Δημοφιλείς αναρτήσεις

Follow by Email

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

''Αποτυχία΄΄

Κάθε βράδυ, το γνώριμο βουητό στο κεφάλι του κάνει την αϋπνία να στήνει χορό.
Το επόμενο πρωί, με μάτια κόκκινα, πρησμένα, με τα πόδια του γονατισμένα από την εξάντληση, περιφέρεται σε μια πολιτεία απόγνωσης.Πάντα ο Κόσμος του φαίνεται βλακωδώς φαιδρός, αρέσκεται σε μια χαρά φτηνή, σε μία έξαρση ηλιθιότητας.Το δικό του αδιέξοδο είναι ανορθόδοξο μέσα στην ελαφρότητα του συρμού και την χαρωπή ατμόσφαιρα του Καλοκαιριού.Εύχεται να μπορούσε να ήταν απροβλημάτιστος κι αυτός, ακόμα και αν αυτό θα τον ανακήρρυσε επιπόλαιο και επιφανειακό.Έχει ανάγκη από χαρά χωρίς εντοπισμένη προέλευση.Δεν υπάρχει πηγή χαράς άλλη έξω από τον εαυτό μας, αυτό το ξέρει καλά.Όταν αποτυγχάνουμε να γίνουμε οι ίδιοι πηγή χαράς, αναζητούμε υποκατάστατα που είναι φρικτά κακέκτυπα λύπης.Λυπηρά και απατηλά.

Η Αποτυχία.Τον καταδιώκει με αιχμές, μια σκιά πάντα που τρέχει ξωπίσω του και εκείνος ακινητοποιημένος πασχίζει να συρθεί στο έδαφος, να δραπετεύσει.Καλπάζουσα η ταχύτητα της Αποτυχίας, το πρόσωπό της αυστηρό, είναι πάντα αιχμηρή και πάντα Εκεί.Του λέει δεσποτικά πως απέτυχε παταγωδώς σε όλα.Σε όλους τους ρόλους, τους στόχους, τις επιδιώξεις.Σκυφτές οι επιθυμίες του, αθόρυβες, μοιάζουν να ζητούν εξηγήσεις για τον χρόνιο παραγκωνισμό τους.Για μια λήθη απόλυτη.Ο χρόνος πυκνώνει, ο Κόσμος γίνεται ένας τόπος γεμάτος από αβάσταχτα αβασάνιστα ανθρωπάκια και εκείνος δίνει τη δική του πινελιά μαύρου.Η Λόξα του τον βαραίνει, η Δόξα του γνέφει απλησίαστη, οι μομφές της Αποτυχίας μια άλλη καταιγίδα.Είναι Μικρός.

Άλαλος πια, και οι λέξεις ύπουλες, βρίθουν από άλλοθι.Από εύκολες λύσεις.Αυτές διογκώνουν το πρόβλημα γιατί δεν το κοιτάζουν κατάματα.Θέλουν να το προσπεράσουν.Και τότε ακριβώς είναι που εκείνο, πεισματικά, εδραιώνεται.
 
Δε θέλει άλλες λέξεις.Οι σκέψεις του ξεχειλίζουν σε εκτάσεις άνυδρες αλλά αποφεύγει να τους δώσει μορφή με τις λέξεις σε μια βέβηλη εξαλλαγή.Τις θέλει δικές του τις σκέψεις .Αφανέρωτες.
 
Έτσι είναι όλα τα βράδια.Σε μία κοινωνία όπου όλες οι συνθήκες είναι εχθρικές, καλείται να τις υπερβεί.Να αγνοήσει την αλαζονική απόρριψη των βιογραφικών του από υπερφίαλους όσο και αμόρφωτους εργοδότες.Να ανεχτεί την κακοδαιμονία του εργασιακού περιβάλλοντος γιατί είναι ευλογημένος που βρίσκεται μέσα σε αυτό.Να υπομείνει μήνες απλήρωτος γιατί η καθυστέρηση στη μισθοδοσία είναι εύλογο επακόλουθο της οικονομικής κρίσης, χώρια που αν αντιδράσει θα βρεθεί και παλι άνεργος.Να δεχτεί να του μιλήσουν προσβλητικά, να τα κάνει όλα και να συμφέρει, να κάνει υπερωρίες για να δείξει τον προσήκοντα ζήλο.Να αφήσει να τον τσαλακώσουν, να τον ειρωνευτούν, να τον μηδενίσουν.Να απαξιωθεί.Όλα μέσα στο παιχνίδι είναι.Και τελικά δεν ξέρει αν είναι πιο τραγικό να είσαι εκτός παιχνιδιού ή εντός.Απόκοσμος ή ενταγμένος σε έναν Κόσμο που δομείται στο συμβιβασμό.

