Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

''Θύματα''

Είμαστε υπεύθυνοι για ό,τι μας συμβαίνει.Για το ό,τι.Ακόμα και για αυτά που φαινομενικά αποδίδονται με περίσσεια ευκολία σε αστάθμητους παράγοντες, σε τυχαιότητα και ανώτερη βία.Το αναπότρεπτο, έγινε η φωλιά της ευθυνοφοβίας μας.Η κριτική ματιά και η αιχμηρή γλώσσα, οι απανταχού φωστήρες και οι πνευματώδεις αναλυτές συνεχίζουν να αφθονούν.Όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν παντογνώστη σε έπαρση.Μα όταν αναμένουμε την κακοτοπιά για να τη σχολιάσουμε εξονυχιστικά από τη θλιβερή ασφάλεια του καναπέ μας-και με όπλο τις άκαρπες θεωρητικές μας γνώσεις, πώς θα κάνουμε και εμείς κάτι για να αλλάξει αυτό το τοπίο που μεθοδευμένα γεμίζει αγριεμένη φρίκη;
 
Συνήθως εμείς οι ίδιοι που είμαστε άσοι στην κριτική, είμαστε αλλεργικοί στο να γίνουμε δέκτες αυτής.Ακόμα πιο ξένη και θορυβώδης μας είναι η αυτοκριτική.Άλλωστε περιδιαβαίνουμε τα περίπλοκα δρομάκια τηςύπαρξής μας σα να ξέρουμε απ' έξω και ανακατωτά.Με απόλυτη ευκολία θυματοποιούμαστε.Το κάθε παράδοξο ανάγεται σε υπαιτιότητα τρίτων.Ατενίζουμε το κάθε τι από τη θέση του αδικημένου.Εξάλλου μπορούμε με άνεση σοφιστή να παραθέσουμε πλειάδα αληθοφανών επιχειρημάτων που να τεκμηριώνουν την ευθύνη των τρίτων.Είμαστε ειδικοί στην έκδοση απαλλακτικών, της δικής μας ενοχής, αποφάσεων,.Η ευθυνοφοβία μας στήνει καρτέρι κάθε τόσο.Πταίσματα καταχωνιασμένα σε ένα συρτάρι του χρόνου, πλημμελήματα μεταμφιεσμένα σε ξένες αστοχίες, κακουργήματα τερατώδη περιφέρουν το αξιόποινό τους δεξιά αριστερά-αλλά πότέ δεν είναι δικό μας.Γυρίζουμε το βλέμμα αλλού, τα δικά μας λάθη είναι δοσμένα στη  λήθη-και η ζωή προχωράει με τους οικείους , νεκρωτικούς της ρυθμούς.
 
Είναι το πιο εύκολο να είσαι το θύμα.Ακόμα πιο εύκολο το να γίνεσαι.Ακόμα και η συνείδηση, εθίζεται στα φυγόπονα τερτίπια.Συνηθίζει στην φθορά.
 
Είναι εύκολο να αρέσκεσαι σε μία αποστασιοποιημένη εκφορά άποψης για όλα όσα συμβαίνουν χωρίς να αναρωτιέσαι ποια η δική σου συμβολή στην εδραίωσή τους.Η μεμψιμοιρία, η γκρίνια ότι βιώνουμε παρατεταμένα βάσανα και ανείπωτες τραγωδίες, εμπεριέχει την κούφια σιγουριά ότι δεν τις προξενήσαμε εμείς.Και όμως, η απάντηση εμπλέκει πάντα εμάς.Για αυτό δεν την παίρνουμε ποτέ.Γιατί δε θέλουμε να τη δούμε.ΕΘελοτυφλούμε απλώνοντας το βλέμμα πέρα, έξω, γύρω, αλλού.Μέσα μας αυταπατώμαστε ότι η δικαιοσύνη έχει παγιωθεί.Από την εσωτερική μας αναρχία πυροδοτείται η εξωτερική κόλαση.
 
Ζούμε σε έναν κόσμο που αρέσκεται να υπεραναλύει.Χαμένος χρόνος ατέρμονης φλυαρίας.Δράση μηδενική.Έννοιες φιγουράτες και λέξεις στομφώδεις, αποκαλύπτουν την ηλιθιώδη μας ανικανότητα να κάνουμε κάτι άλλο πέρα από κραυγαλέες παραλείψεις.Στις παραλείψεις είναι που γεννιούνται τα πιο ειδεχθή αδικήματα.Μυρίζουν παραίτηση οι παραλείψεις, αποτίναξη της ευθύνης που απορρέει η επιλογή μιας κατεύθυνσης.
 
