Δημοφιλείς αναρτήσεις

Follow by Email

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Η φοβερή Λύτρωση

Τα βήματά του, απόηχοι φόβου μέσα στο μισοσκόταδο. Τα πυρετώδη βράδια του Αυγούστου έγιναν συνήθειες γεμάτες ενοχή. Με το μικροσκοπικό δωμάτιο να βράζει από τον επίμονο καύσωνα, τη βαλίτσα του ακόμα αδειανή, την πανσέληνο οδηγό, να τον παρασύρει σε έρωτες ανεκπλήρωτους. Η μουσική δε σταματάει να παίζει, η σιωπή είναι αφόρητα αληθινή. Πίνει αργά το ποτό του καταστρώνοντας σχέδια σε ένα παλιωμένο τετράδιο, με κάτι ορνιθοσκαλίσματα που ούτε ο ίδιος αποκωδικοποιεί. Τα σχέδια πάντα τον τρόμαζαν. Αυθάδικα εγχειρήματα ελέγχου σε ένα σύμπαν όπου το ανεξέλεγκτο είναι η μόνη παραδοχή σοφίας. Ο χρόνος τον άφησε μόνο, σε εναγκαλισμό με φόβους ασυνάρτητους, μέσα σε ωκεανούς από χαμένες αγάπες και φιλίες που του γνέφουν με μελαγχολική απορία. Πολλές φορές προσπάθησε να ξεκολλήσει. Έβαλε στα τυφλά μερικά ρούχα και βιβλία στη βαλίτσα και προσπάθησε να φύγει. Μόλις σίμωνε στην εξώπορτα, ένα βάρος του παρέλυε τα πόδια. Ταχυπαλμία, εφίδρωση, δύσπνοια, ένα σκοτάδι να γιγαντώνεται γύρω του και να του κατασπαράζει τη γαλήνη. Κάπως έτσι, τα καλοκαίρια τον έβρισκαν στη φαινομενική ασφάλεια του ημισκότεινου δωματίου και έφευγαν μέσα σε μία ηδονική απραξία που όμως άφηνε πίσω της ένα ακάλυπτο κενό. Την αμηχανία της μετάβασης σε ένα άλλο σημείο, μια μετάβαση που φάνταζε πια επιτακτική ανάγκη. Ο φόβος να τα αφήσει όλα πίσω, επειδή είναι γνώριμα, επειδή όλα μαζί και κάθε ένα χωριστά τον έκαναν αυτό που είναι, επειδή είναι βολικό να είναι στο μηδέν. Κι επειδή νιώθει πως το αντίο ισοδυναμεί με απώλεια.
 
 
 Μα αν ο φόβος είναι αυτοδημιούργητη ιδέα, γιατί να μη μπορεί και μόνος του να την ανατρέψει; Ριζώνει μέσα του σαν άπληστο δαιμόνιο, τον διεκδικεί, τον διεγείρει και τον αιχμαλωτίζει, όλα με τη δική του συναίνεση. Μια αυτοτροφοδοτούμενη ιδέα είναι ο φόβος που καταλήγει να γίνεται μέσα από τις επαναλαμβανόμενες συναινέσεις αναγκαίος όρος της ύπαρξης. Και η υπερτροφική ιδέα παγιώνεται, μετατρέπεται σε καθεστώς ανελευθερίας, σε μια εκούσια σκλαβιά όπου η ιδέα απέχει έτη φωτός από την πραγματικότητα και αποφεύγει να συγκρουστεί με αυτή.
 
 
 
 Το Αντίο δεν είναι απώλεια, αναγέννηση είναι, επανεκκίνηση αναγκαία, χωρίς κληροδοσίες, ιστορικό και δεκανίκια. Είναι η δύναμη απεξάρτησης από τη δυναμική των όσων νομίζει πως κατέχει. Η αποδοχή ότι η ζωή μεταλλάσσεται και είναι υγιές να μεταμορφώνεται στο διάβα της. Να γίνεται διαρκώς άλλος για να μην καυχηθεί ποτέ ότι κατέκτησε την αυτογνωσία, δεν υπάρχει άλλωστε μεγαλύτερη πλάνη. Να ξεχνάει το χθες για να μπορέσει να ζήσει το σήμερα. Να πάψει να αναβιώνει το χθες μέσα από τις λεπταίσθητες αποχρώσεις της φαντασίας του, να φύγει επιτέλους για εκείνο το ταξίδι. Φοβούμενος τις φουρτούνες, εγκλωβίσθηκε στην πιο επικίνδυνη νηνεμία. Μα είναι η τρικυμία προθάλαμος της άπνοιας, όπως είναι ο φόβος όχημα για την απελευθέρωση.
 