Η Ιδέα της παραίτησης από όλα τον θέλγει μαγνητικά. Η Άρνηση να συμπορευτεί με το χάος μόνο επειδή αυτό τυχαίνει να τον αποσπά από τη γαλήνη του.Να τον βρει το δρόμο αλλιώς.Να εκτονώσει την οργή που μαίνεται εντός του και τον κατάντησε νευρόσπαστο.Να αποδεχθεί τη λόξα του.Να απορρίψει τη δόξα των πολλών.Να λυτρωθεί πια από την ανάγκη των επαίνων.Να αποτινάξει τους ψυχαναγκασμούς που τον σπρώχνουν στο κυνήγι μιας γελοίας επιτυχίας που αυτοαναιρείται.
 
Η Αποτυχία γελάει καθώς τον βλέπει να προετοιμάζει την προσωπική του επανάσταση.Ξέρει πως θα στιγματιστεί από λιποταξία.Από Ηττοπάθεια.Η Ηττοπάθεια είναι μεταμφιεσμένη Αποτυχία.Συνεργός της είναι, σπείροντας μέσα του την αίσθηση της προσωπικής ανεπάρκειας.
 
Θα την πολεμήσει την Αποτυχία και ας είναι αφοπλισμένος.Με το Πείσμα να τον σηκώνει από το έδαφος.Ξέρει πως στην πραγματικότητα είναι δικό του διαβολικό γέννημα.Ξέρει πως στο τέλος θα προπορεύεται ο ίδιος, ελεύθερος πια από τα δεσμά της.
 
Γιατί Αποτυχία  είναι η αποδοχή της κρατούσας άποψης για την επιτυχία.Η Επιτυχία έρχεται μόνο όταν το στερεότυπο γύρω από αυτήν καταλύεται.Είναι παράξενη και δυσδιάκριτη, εδρεύει σε γωνίες περιθωριακές, εκεί που το ανθρωπινο βλέμμα κοιτάζει αλλά δε βλέπει.Μα ,όταν τελικά φανερώνεται, δίνει σε εκείνες τις μαρτυρικές νύχτες ένα άλλο νόημα.

Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

Τα Όρια

Ξεκινούσε πάντα με ένα σενάριο καταστροφολογίας.Σε ένα κατάλευκο χαρτί, έσβηνε με μια γόμα τα μεγαλεπήβολα σχέδια, τις επιθυμίες που βάφτιζε άπληστες, και η χλωμάδα της γινόταν ακόμα πιο έντονη.Από τη μία οι αχανείς της πόθοι, από την άλλη η άχαρη πραγματικότητα.Εκείνη η άκαμπτη Λογική που είναι πάντα ακαταμάχητη.Παντού βλέπει Όρια.Διακριτά, βασανιστικά, αυστηρά.Περιγράμματα, σύνορα και φραγμούς, που την αφήνουν πάντα πίσω.Να κυνηγά νοερά όσα θα ήθελε να γίνουν βιώματα δικά της.Να φαντασιώνεται όσα θα της χορηγούσαν τη χαρά.Να τα εξωραϊζει με νοσηρό μαζοχισμό, η αιματηρή τους ομορφιά σαν επισκίαση, ληστεύει το φως από το χώρο.
 
Σκοτάδι εντός της,το Δυνητικό τής κάνει σινιάλο με αμφίσημη γκριμάτσα.Μπορεί να της δώσει αυτό που ζητά, μπορεί να την εξαπατήσει.Μπορεί να ποθεί κάτι μόνο και μόνο επειδή ξέρει ότι δε θα το έχει ποτέ.Επειδή θα είναι καταδικασμένη σε αιώνια επιθυμία.Σε ανικανοποίητο που θα ικανοποιεί μόνο τις λάγνες τις εμμονές.Ό,τι ξεγλιστράει από το ρεαλιστικό, την μαγεύει.Το θαυμάζει από απόσταση, την κατέχει δέος για την δυσπρόσιτη μαγεία του.Ξέρει πως θα παραμείνει ανέπαφο από το άγγιγμα και τη ματιά της, ξέρει πως θα υπάρχει σε μία σφαίρα ανέγγιχτη, μακριά από τα γήινα και φθαρτά.
 
