Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Κόσμος

Ένας Κόσμος υπάρχει αλλά συντίθεται από αμέτρητους μικρόκοσμους.
Ταγμένος σε ένα γαλαξία ολοδικό μου, χρόνια γκρίζα, ηθελημένα μοναχικά.
Φρουρός άγρυπνος του πολύτιμου ζωτικού μου χώρου, ορκισμένος εχθρός των εισβολών.
Να θέλω αυτό που στο βάθος με τρόμαζε πιο πολύ από όλα- την ησυχία μου.

Και πώς άραγε αυτός ο κόσμος ο ιδιάζων, με τις λόξες και τις σιβυλλικές του αμφισημίες θα αντάμωνε έναν άλλο κόσμο που με τη σειρά του θα είχε μύριες ιδιομορφίες;

Διστακτικός, δε σε άφηνα να πλησιάσεις. Έκανα αυτό που ήξερα άριστα, να διώχνω όποιον έστω και χωρίς σκοπιμότητα κατεδάφιζε τις παντοδύναμες άμυνές μου.
Κόπιασα καιρό να τις οικοδομήσω- μου πήρε χρόνια να τις νιώσω σμιλεμένες να με βυθίζουν σε εκείνη την αποχαυνωτική αίσθηση ανυπαρξίας, εκεί που όλα τα συναισθηματα αχνά είναι και ανίσχυρα.
Με είχε κουράσει η χρησιμοθηρία και η ποταπότητα των γύρω μου. Προβλέψιμοι, σε βαθμό αποτρόπαιων χασμουρητών. Όλοι να θέλουν ένα κομμάτι από εμένα και να διαολίζονται αν δεν το πάρουν.. Κουράστηκα με τους όρους, το ζύγισμα, τους αναπόκριτους έρωτες , όλο ψεύδος και υποκρισία.

Δε χρωστάω σε κανένα, αυτό κατάλαβα μία από εκείνες τις στιγμές συμπυκνωμένης σοφίας.
Αποσύρθηκα στον κόσμο μου όπου τουλάχιστον δεν υπήρχαν δοσοληψίες, αξιώσεις και υπολογισμοί.
Και νόμιζα ότι βρήκα γιατρειά, την ευτυχία την καθάρια που μόνο ο αυτάρκης δύναται να συλλάβει.
Ο Κόσμος μου διαποτιζόταν από τη νηνεμία μιας ζωής ελεγχόμενης, κόντρα στο ανεξέλεγκτο.

Μέχρι που έληξε η περίοδος χάριτος, ένα ανοιξιάτικο απόγευμα του Απρίλη.
Τι κλισέ να ερωτεύεται κανείς Άνοιξη ! Σχεδόν το υπαγορεύει η πανέμορφη πλάση, ο έρωτας ανασαίνει παντού, προκαλεί και προκαλείται !

Έψαξα τις άμυνές μου αλλά δήλωναν απούσες. Ανήμπορος, τρεμάμενος, σαστισμένος.
Αίφνης, χάθηκε η γνώριμη και ασφαλής τροχιά.

Μου μιλούσες πιο πολύ με τα μάτια, τις λέξεις τις χειριζόσουν με σεμνότητα. Έμοιαζες ανυποψίαστη, πολύ αθώα για τα διανοητικά μου τερατουργήματα. Σα να μην περιμένεις κάτι από εμένα, σα να μη ζητάς τίποτα.
Και όμως, φοβόμουν ότι σύντομα θα ξεκινούσαν τα αβάσταχτα αιτήματα. Αυτή η φρικτή διαδικασία όπου πρέπει να ανοίξω την καρδιά μου, να εξωτερικεύσω συναισθήματα, να καταπιέσω άλλα τόσα, να αποδεικνύω ποιος είμαι και γιατί.
Μαινόταν η πανίερη τάξη του μικρού μου κόσμου ψυχανεμιζόμενη επικείμενη διασάλευση.
Τώρα που καλείται να αλληλεπιδράσει με έναν άλλο κόσμο, ζορίζεται, ενδοιασμοί στήνουν ενέδρα παντού, γίνεται λίγος. Ένιωθα την αιδώ του άβγαλτου ανθρώπου, την απειρία του εφήβου.