 
 
 
 Το πιο παράδοξο στοιχείο του φόβου είναι ότι δυναμώνει όταν επίκειται η απελευθέρωση από αυτόν. Ο φόβος της λύτρωσης από το φόβο γίνεται το δικό του παράξενο μυστικό. Ο φόβος για την ελευθερία που ανοίγει άγνωστα μονοπάτια, η τόλμη να φωνάζει το ένα ''αντίο'' πίσω από το άλλο, το να καταρρίψει ο ίδιος όνειρα αναχρονιστικά, το να αλλάξει τόπο αποδεχόμενος ότι αυτός που νόμιζε ως πατρίδα δεν είναι πια-γιατί η πατρίδα δεν είναι στατική, ούτε ανευρίσκεται μέσα στην ακινησία.
 



 
 Να μην τρέμει όσα τον απελευθερώνουν από τις παγίδες που ο ίδιος επινοεί. Να ακούσει το ένστικτό του και να κινήσει για μέρη αφιλόξενα, ακόμα και αν στο τέλος αποδειχθούν άγονα εδάφη, θα έχει μάθει πως από τα ταξίδια δεν περιμένεις έτοιμους καρπούς. Μάχεσαι κάθε λεπτό, με οξυμένες αισθήσεις, να εντοπίσεις πού κρύβεται η γνώση, πού, αθόρυβα, περιπλανιέται η μαγεία. Και αν ο ατρόμητος εαυτός σου σε ξενίζει, γελάς και αυτοδιορθώνεσαι αμέσως. Έχεις πολύ δρόμο ακόμα να διανύσεις. Ένα ακόμα παράδοξο του φόβου είναι ότι πάντα κατισχύει προκαλώντας σε μια ακόμη μάχη. Δεν εφησυχάζεις γιατί ποτέ δε φτάνεις στο τέρμα, μόνο τρωτός κατευθύνεσαι προς μια μικρή νίκη και αυτή είναι μία φοβερή Λύτρωση.
 

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Κλειστόν λόγω αυτογνωσίας

Να τος πάλι ο Αύγουστος. Με ένα προκλητικό φεγγάρι, νύχτες δίχως ύπνο και βουτιές σε ό,τι υπόσχεται τη λήθη. Έμαθε χρόνια τώρα να τον αποκαλεί μήνα των προσδοκιών. Το να ξαποστάσεις είναι σωτήριο άμα η γαλήνη κατοικεί εντός σου. Άλλως, είναι εφιαλτική η ανάπαυλα, αντάμωση με στοιχειά και φαντάσματα, σκοτάδι και αγωνία, εξουθενωτική υπερωρία. Ξεγέλασε πολλές φορές αυτό το μήνα, με ανέμελες βόλτες σε πλακόστρωτα δρομάκια, μυρωδιές από κανέλα και λουκούμι, ανακαλύψεις όλο έκσταση σε τόπους μακρινούς, φλογερά φιλιά και θάλασσες ακύμαντες. Με ταξίδια όπου το εφήμερο κατάφερνε να γιορτάσει την αντίφαση που το καθιστά τόσο ξεχωριστό, όπου ξόρκιζε τους φόβους και το μισερό εαυτό τον καθηλωμένο μονίμως ένα βήμα πριν το ρίσκο. Θαύμασε την πανσέληνο στην όχι και τόσο άδεια πόλη, μέσα από ζαλισμένα βλέμματα και αέρα ανανέωσης. Πάντα πλανάται η προσδοκία στην ατμόσφαιρα. Η αίσθηση αναμονής ενός καταλυτικού γεγονότος είναι μαρτύριο. Πάσχισε με μανία να εξουδετερώσει την προσδοκία. Σα να έχει παγιωθεί στη στιγμή και ακυρώνει την ουσία της. Το Καλοκαίρι μπορεί να γίνει αφόρητα πληκτικό, του είχε πει κάποτε. Για εκείνον είναι αγωνιώδες και επιθυμεί μόνο να παρέλθει. Ο Αύγουστος αφυπνίζει την απληστία μέσα του. Τον κάνει να θέλει να συμπυκνώνει εμπειρίες ζωής και σφοδρά συναισθήματα σε ένα τόσο συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, για να αποδειχθούν κακότεχνες αναπαραστάσεις του πραγματικού. Συνήθιζε να ακούει τους άλλους, τα κλισέ και τις ιστορίες που αφηγούνταν κατά τα συμφέροντα της οπτικής του. Η μακροχρόνια αναμονή σπανίως αποζημιώνεται. Με κάποια ενοχή, περιφέρεται σε ταραχώδεις ζώνες της πόλης, όπου μπορεί να ακούει πια τα βήματα και τη φωνή του, πανέρημη και πανέμορφη έτσι όπως η μαζική αναχώρηση τη μεταμόρφωσε, να πίνει ένα ποτό και να χάνεται σε παραπονιάρικους ήχους. Θυμάται την εικόνα της ίδιας γειτονιάς ένα μόλις μήνα πριν, να σφύζει από ζωή, να ασφυκτιά από αντίφαση, να στραγγίζει από ανθρωπιά. Σκουπίδια, πρώιμος καύσωνας, αλλόκοσμα πρόσωπα και ένα γαϊτανάκι αντίρροπων στοιχείων, με τον ίδιο να ακροβατεί επικίνδυνα περιμένοντας τον Αύγουστο για να απολαύσει την άλλη της εικόνα.
 