Ο Κόσμος είναι απεριόριστος.Απέραντος.Η φύση της είναι αστείρευτη πηγή δυνατοτήτων.Εστία αντιφάσεων που γεννούν ζωή.Τα Όρια που θέτει η ίδια είναι τα μόνα εμπόδια.Το κακό της αχαλίνωτης φαντασίας είναι ότι προσκρούει σε περιορισμένη αυτοπεποίθηση.Θέτει όρια για να ζει μέσα στην ασφάλεια.Για να πεθαίνει μέσα στην ασφάλεια.Προτιμά μια φαντασιακή εκδοχή της ευδαιμονίας από κάποια βιωματική που θα την φέρει σε αναμέτρηση με τα δικά της όρια.
 
Και αν δεν ξεπεράσεις τα δικά σου όρια, και αν εσύ ο ίδιος τα σκιαγραφείς με δειλία, πώς να γευτείς μια ζωή με απεριόριστες συγκινήσεις;

Αυτό μοιάζει να τής ψιθυρίζει μια φωνή.Πάντα αγαπούσε τους δροσερούς περίπατους τα μαγιάτικα βράδια.Έχουν  κάτι ανυπόφορα ανάλαφρο, μια ανεμελιά που ξεπηδάει από το Τώρα.Τα πρόσωπα κουβαλούν μια αμυδρή ελπίδα και μια γοητευτική κούραση, γόνιμη.Η ποικιλομορφία γύρω της την ανακουφίζει.Είναι σαν παρηγοριά, σαν πινελιά ανταρσίας σε μουντό τοπίο.Νιώθει μια αλλόκοτη ζήλια για εκείνους που δεν έχουν προορισμό.Σκλαβώνουν οι πατρίδες και είναι πάντα νομιζόμενες.Η πατρίδα είναι κίνητρο για να πορεύεσαι, ελπίδα ότι η πραγματικότητα δεν είναι μονόχνωτη, πως, όσο και να σε συνεπαίρνει η καλπάζουσα τροχιά της, πάντα θα μπορείς να προσδεθείς στο ασφαλές σου σημείο και να μείνεις αλώβητος στο μαραθώνιο της σχιζοφρενούς μεταβολής.
 
Νιώθει την ανάγκη να καταλύσει τα δικά της όρια.Να τα υπερβεί.Η προκατασκευασμένη εικόνα των δυνατοτήτων της, η συμπαγής εικόνα που έχει σχηματίσει με αδιαλλαξία για τον κόσμο, φρενάρει κάθε μορφή έκπληξης που την καρτερά στη γωνία.
 
Είναι μικρή, η μικρότητα γλιστράει από τις σκέψεις της που στάζουν φόβο.
Κακομαθημένη, γυρεύει την ασφάλεια, τα εχέγγυα της επιτυχίας.
Στενόμυαλη, ήδη από το νου της ξεφυτρώνουν κανόνες αμείλικτοι, στερεότυπα νωθρά, ζεύγη προκαταλήψεων που αυτοανακηρύσσονται γνώστες των πάντων.
Περιορισμένη, ασφυκτιά μέσα σε αυτοσχέδιο πνιγμό.
 
Πλήττει στη ζωή όταν αρνείται να δει πέρα από τα όριά της.
Πέρα από την επιφανειακή της νηνεμία, εκεί όπου ταραχές και συγκινήσεις μαίνονται, εκεί όπου ένας άγνωστος εαυτός ξεπροβάλλει με αδηφάγα μάτια και την κοιτάζει παραμελημένος, εκεί όπου ο έρωτας είναι Απόλυτος και δεν τρέμει να τον πιστέψει, εκεί που πάντα υπάρχει μαγεία πίσω από την πεζότητα.

Πάντα υπάρχει ονειρική πραγματικότητα πίσω από τα φαινόμενα, μόνο που θέλει ψυχή στο βλέμμα για να τη διακρίνει.
 

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Ερωταπαντήσεις

Τα μάτια σου ικέτευαν όλο αχόρταγη προσμονή.Στη δύση της μέρας καρτερούσαν μια απάντηση, να σβήσει την αγωνία από τη φαγωμένη σου ύπαρξη.Στριφογυρίζεις κάθιδρη όλη τη νύχτα, στριμώχνεις εφιαλτικά γιατί, η αμφιβολία ποζάρει με αυταρέσκεια-κατακλύζει τις εικόνες με μούτρα σημαδεμένα από λιπόσαρκη πίστη.
 