Ένας είναι ο Κόσμος αλλά πώς καταφέρνουμε την αποθέωση της απομόνωσης;
Πώς φοβόμαστε ότι η συνάντηση με επιμέρους σύμπαντα θα επιφέρει την κατάρρευση του δικού μας;

Κατέληξα ερωτευμένος με τη μοναξιά μου, δεν εξηγείται αλλιώτικα.
Άρχισα με ζηλευτή επιδεξιότητα να εφευρίσκω δικαιολογίες για να αποφύγω τη Συνάντηση.
Τόσο αδύναμος , που ακόμα και ένα ραντεβού θα με διέλυε.
Σταμάτησες να προσπαθείς, δεν ήταν στη φύση σου να πιέζεις τα πράγματα.
Και με έναν κάθε άλλο παρά αυθόρμητο άνθρωπο σαν εμένα θα έπρεπε να το αναγάγεις σε τέχνη.

Εγώ και οι άμυνές μου, εγώ και ο Κόσμος μου, σε πλήρες αλληλοδόσιμο, σε τυφλή αλληλεξάρτηση.
Σε ένα χάος αυτοερωτισμού και θηριώδους μοναχικότητας, η αιώνια αυτοαναφορά.

Σα να μη μου έμαθαν ότι οι υπερκόσμιες συγκινήσεις κρύβονται στην υπέρβαση του μονοδιάστατου μικρόκοσμου.
Αυτή μου η φυγοπονία είναι που με έκανε τόσο ευάλωτο στον πόνο...

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Α-σθενής

Όταν όλα ερεβώδη και ανέλπιδα στέλνουν ένα σινιάλο παραίτησης,
τότε που ο εφησυχασμός προβάλλει θελκτικός, σαν μεγαλοδύναμο δέλεαρ,
τότε που όλοι σκυφτοί και αμήχανοι αγγίζουν τα όρια της απόγνωσης
και η αισιοδοξία ενταφιασμένη κάπου σωπαίνει επιτακτικά,
τότε που η σήψη τα πάντα αγκαλιάζει και η Ψυχή στρεβλωμένη δε μπορεί να διακρίνει αποστροφή,
τότε που όλα παράγωγα της συνήθειας, σπρώχνουν σε έναν αυτόβουλο μαρασμό,
τότε που κρίνεσαι κάθε στιγμή και δεν έχεις εξουσία να κρίνεις,
έτσι άλαλο που σε άφησαν, χωρίς φωνή και βλέμμα,
τότε είναι που το σθένος πρέπει όλα να τα αψηφήσει και να πρωταγωνιστεί.

Είναι εύκολο να χαντακώνεις τις Αξίες όταν όλα προστάζουν την αέναη κινητοποίησή σου,
να περιφρονείς ένα Όνειρο επειδή σκόνταψε σε απρόσφορες συγκυρίες.

Το Όνειρο βασιλεύει όταν οι συγκυρίες περιφρονούνται, είναι Υψηλό για να χαμηλώνει σε πρόσκαιρες συνθήκες, φύσει Διαχρονικό για να θυσιάζεται στο βωμό της παροδικότητας.

Όταν όλα σε υποδουλώνουν και η αβεβαιότητα τσακίζει ακόμα και την πιο ελπιδοφόρα ύπαρξη, τότε είναι που πρέπει με ιερή μανία να ξεκινήσεις την αναζήτηση του θαυματουργού σου εαυτού. Θυμάσαι τι σου είχαν πει κάποτε, στην παραφορά μιας θεωρητικής έξαρσης;
Στη Δοκιμασία θα μεγαλουργήσεις. Όταν όλα είναι μικρά, σε πεισμώνουν για αγέρωχα μεγαλεία. Η πρόκληση είναι πηγή πείσματος αστείρευτη, και εκεί δεν υπάρχει νίκη και ήττα, υπάρχει μόνο η στάση απέναντι σε αυτές.