 
Είναι απίστευτο πώς μια πόλη μεταμορφώνεται από τους ανθρώπους της. Μα τώρα έτσι όπως είναι, σε μια ερωτική κατάνυξη, καταλαβαίνει πόσο αγαπάει αυτή την πόλη. Πόσα σημαίνει για αυτόν. Σε μια εποχή που τροφοδοτεί τις επιθυμίες και αυτές, αχόρταγες, θεριεύουν, αυτή η πόλη καταλαγιάζει την ξέφρενη τάση του για περισσότερα, ηρεμεί την ψυχή του και την κάνει να ταξιδεύει, αμετακίνητη. Οι μακρινές πολιτείες και οι εξωτικοί προορισμοί του είναι αδιάφοροι. Το σταθερό του σημείο του χαρίζει ένα αιώνιο ταξίδι. Σε όσα ήταν, είναι και παλεύει να γίνει. Το απροσχεδίαστο είναι λύτρωση γιατί είναι μεταμφιεσμένος αιφνιδιασμός που αναθεωρεί τις επιθυμίες.
 
Εκπαιδεύθηκε στην κατάργηση της αναμονής. Στην αβίαστη ροή των γεγονότων, σε ένα παιχνίδισμα της ώρας, σε μια στροφή σε έναν δρόμο που ακολουθούσε τυφλά έως τέλους. Ο Αύγουστος του υπόσχεται ότι θα του δώσει κάτι κάθε χρόνο. Στο τέλος, πάντα κάτι του παίρνει. Γιατί τον εξαπατά, τον θέτει σε εγρήγορση για έναν επίγειο παράδεισο, μόνο που αυτός τυχαίνει να είναι μέσα του. Θα τον βρει μέσα από τη δική του διαδρομή, ίσως κάποιο νεφελώδη και αγχωτικό Σεπτέμβρη που θα σκορπίζει μελαγχολία και νοσταλγία.

 
 Προς ώρας, ο Αύγουστος μόλις ξεκίνησε. Πλοία σαλπάρουν για τα νησιά της ατέλειωτης χαράς, οι δρόμοι μένουν άδειοι, τα καταστήματα κλείνουν το ένα ύστερα από το άλλο και οι θάλασσες γεμίζουν από κίνηση. Ξαφνικά, διεκδικεί θέση στο δικό του ταξίδι. Πέρασε από σαράντα κύματα για να αντικρύσει αφιλόξενα τοπία και άγνωστες φιγούρες που δεν αναγνώριζαν καν τη μορφή του. Αισθάνεται το δυνατό αέρα σαν λυτρωτική παρένθεση στον αβάσταχτο καύσωνα.
 
 

 
 
 Κλείνει κινητά, υπολογιστές, αφήνει το μικρό του σπίτι ερμητικά κλειστό. Στην ακατάπαυστη φασαρία του κόσμου, γυρεύει τη χαμένη γαλήνη. Μέσα από τα πολλά και τα περισσότερα που όλα περίπλοκα τα κάνουν, ψάχνει τα λίγα και ουσιαστικά, που φωτίζουν κάθε σκιώδες σημείο. Και ο δρόμος παύει να είναι ήττα ή νίκη, θρίαμβος ή πανωλεθρία, φως ή έρεβος.
 
 Αυτό του ψιθυρίζει ο φετινός Αύγουστος: για να πλησιάσεις σε αυτό που αληθινά είσαι, είναι αναγκαία συνθήκη η αποστασιοποίηση. Όσο πιο πολύ απομακρύνεσαι από τα φαινομενικά σκηνικά, τόσο πιο πολύ σιμώνεις στα μυστήρια που μαίνονται εντός σου. Και όσο πιο μόνος μένεις στα φαινόμενα, τόσο πιο δυνατός είσαι στην ουσία. Μαθαίνοντας να αντέχεις στις έρημες πόλεις, μπορείς να ξαποστάσεις και στις πιο θορυβώδεις επανόδους. Χωρίς προσμονή, χωρίς πυξίδα, χωρίς αύριο.
 
 Αυτή τη φορά τον ξεγέλασε πράγματι τον Αύγουστο.