Ζούμε σε έναν κόσμο που παραλύει και καρτερούμε την επόμενη καθήλωση απλώς και μόνο για να διεκτραγωδήσουμε την άπονη μοίρα μας.Το Άλλοθι που προτάσσουμε για να κουκουλώσουμε την παθητικότητά μας είναι ότι είμαστε αδύναμοι να ελέγξουμε τα ανεξέλεγκτα.Έτσι, γινόμαστε θύματα, θύματα με άποψη.Μοντέρνα.Αντιφατικά.Ζούμε σα να τα ξέρουμε όλα και δε ζούμε τίποτα.Ικανοί όλα να τα κρίνουμε και όλα δουλοπρεπώς να τα υπομένουμε.Κάπως έτσι ξεχνάμε ότι τα πιο φρικαλέα εγκλήματα έχουν εμάς ηθικούς αυτουργούς.Τα πλέον απαράγραπτα αδικήματα είναι έκείνα που απέσπασαν τη συναίνεσή μας.Το μόνο αξιοθρηνητο θύμα είναι εκείνο που συνεργάζεται με το θύτη χωρίς να το ξέρει.Ακόμα και αν όλα τα άλλα τα ξέρει.

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

''Εξισώσεις''

Χάνεται στη μαγεία αυτής της φθινοπωρινής βραδιάς με τη νεογέννητη δροσιά και το απρόσμενο αεράκι σα βάλσαμο να ψιθυρίζει την άφιξη της αλλαγής.Δυσδιάκριτη είναι, την ατενίζει μέσα από το θολό κάτοπτρο του διαδρόμου αλλά είναι εκεί και ας μην τη βλέπει.Τη νιώθει στα έγκατα της ψυχής της που έχει ταλαιπωρηθεί μέσα από την εκπαίδευση στην αναμονή της.Η βραδιά έχει κάτι το ανέλπιστα μελωδικό και μια γλυκιά ζάλη-μια μέθη που γεννά η αίσθηση πως όλα γίνονται πιθανά-ακόμα και αν τίποτα δεν προλογίζει τέτοια αισιοδοξία.Γίνονται όλα πιθανά επειδή τολμούν να πιστέψουν στο απίθανο.Μια ζωή-κύκλος.Σκέψη άγονη, σκέψη βασανιστική, σκέψη αδιέξοδη.Έφραξε το δρόμο για τα πιο ποθητά καταφύγια.Μα μήπως όταν σκέφτεται δεν αποτρέπει εκείνα που όντως μπορούν να συμβούν;Διχάζει τη μαγεία που αγαπά την καθαρότητα και τους ανέφελους αιθέρες.
 
Μια ζωή-κύκλος.Δόσιμο-ξόδεμα-προδοσία-εγκατάλειψη-τέρμα.Ή τέλμα-τι σημασία έχει;Το δεύτερο είναι ακόμα χειρότερο γιατί αιωρείται,τι πιο ψυχοφθόρο από ένα αδιάλειπτο βάσανο;
 
Μένει αυτά τα βράδια να αναστοχάζεται πράξεις και παραλείψεις.Να φωτίζει και πάλι τις σκηνές, τις στιχομυθίες, την αλληλουχία των γεγονότων.Να επανερμηνεύει και να παραμορφώνει τα παρελθόντα.Με εκλεκτή μουσική, μαύρη σοκολάτα και κόκκινο κρασί, γλυκό.Το φθινόπωρο πάντα σήμαινε κατάδυση στο χθες,επίμονους απολογισμούς και νοσταλγικά παραληρήματα, απενοχοποιημένα.Μετά από ένα ακόμα καλοκαίρι που την έκανε να νιώθει αφύσικη επειδή αποτυγχάνει να συλλάβει την απλή του ομορφιά και να ενσωματωθεί αβίαστα στην χειμαρρώδη του χαρά, επιτέλους μπορούσε να ξαναβρεί τον κλασικό, στοχαστικό εαυτό της.Άφοβα, να μπει στο πετσί του ρόλου, να αναμετρηθεί με τη θλίψη, να ξεχαστεί σε ένα βιβλίο που απεικονίζει μια παραλλαγή της παλιάς της οντότητας, να στήσει παιχνίδια με το χρόνο.Όταν δε ζεις, μπορείς έστω να μάθεις να απολαμβάνεις τις σκέψεις σου.Και εκείνη κάνει παρέα με φαντάσματα, απόντες έρωτες την τριγυρίζουν, απατηλά διλήμματα τη μπερδεύουν, φαντασιακά συναισθήματα την αποδιοργανώνουν.Έμαθε την καταστροφική πλευρά της γνώσης, να ζει μέσα από τη σκέψη.Σκέψη που φιλοξενεί μικρούς θανάτους και φονεύει το παρόν ασυναίσθητα φυλακίζοντας ακόμα και την αντίληψη για αυτό στο χθες, που τόσο δύσκολο είναι να δεχτεί ότι έφυγε.
 