Θα χρειαστεί να κατεδαφίσεις είδωλα που χρόνια κατασκεύαζες, ίσως και να αφορίσεις ανεπίκαιρες πεποιθήσεις. Να κοιτάξεις στον καθρέφτη σου και να τρομάξεις από το ανοίκειο αντίκρυσμα.

Ίσως να σε σνομπάρουν, να σε υποτιμήσουν, να γελάσουν με την αφελέσταστη κοσμοθεωρία σου. Το να κυνηγάς την ευτυχία όταν όλα τρέχουν σαν παρανοϊκά είναι μέγιστη πολυτέλεια, θα σου πουν. Εκεί που προέχει η επιβίωση και το βόλεμα, δεν υπάρχει χώρος για τόσο φιλόδοξες αξιώσεις. Απλώς πρέπει να ξεχάσεις τα Όνειρά σου, έτσι και αλλιώς καταδικασμένα είναι στο ανυπόστατο. Αυτά θα σου τα ψιθυρίζουν εκκωφαντικά, μέσα από μισόλογα ξέπνοα, άψυχα βλέμματα και ντουζίνες συμβιβασμών.
Θα σε πουν αποτυχημένο επειδή δεν είσαι ωφελιμιστής- πρέπει να προσπαθείς ίσα ίσα για να ζεις-παραπάνω προσπάθεια είναι αθέμιτη. Μόνο ένας αιθεροβάμονας θα τολμούσε να αγνοήσει τα όσα ανήλεα τον περικυκλώνουν και να επιζητήσει μια μαγική διέξοδο.

Είναι όμως η μαγεία δύναμη μυστική, κατοικεί εντός σου, η λανθάνουσα μορφή της σε τυλίγει σαν αύρα δροσερή κάθε φορά που πλησιάζει ένα ακόμα ''αδιέξοδο''. Είναι εκείνη που πανηγυρίζει ακόμα και στην πιο τρανή πανωλεθρία. Γιατί ξέρει πως μόνο μέσα από την αποσύνθεση του υπάρχοντος συστήματος θα τεθούν τα θεμέλια για ένα νέο σύμπαν. Πως όλα παροδικά είναι, και ας εμφανίζονται σαν αιωνόβια όντα. Φευγαλέοι επισκέπτες που αγνοούν την αδυναμία τους. Σαν τον άνεμο, δοκιμάζουν και εξαφανίζονται.

Θα σε πουν αποτυχημένο γιατί θα βάλεις σε δεύτερη μοίρα την επιτυχία που για εκείνους είναι αυτοσκοπός. Ανθρωπάκι άβολο και βολεμένο ταυτόχρονα, θα τρέμεις κάθε φορά που ένα ''αδιέξοδο΄΄ θα κλονίζει το οικοδόμημα του συμβατικού σου κόσμου.
Γιατί απορρίπτεις τη δοκιμασία, δεν έχεις το σθένος να παλέψεις, ούτε να χάσεις την απατηλή πηγή της ισορροπίας σου.
Γιατί δεν έχεις σθένος να ανταμώσεις μια εναλλακτική οδό, ούτε και το θαυματουργό σου εαυτό.
Γιατί μια ζωή εκπαιδευμένος σε μονόδρομους, βλέπεις παντού αδιέξοδα.
Πρυτανεύει ο φόβος σε μια ζωή αναξιοπρεπή, όπου όλα ακολουθούν ελεγχόμενο ρου και δεν πρέπει λεπτό να εκτροχιαστούν.

