρατη σχισμή φόβου, η Αισιοδοξία έρχεται να αναστήσει νεκρούς.Κάνει τη σκέψη να στάζει ελπίδα και φως-αυτό διοχετεύεται και στις πράξεις που διαποτίζονται από χειμαρώδη έμπνευση.Όμως δεν πρέπει να την αναζητήσει από τους τρίτους.Είναι ανάγκη εσώτερη, κύημα δύναμης, οφειλή προς τον εαυτό της που έχει ριχτεί χαμένος σε μια απροσδόκητη δοκιμασία.
 
Η Αισιοδοξία είναι η επίγνωση ότι ακόμα και οι πιο τρανές αναποδιές εμφανίζονται για να ευθυγραμμίσουν το τοπίο.Για να εξαλείψουν τις παρεκκλίσεις.Για να αφυπνίσουν από έναν πραξικοπηματικά μακροχρόνιο λήθαργο.Για να αποδεσμεύσουν λανθάνουσες δυνατότητες.Η Αισιοδοξία εχθρεύεται τα καταστροφολογικά σενάρια και τη γκρινιάρικη μεμψιμοιρία.Ξέρει ότι οι παγίδες ποτέ δε μοιάζουν με συμφορές.Συνήθως μασκαρεμένα δώρα είναι, συνήθως μοιάζουν με ευλογία.Ξέρει ότι οι αναποδιές τρέμουν την ανθεκτική της φύση γιατί αυτή μπορεί να τις μεταλλάξει σε θαύματα.Η Αισιοδοξία είναι η μαγεία να ανασύρει έμπνευση μέσα από ερειπωμένα όνειρα, να χαμογελάει όταν όλοι σκυφτοί μουτρώνουν για όσα ποτέ δεν ήρθαν, να μην περιμένει να έρθουν από μόνα τους, να τα δημιουργήσει εκείνη.Η Αισιοδοξία κάνει το Όνειρο να συμβεί, κάνει το όνειρο, Θαύμα.Γιατί είναι ηλιαχτίδα σε βαθύ σκοτάδι, γιατί είναι από μόνη της Θαύμα.