Έμεινε μόνη γιατί αυτό άξιζε, αυτή είναι η κινητήρια σκέψη της-η σκέψη της η καθηλωτική, που την οδηγεί στην αναζήτηση του καταλυτικού λάθους.Τα πλέον τερατώδη λάθη ξεπροβάλλουν κατά τη μανιώδη αναζήτηση του σωστού.Κατά τον εναγώνιο μαραθώνα προσδιορισμού του λάθους.Έρχεται η ώρα που το πιο φρικτό λάθος γίνεται άθελά του αιτία για το πιο αλλόκοτο σωστό.Όπως επίσης η ώρα που το φαινομενικά ή αξιωματικά σωστό ευθύνεται για σειρά αστοχιών.Το υπέρτατο λάθος είναι η εμμονή με το σωστό.Σημαδεύεται από υποβόσκουσα έπαρση ότι μπορείς να το αποτιμήσεις, να το εντοπίσεις, να το εφαρμόσεις.Μετάξύ όλων αυτών υψώνεται ένα ανυπέρβλητο τείχος-τα λάθη σου μπορούν να σε κάνουν σωστό σκοτώνοντας τις εγγενείς σου παραφωνίες.Αλλά πρώτα πρέπει να τα δεις κατάματα και με άκαμπτη αυτοκριτική.Να καταρρίψεις πολλούς αυτοσχέδιους μύθους που τροφοδοτούν με αυταπάτες την πεζή σου καθημερινότητα.Να εκριζώσεις αμέτρητα στερεότυπα που διασφαλίζουν τη νηνεμία στον αδιασάλευτο σου μικρόκοσμο.Να κάνεις το λάθος, πυξίδα.Μόνο έτσι δε θα σε στοιχειώνει με αυτοκαταστροφική μανία.
 
Αυτά λέει παραμιλώντας στον εαυτό της αυτά τα βράδια του Σεπτεμβρίου με την ιδιότυπη γοητεία.Την παρασύρουν γιά λίγο σε μέρη που η ανεμελιά διεκδικεί το χώρο της και η ψυχή της ξαποσταίνει.Πυρετώδεις λογισμοί σε ψυχρό καιρό.Αυτές τις αντιφάσεις πάντα τις ερωτεύεται.Από το λάθος στο σωστό.Και τανάπαλιν.Ακραίες διαδρομές χωρίς συνοχή και συνέχεια.Χωρίς τέρμα , ούτε και τέλμα.Έτσι και από το Φθινόπωρο μπορεί να φτιάξει το δικό της ''Καλοκαίρι''.Χωρίς προγραμματισμένη χαρά, χωρίς περίπλοκες αναζητήσεις.Μόνο με αντιφάσεις να την κάνουν να σαστίζει με τις απελευθερωτικά απλές εξισώσεις της ζωής.

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Χωρίς Γιατί

Μέσα από τις αμφιταλαντεύσεις του Σεπτέμβρη, αναδύθηκε η Αγάπη.Δυναμωμένη, ολόφωτη, ανεξήγητη.Απλώνεται από την πιο ανεπαίσθητη στιγμή, σε χαράματα θλιμμένης προσδοκίας έως κάτι βράδια κορεσμένα από προσδοκίες άδειες, που σημαδεύουν και καθορίζουν μια μέρα που θέλει να χαθεί στο απροσχεδίαστο.Νοηματοδοτεί κάθε λόξα, κάθε παρέκλιση.Την παραφροσύνη του κόσμου που καλπάζει σε έναν παράδοξο αγώνα ταχύτητας.Τη στρατιά του αλλόκοσμου κόσμου που ιδρώνει και αγκομαχάει για ένα τέρμα άγνωστο.Όλοι ψάχνουν σχιζοφρενικά αιτίες και αιτιατά.Την κατάφαση μιας απλουστευτικής αιτιώδους συνάφειας.Τη χυδαία ευκολία μιας εξίσωσης που θα τους μπολιάσει με την αυταπάτη μιας γνώσης σε καλούπι.Η τάση απλοποίησης τίκτει τις πλέον άβατες δυσκολίες.Όπως όλοι παραμιλάνε πασχίζοντας να γραπώσουν αιφνιδίως μια εξήγηση, να νιώσουν πως κατέκτησαν τον έλεγχο, έτσι και εσύ ρωτάς, στοιβάζεις γιατί, πιο πολύ μάλλον για να ακούσεις αυτό που ήδη γνωρίζεις μέσα σου καλά.
 