Τα αδιέξοδα είναι άλλοθι για μια ζωή βουτηγμένη στο συμβιβασμό, προσχήματα για την αποφυγή κάθε παράπλευρης οδού, τεχνάσματα νοερά για να συντηρούν το τέλμα.
Και όταν α-σθενής πια δεν έχεις τη δύναμη να περάσεις στον απέναντι δρόμο γιατί φοβάσαι τι αδιέξοδα σε καρτερούν μνησίκακα εκεί, τότε είναι πολύ αργά ακόμα και για εκείνο το θαυματουργό κομμάτι σου που ανιχνεύει διεξόδους.

Από το πουθενά.

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Χρόνος

Μία νέα εικόνα που την ξενίζει και τη συνταράζει. Μαζί πάντα μάχονταν με τα τερτίπια του Χρόνου, μαζί έθεσαν τον ευγενή πόθο να του ξεγλιστρήσουν σε μία φιλόδοξη, αυθάδη διεκδίκηση αγνότητας, μαζί κλήθηκαν να ξεστομίσουν εκείνα τα ζοφερά, όσο και αναγκαία αντίο στις αναμνήσεις. Όλα μαζί, ανέκαθεν.

Έμαθαν έτσι όπως στροβιλίζονταν οι εποχές, βάρβαρα και χαοτικά, θαμπές και ξεχασμένες, διψασμένες για μύθους και αίγλη από το χθες, ότι δεν υπάρχουν πια κόλπα. Ούτε ευφυή και ευρηματικά, ούτε εύκολα και πρόχειρα. Ότι πρέπει να παλέψουν , να αγωνιστούν, να επαναπροσδιορίσουν τα πάντα. Αυτή η αφύπνιση, η υπενθύμιση της άγνοιας, την έκανε να νιώθει ζωντανή και ασφαλής. Το απρόοπτο, μια υπογράμμιση της μαγείας μιας ζωής που ατέλειωτη εχθρεύεται την πλήξη.

Πώς να νιώσει τώρα, χρόνια μετά, αντικρύζοντας την αιώνια φίλη της που μοιάζει νέα οντότητα; Άγνωστη, παράξενη, ξένη;
Ο Χρονος καμαρώνει για το μεγαλεπήβολο δημιούργημά του. Σακατεμένη η παλιά της μορφή κραυγάζει για αναβίωση αλλά έχει κουκουλωθεί από ένα αψεγάδιαστο πρόσωπο, με ανέκφραστο βλέμμα, λέξεις σμιλεμένες με περίσσευμα λογικής και φειδούς, κοιτάζει κάθε λεπτό συνοφρυωμένη το πανάκριβο ρολόι της, δέσμια του Χρόνου που κάποτε η ίδια υποδούλωνε. Όταν μιλάει, είναι για να περιαυτολογήσει..Για τον πρόσφατο εργασιακό της θρίαμβο, το απίθανο ταξίδι της στη Βιέννη ή το πόσο ασφυκτικά γεμάτη είναι η ζωή της από προθεσμίες.

Τής έρχεται να γελάσει. Προθεσμίες !
Τότε έλεγαν ότι οι προθεσμίες είναι οιωνοί μέγιστου ψυχαναγκασμού.  Ήθελαν μια ισορροπημένη σχέση με το χρόνο, συνομωτικά αντάλλασσαν υποσχέσεις πως ό,τι και αν συμβεί, δε θα ξεχάσουν εκείνο το κομματι του εαυτού τους που άθελά του υποσχόταν μια αλληγορική μορφή αθανασίας. Την πηγαία ευτυχία.

Πόσο σκληρό είναι να αποχωρίζεσαι ένα κομμάτι σου με το οποίο έμαθες να συνυπάρχεις;
Άλλαξε η φίλη που εκπαιδεύτηκε να τη συντηρεί μέσα της σαν μια ανάμνηση- κίνητρο.
Τόσα χρόνια αντιστεκόταν πεισματικά στην αλλαγή και εκείνη τής παραδόθηκε άνευ όρων.
Ο χρόνος την έκανε όχι απλώς να ξεχάσει αλλά και να ξεχαστεί.
Να αφανιστεί.