Η φωτογραφία σου σκονισμένη, τα χρώματα αχνά πια, αναπαριστούν μια ξεθωριασμένη εποχή.Η πιο αληθινή εποχή είναι εκείνη που δεν αναβιώνει μέσα από ενθύμια.Δεν τα χρειάζεται, τα απλοϊκά τους τερτίπια τη λεηλατούν, σαν άλλη ιεροσυλία.Η αληθινή εποχή επιβιώνει γιατί από τη φύση της διαιωνίζεται.Όλα τα άλλα είναι απλοί ερεθισμοί της νοσταλγίας.Ημιτελή λόγια, προσποιητοί μονόλογοι, βιαστικά σβησμένα τσιγάρα, ανολοκλήρωτες παραστάσεις.
 
Άφησε την απορία να σου χορηγεί ζωή.Μέσα από μία παιχνιδιάρικη δυνατότητα.Από μία αινιγματική εικασία.Μην ανακαλείς το παρελθόν.Όχι μόνο δε θα σου δώσει απαντήσεις, αλλά θα νεκρώσει και την ικανότητά σου να θέτεις ερωτήσεις.Όχι μόνο δε θα σου δώσει κάτι ακόμα, αλλά θα σου αρπάξει και την αγνή εικόνα που θαρρείς πως έζησες.Κράτησε αυτή μονάχα.Στρεβλή ή όχι, είναι η δική σου αλήθεια.Αν την απορρίψεις, καμία αποδοχή δε θα είναι αρκετή να σε μετατοπίσει στο προσκήνιο.Στο περιθώριο θα δειλιάζεις, θα συρρικνώνεσαι, θα βουτάς στην ανυπαρξία.
 
Σκαρφαλώνεις και πάλι στο παρόν.Το βλέμμα σου γατζώνεται από μια μου λέξη.Πασχίζει να ανασύρει μέσα από αυτή του Κόσμου τα σύμβολα.Πιθανές έννοιες, αλληγορίες και βαθύτερα νοήματα.Παλεύει να αποσπάσει μια κατάφαση.Να εκμαιεύσει διαβεβαιώσεις.Να προσδιορίσει ποσοτικά τα συναισθήματα.Να σφυγμομετρήσει ποιοτικά την προαίρεσή μου.

Μα δε μπορείς τη σιωπή μου να ακούσεις, ούτε να διαβάσεις.Κάνει οχληρό κρότο η σιωπή γιατί διατυμπανίζει την αλήθεια.Αλεκτικά.Μόνο έτσι η αλήθεια μπορεί να ειπωθεί.Χωρίς τις λέξεις-παγίδες που τη σκεπάζουν δήθεν προστατευτικά.Η σιωπή υψώνει αντιρρήσεις στην ποταπότητα των λέξεων.Χυδαίες αυτές, εξακολουθούν να την αγνοούν.Την επικαλύπτουν, όπως κάνουν με κάθε τι άβολο.Είναι ανακουφιστικές οι ωραιοποιημένες απαντήσεις.Λυτρωτικές όμως είναι μόνο οι γενναίες ερωτήσεις.Αυτές συνήθως διατυπώνονται σιωπηλά.Το ίδιο αθόρυβα απαντώνται.

Τα συναισθήματα είναι αγέρωχα.Θεριεύουν σε κάθε απόπειρα μέτρησης.Σου το είχα πει τόσες φορές και ας μη μιλούσα ποτέ.Δεν ήθελες να ακούσεις.Εκμηδενίζονται τα συναισθήματα όταν προσπαθείς να τα αποτιμήσεις.Κάθε ερμηνεία τους είναι βίαιη θανάτωση.Κάθε ανάλυση, μία ακόμα απομάγευση.Όταν ικετεύεις για απαντήσεις, θα εισπράττεις παρηγοριές.Όταν  απαλλαγείς από την ανάγκη τους, ουρανοκατέβατα θα προσγειώνονται στο άναρχο σύμπαν σου.
 
Είναι αργά για όλα αυτά όμως- είναι Μάης, μία ο ήλιος πρωτοστατεί, αίφνης μια μπόρα ξεσπά ασυγκράτητη-ο Μάης είναι πάντα αντιφατικός και ανορθόδοξος- και πάντα πλημμυρισμένος από διαβολική προσδοκία.Η σιωπή μου πέφτει στο κενό μπροστά στο βλέμμα σου που εναγωνίως περιμένει μια ρητή μου υπόσχεση-όσο αδυνατείς να διαβάσεις πίσω από τις λέξεις, αυτές, πανούργες, πάντα θα σε παραπλανούν.