Σ'αγαπώ χωρίς γιατί-σ΄αγαπώ γιατί δεν υπάρχει γιατί.
 
Η Αγάπη είναι Σωτηρία επειδή είναι λυτρωμένη από την ανάγκη εκλογίκευσης.
Είναι ένας κόσμος που ξεμακραίνει όταν είμαστε μαζί-ση διάσταση που του πρέπει-μέσα από μια οπτική αθέατη-θαρρείς και η ζωή ξετυλίγει και άλλη ζωή, χρόνια ναρκωμένη-θαρρείς και όλη η ζωή σαν χείμαρρος έρχεται και με βρίσκει.
 
Είναι και ο πόνος εκεί, η νοσταλγία και η ένταση-η απόσχιση από κάτι οικείο.
Ένας αποχαιρετισμός που σε αγγίζει βαθιά, κι ας ξέρεις μέσα σου πως είναι προσωρινό Αντίο.
Είναι ο θάνατος της συνήθειας-ακαριαίος.
 
Όποιος αγαπά, δε μπορεί να συνηθίσει.Γίνεται ευλογημένος επειδή το κάθε τι γίνεται νέο.Ξανανιώνει.
 
Είναι που μαζί σου όλες οι σκηνές απο το χθες μοιάζουν προπομποί του τώρα-συναρμολογούνται σε ένα παζλ ακόμα ημιτελές που όμως για την ώρα βγάζει νόημα.Για το παρόν που έχει αξία.
Είναι που τη φρίκη των απροσδόκητων τροπών , την κάνεις να μοιάζει με άχαρη παρένθεση που δευτεραγωνιστεί στο κεντρικό νόημα.
 
Είναι που με έκανες να παραιτηθώ από την ανάλυση της ευτυχίας, απλώς γιατί με έκανες να τη βιώσω, και οι προηγούμενες αναλύσεις μου φαντάζουν πια εντελώς κωμικές, καταδικασμένες στον ερασιτεχνισμό.
 
Είναι που είσαι πάντα μαζί μου.Και ας μην είσαι πάντα δίπλα μου.
Το σ'αγαπώ σκοτώνει τα γιατί.Είναι επειδή είναι αυτό η μεγαλύτερη Αιτία.

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Ανακωχή


Ψάχνει και σήμερα ένα καταφύγιο να λυτρωθεί από τη βοή της ημέρας.
Από το πρωί ως το βράδυ, όσα γίνονται γύρω της μοιάζουν  με εκκωφαντική πολυλογία.Με φλύαρη, βομβιστική κενότητα που συνοψίζεται σε επικράτηση ισχύος.Όλοι παλεύουν κάτι να αποδείξουν, λησμονώντας πως η αλήθεια είναι αυταπόδεικτη και ουδέποτε αναδύεται μέσα από αυτάρεσκες λέξεις.Στη σιωπή κατοικεί, αθόρυβη και απαρατήρητη.Δυσεύρετο διαμάντι, ακονίζει την ρηχή επίφαση του συρμού που κάνει κρότο μέσα από την κραυγαλέα του ανασφάλεια.Λόγια αυτοπροβολής, ξεγλιστρούν στο προσκήνιο με δίψα για λίγο φως..Η φτήνια μιας ποταπής ανάγκης για επίδειξη.
 
Μα έπειτα έρχονται συγκρίσεις αγκαλιασμένες με συγκρούσεις.Αυτό που έχουν οι άλλοι σκιαγραφεί με καταραμένο ταλέντο τις γιγάντιες ελλείψεις της.Παραμορφωμένες, σαν ένα ξελιγωμένο, βουλιμικό μάτι, τής καταβροχθίζουν την γαληνη.Όσα και να έχει, οι ελλείψεις της θα την καταδιώκουν, ως άχαρες υπενθυμίσεις της ημιτέλειας.Της ισόβιας απώθησης.
 