Και όπως την βλέπει να περπατάει αγέρωχη , με όψη αφιονισμένη, νιώθει την εποχή εκείνη να ξεμακραίνει και να αλλοιώνεται. Δεν είναι σίγουρη αν υπήρξε όντως ή η ίδια της προσέδωσε μια υποκειμενική διάσταση που είχε την αλαζονεία να αξιώνει διαχρονική ισχύ.

Η ίδια όμως, όσα ραπίσματα και να την προσγειώνουν, ξέρει ότι η απογειωση έχει περισσότερο γούστο. Και επιμένει να αγνοεί τις προθεσμίες και να χλευάζει τα αυταρχικά ρολόγια που σιωπηλά την προστάζουν να συμμορφωθεί.  Απείθαρχη και άχρονη, θα μπερδεύεται στο αλλοπαρμένο ανακάτεμα των καιρών , χωρίς πουθενά να ανήκει και πουθενά να δίνεται.
Ο Χρόνος πάλι το έκανε το θαύμα του.

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

Κλισέ

Έχει ο καιρός γυρίσματα. Πάντα της το έλεγαν, πάντα φιγούραρε στο μυαλό της σαν μότο ενοχλητικό, αυταρχικά επιβαλλόμενο.
Το έβλεπε κιόλας. Σημεία και τέρατα των καιρών, μεταβολές και ανατροπές, αφαιμάξεις και αναγεννήσεις.
Το σαρωτικό πέρασμα του καιρού, η λεηλασία και η επινόηση καινών οικοδομημάτων.
Συνήθως με τρόπο που θα ζήλευε και ο πιο ευρηματικός σεναριογράφος.

Φάση είναι, θα περάσει. Κλισέ υπ' αριθμόν δύο που λατρεύει να αναμασάται με την πρώτη ευκαιρία.
Σε κάθε συγκυρία μάλιστα, επαληθεύεται. Δεν ξέρει πώς ή γιατί αλλά όλα ανακυκλώνονται. Ακόμα και τα ανίατα και τρομερά που δοκιμάζουν την αντοχή μας σκληρά. Ακόμα κι αυτά έχουν κερδοφόρο απόσταγμα όταν δεν υποτασσόμαστε στις δογματικές τους εντολές.

Τα κλισέ την οδηγούν σε μια πολυπόθητη ασφάλεια, γι' αυτό έμαθε να τα αποθεώνει.
Ο κόσμος είναι αδυσώπητος και έχει ανάγκη από σταθερές.

Ο χρόνος παίζει αλλόκοτα παιχνίδια. Η ίδια, μουδιασμένη, με εκείνη την ζοφερή γεύση να την πικραίνει, η γεύση μιας ζωής αδιάφορης που ολοένα την εγκαταλείπει.
Εύχεται να είναι φάση, το κλισέ της να είναι θαυματουργικά αληθινό.
Η θλίψη που καιρό τώρα ντύνει πρόθυμα την κάθε της μέρα, και τις νύχτες σκαρφαλώνει στα απόκρυφα δώματα των ονείρων της.
Η αίσθηση ότι όλα ανέφικτα είναι και μάταια, η νοσταλγία που τη σημαδεύει, οι αναμνήσεις με την αιώνια αίγλη, κομμάτια που έχασε-ή ξέχασε. Κι ένα μέλλον που εξακολουθεί να την κοιτάζει με μια θανάσιμη ασάφεια. Ικετεύει να επισπεύσει κάποια μαγική δύναμη την έλευσή του, όμως εκείνο κάνει ανεπηρέαστο τα δικά του σχέδια.

Το μέλλον που μας φεύγει μέσα από τα χέρια, και προτού το καταλάβουμε έχει γίνει παρελθόν.
Η μοναξιά που δίνει στην ώρα μια παράξενη υφή, δραματικής ενάργειας , νοσηρής θεραπείας.
Σα να αγγίζει τον πυθμένα και ακόμα πιο κάτω για να προετοιμαστεί για την επικείμενη κορυφή.

