Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Αγάπη από το ''Α''

Άλλη μια περιπλάνηση, σε έναν Ιούνιο με άστατο καιρό, θαρρείς και ο υπόλοιπος κόσμος παραμένει σταθερός. Βράδυ ανυπόφορα ζεστό, όλοι έχουν ξεχυθεί στους δρόμους, να χαθούν μέσα στο πλήθος, να απαλύνουν τον τρόμο της σιγής. Το να είναι μόνοι με τον εαυτό τους. Να ξεχαστούν και να ξεχάσουν. Μα η λήθη μονιμοποιεί την αθέλητη μνήμη, παράδοξη είναι και αυτή, όσο απωθεί την εικόνα, τόσο εκείνη σφηνώνει στη συνείδηση.
 
 Με μια αγκαλιά απωθημένων να τρυπώνουν στης ψυχής της τα άδυτα, σύρθηκε στην καθιερωμένη βόλτα, που πάντα φυλάει μια ανατροπή. Παρατηρεί τον κόσμο με κάποια στοχαστικότητα, αποστασιοποιείται από όλα γύρω της, σα να μην την αφορούν. Αντλεί μια παράξενη ελπίδα από γελαστές παρέες, μυρωδιές τριανταφύλλων, φιλόδοξα πλάνα για το καλοκαίρι, ξεχασμένες γωνιές της πόλης όλο απρόσμενη ομορφιά. Τη διασκεδάζει το πώς οι άλλοι παίρνουν τη ζωή τους στα σοβαρά, ίσως γιατί εκείνη την αντιμετωπίζει σαν παιχνίδι. Δεν έγινε και τίποτα αν δεν είναι σπουδαία, αν χάσει στο τέλος. Γιατί όλα απελευθερώνονται μέσα από την ανακουφιστική τους προσωρινότητα, πεθαίνουν και ανασταίνονται. Εκκινούν από το μηδέν, το μόνο σημείο από το οποίο μπορούν να οδηγηθούν στο Όλο.
 
Αυτό το Καλοκαίρι δε λέει να έρθει μετεωρολογικά, αλλά μέσα της εγκαταστάθηκε πρώιμα .Πάνε μέρες πολλές που έκανε ανακωχή με τον εαυτό της, και έτσι το μόνο που θέλει είναι να φύγει κάπου μόνη. Περιπλανήθηκε σε εικονικές φιλίες και αγάπες μπερδεμένες. Οι σχέσεις είναι πάντα απλές. Περίπλοκες τις κάνει η πεισματάρικη επιθυμία μας να πετύχουν. Γιατί είναι η ματιά μας που αγαπάει τις διαστρεβλώσεις, αυτά τα ζαβολιάρικα τεχνάσματα που ζουν μέσα από την ηθελημένη αστοχία.
 
 
Θέλει να πάει κάπου μόνη, να μην τη γνωρίζει κανείς, αφού και η ίδια δε γνωρίζει τον εαυτό της. Καμία αλληλεπίδραση, κανένα άγγιγμα. Να μην ανιχνεύει την εικόνα της στη θαμπή θωριά ενός τρίτου, Να πάψει να γίνεται η αντανάκλαση του ειδώλου της στον καθρέφτη των άλλων .Να γίνει αυτό που είναι. Ακόμα και αν θα το σύμπαν της, όπως το γνώριζε, αναποδογυρίσει. Αυτή η υποτιθέμενη γνώση είναι που σκλαβώνει. Σε νόρμες, κανόνες, ψευδαισθήσεις παντογνωσίας.
 
Τόσα χρόνια γυρεύει την αγάπη μέσα από κάποιον άλλο. Περιμένει να την αγαπήσουν για να αισθανθεί αρκετή. Κάθε βράδυ όμως, η ανεπάρκειά της ηχούσε σαν κραυγή στα ενδότερα της συνείδησης. Καμία αγάπη δεν ήταν πραγματική. Στη σφαίρα του φανταστικού, σαν προγραμματισμένη σκηνή, μόνο που οι πρωταγωνιστές ήταν καταδικασμένοι σε ρόλους κομπάρσων. Χανόταν σε επιφανειακές συναναστροφές, με αδέξιο ρομαντισμό περίμενε να βρει την ουσία, αλλά σύντομα ο χρόνος αποφαινόταν.
 
Ο χρόνος ουδέποτε χαρίζεται, πάντα στο τέλος θα αποκαλύψει την Αλήθεια, ως το απόλυτο προϊόν του. Δε θα θέλεις να την αποκωδικοποιήσεις, αλλά το μήνυμά της θα εμφανίζεται όλο και πιο συχνά, με ολοένα και μεγαλύτερη σαφήνεια. Θα υπάρχει παντού, σαν σύνθημα, σαν ανομολόγητη ήττα θα σε βαρύνει, σαν απωθημένη πραγματικότητα από εσένα που, όσο την αγνοείς, τόσο εκείνη λειψό θα σε αφήνει να γυρεύεις ταυτότητα. Αλλά θα είσαι πια άνθρωπος χωρίς βλέμμα, έτσι που το χρησιμοποίησες μόνο για να δεις όσα σε βολεύουν. Και η φωνή σου θα έχει πνιγεί από τη φασαρία της πόλης, δε θα ακούγεσαι, θα σε έχει καταπιεί το ομοιόμορφο πλήθος .Δε θα είσαι κανείς, γιατί δε θα είσαι Εσύ. Καρτερείς την Αγάπη λησμονώντας το πιο σπουδαίο, ότι ξεκινά από μέσα σου. Κανείς δε θα σου τη δώσει αν εσύ δε μάθεις να τη δίνεις στον εαυτό σου. Αν δε μάθεις τον εαυτό σου. Η αυτογνωσία φαντάζει περιττή όταν η κριτική των άλλων είναι δελεαστική και κουκουλώνει την υπερτροφική σου ανασφάλεια.

Αγάπησε εσένα, αλλιώς κανένας δε θα το κάνει. Γιατί, ακόμα και να το κάνει, δε θα μπορέσεις να το νιώσεις. Δες άφοβα τα πιο οικτρά σου σφάλματα, τις πιο σκοτεινές σου πλευρές. Πόνεσε για όσα έχασες, για όσα πήρες λάθος, αλλά και για τις λίγες στιγμές αβάσταχτης ευδαιμονίας. Αγάπησε κάθε δυσδιάκριτη λεπτομέρεια που σε κάνει διαφορετικό. Μην υπονομεύεις τις πιο γενναίες σου προσπάθειες με νευρωτικό άγχος. Μη φορτώνεις στο μυαλό σου ενοχές επειδή δεν ανταποκρίνεσαι στην προκατασκευασμένη εικόνα σου. Αποδέξου πως η τελειότητα είναι μια ουτοπική κατασκευή για να αναπαράγει τη ανασφάλειά μας στο χάος του χρόνου. Δες το χρόνο που βιάζεται και όλα τα λέει σταράτα και οδυνηρά. Εγκλώβισε μια ατόφια στιγμή αλήθειας στη φρενήρη ροή του. Τότε θα καταλάβεις πως όταν αγαπάς εσένα, μπορείς να αγαπήσεις. Σου αρκεί να αγαπήσεις, και τότε, ως διά μαγείας μπορείς να αγαπηθείς. Αγάπη από μέσα, αγάπη αληθινή, δίχως όρους. Αγάπη από το ''Α''.