Και έρχεται μέσα από τις συγκρίσεις που ερεθίζουν τη ζήλια και άλλα ευτελή σύνδρομα, να συγκρούεται με έναν πλανήτη πολεμοχαρή.Να μάχεται με αποτυχίες, μετριότητες, αμήχανες παραιτήσεις, ανθρώπους σαρκοβόρους που αναμένουν την κατάλληλη στιγμή για μια μαχαιριά πισώπλατη.Να έρχεται σε ρήξη με έναν εαυτό που ενταφιάζεται μέρα με τη μέρα, στη λησμονιά των αυθεντικών του επιθυμιών, που ποδοπατά τον ευσεβή πόθο του για απόσυρση από τις εχθροπραξίες.
Διάχυτη η βία γύρω της αλλά και συγκεκαλυμμένη.Ανιχνεύεται πίσω από βάρβαρα και δειλά προσχήματα.
 
Πώς να την αποκρούσει όταν γύρω της διογκώνεται ως μόνος τρόπος για επιβίωση;
Πώς να παλέψει τη βία όταν έχει γίνει συνήθεια;
Όταν μοιάζει με προϊόν εκλογικευμένης ανάγκης;
 
Μα όπως χάνεται στο ξόδεμα πρωινών με πίκρα στην ψυχή και το βλέμμα άδειο, τρικυμιώδες από την αρρωστημένη λαχτάρα και τους μιαρούς πόθους, δεν το βλέπει, δεν προλαβαίνει καν να αγγίξει τη σκέψη της, και να το κάνει όμως, το παραγκωνίζει γιατί δεν το αντέχει.
 
Οι πιο φρικιαστικοί πόλεμοι γύρω της συμβαίνουν όταν έχει απενοχοποιήσει τη δική της φρίκη.Όταν έχει συνηθίσει στη δική της εμπόλεμη ζώνη.Είναι αμελητέοι οι εχθροί μπροστά στον εχθρό που ριζώνει μέσα στα ισχυρά της δαιμόνια.Σκηνοθετεί τις πιο αποτρόπαιες συμφορές, τις πιο θλιβερές μικρότητες.Εξευτελισμούς της ύπαρξης που ύστερα επικαλούνται μια δικαιολογία-καρικατούρα και αυτοτροφοδοτούνται από τη θρασυδειλία τους.
 
Πώς να προσεύχεται για ειρήνη γύρω της όταν μέσα της συμβαίνουν τα πιο αδυσώπητα εγκλήματα;Είναι απαράγραπτα αφού η αίσθηση του χρόνου είναι μια ακόμα απώλεια.Τόπος δεν υπάρχει, μόνο ένα άθροισμα από χαιρέκακες ουτοπίες.Θέλει να τις ξεριζώσει με μένος αλλά δε μπορεί.Η ψυχή της αποσυντίθεται σε έναν παρατεταμένο μαρασμό.Τις έχει η ίδια νομιμοποιήσει.Ίσως τις έχει ανάγκη για να ζει σε ασφαλείς κρυψώνες.Αυτοπροβάλλεται εναγωνίως για να κρύβει αυτό που πραγματικά είναι.Κλείνει τα μάτια μπροστά του.Δε θέλει να το αντικρύσει.Προτιμά να το καταχωνιάζει πίσω από ατέρμονα παιχνίδια ανώδυνης εξουδετέρωσης του χρόνου.Κάθε μέρα αριθμεί καινούργιες απώλειες.Το πρόσωπό της μέσα σε μια σιδερένια καχεξία.Δεν το αναγνωρίζει πια.Πρέπει να κάνει ανακωχή με αυτό.Να τολμήσει να το δει για πρώτη φορά όχι μέσα από παραμορφωτικό φακό.Όλος αυτός ο πόλεμος γύρω της φρενάρει μπροστά την αιφνίδια ανακωχή με τον εαυτό της.Μοιάζει σα να έχει εξαλείψει τον αφανή εχθρό της που αναπαράγει αντιπάλους με ευλαβική αφοσίωση.Tόσο καιρό, ήταν αδύναμη για ανακωχή με τον εαυτό της, επειδή ήταν αδύναμη και για πάλη με αυτόν.Όταν δεν τολμούσε να τον γνωρίσει, πώς να πολεμήσει τα λανθανοντα πρόσωπά του;
 
Kαι όσο λείπει η ανακωχή με τα εσωτερικά δαιμόνια, ο κόσμος μάταια θα πολεμά και θα χάνεται , μαζί με την ίδια και όνειρα σκόρπια, ασύνδετα, χωρίς νόημα κανένα-αποκαμωμένες ψυχές μόνο θα σκαρφαλώνουν τα βράδια στις στέγες πολεμώντας με αναμνήσεις μιας ειρήνης που δεν βίωσαν ποτέ.