Πού είναι όλοι όταν τους είχε ανάγκη; Μάλλον χαμένοι στις δικές τους ανάγκες- ή μήπως δεν τους είχε ποτέ ουσιαστικά ανάγκη;

Ανέκφραστη εποχή, παντάξενη. Οι θύμησες την αφήνουν να απορεί. Πώς ήταν δυνατό να τα βλέπει όλα τόσο τραγικά και διογκωμένα; Νέα, στη δίνη υπερχειλούς συναισθηματισμού. Επιπόλαιη, με την επικίνδυνη ορμή της απειρίας, την ονειροβασία της αθωότητας.

Σκεφτόταν ότι μεγαλώνοντας, οι πόλεις και οι άνθρωποι θα έμοιαζαν βουτηγμένοι σε ένα εικονικό γήρας. Τώρα, εύχεται να ήταν εικονικό.
Εκείνη τη νιότη την αυθάδη, με όλη της την παράλογη νηπιότητα, την εκλιπαρεί να επιστρέψει.
Μήπως και της θυμίσει, μέσα στη θύελλα της στιγμής, ότι δεν είναι μάταιη η προσπάθεια, ότι μέσα στην αδράνεια αργοπεθαίνει, ότι η ζωή καιροφυλακτεί με τα πιο απίθανα σενάρια μπροστά στα οποία τα κλισέ γίνονται καθ' όλα ανασφαλή ως ευτελή κόλπα.
Αντισυμβατικά, αναπάντεχα, λυτρωτικά, συνταρακτικά.
Όπως προσταζει ο καιρός που αυτόνομα κυλάει αδιαφορώντας για την προβλέψιμη φύση μας..

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !

Mε την αυτάρκεια που τόσο μακρινή και μη ρεαλιστική φαντάζει.
Ευτυχισμένος όποιος δε θεωρεί όσα του λείπουν πηγή βασάνων αλλά πηγή κινήτρων για ένα βήμα παραπέρα.

Όποιος στο πέρασμα του Χρόνου δεν ανιχνεύει κούραση, φθορά και παρακμή αλλά νιότη, ζωή, αναγέννηση.

Εκείνος που δε συνθηκολογεί με την αυθαιρεσία μιας αυθάδικης ρουτίνας αλλά δίνει στην κάθε μέρα ξεχωριστή υπόσταση.

Εκείνος που μπορεί να πειθαρχήσει στην τήρηση ενός προγράμματος και με την ίδια ευκολία να το θυσιάσει στην προκλητική ιδέα μιας απόδρασης.

Εκείνος που ξέρει ότι το συναίσθημα δίνει τόσες συγκινήσεις όσα είναι και τα τιμήματά του.

Εκείνος που έχει λυτρωθεί από την ανάγκη να βρει τον προορισμό του γιατί γνωριζει καλά ότι οι ανατροπές και οι περιπέτειες είναι τα πιο όμορφα κομμάτια της περιπλάνησης.

Εκείνος που, γαλήνιος πια και χωρίς δαιμονικές εξαρτήσεις, δεν έχει την ανάγκη να διατυπώσει ευχές..Γιατί η ζωή είναι παράξενη, μυστήρια, άδικη αλλά είναι ωραία. Απρόβλεπτη και μαγική.

Ευτυχισμένος είναι όποιος δε νιώθει την επιθυμία για επίκριση αλλά την ανάγκη για αυτοκριτική.

Αυτή είναι και η ευχή μου για τη νέα χρονιά..Περισσότερη  και ποιοτικότερη αυτοκριτική. Συνειδητοποίηση του πόσο απέραντη είναι η ζωή και πόσο μικρή η ύπαρξή μας μέσα σε αυτή.
Αλλά και πηγαία αισιοδοξία τώρα που όλα δοκιμάζονται..Ανάγκη επιτακτική και κραυγαλέα.
Καλή χρονιά σε όλους !!