Δημοφιλείς αναρτήσεις

Follow by Email

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

(Υπερ)αναλύσεις και απίθανα σενάρια

Πώς γινόταν αυτό που με εκνεύριζε σε εσένα να ήταν και εκείνο που μαγνητικά με έσερνε κοντά σου;
Εκπαίδευσα τον εαυτό μου να είναι ετοιμοπόλεμος, γέμισα δηκτικά τερτίπια. Σπιρτόζικα αντιμιλούσα σε κάθε σου δήλωση. Στριφογύριζες ολημερίς, η ύπαρξή σου βοερή, σαν σμήνος μελισσών που μου διατάρασσαν την ηρεμία. Επινοούσες σενάρια, εικασίες, εκδοχές και πιθανά επακόλουθα.
Τα ερεθίσματα σε μπόλιαζαν με ενέργεια υπερεκχειλίζουσα. Ύψωνες τον τόνο της φωνής σου, στύλωνες το βλέμμα και αφηνόσουν σε μακροσκελείς αναλύσεις. Οι οποίες βέβαια είχαν ως πυρήνα την αποθέωση της λεπτομέρειας. Γατζωνόσουν από μία αυταρεσκη λεπτομέρεια και παραμέριζες πολύ πιο σημαντικές παραμέτρους. Δεν έκανες ανακωχή με το φόβο σου, μιλούσες αυθαίρετα μέχρι να τον ξορκίσεις. Ομολογώ πως σε κάποια σημεία ήσουν πνευματώδης, ο οίστρος και το απρόσμενο χιούμορ σου με ξάφνιαζαν ευχάριστα. Κάποιες άλλες όμως(που ήταν αριθμητικά επικρατέστερες), ήσουν ένα ανυπόφορο βάσανο. Με σημαία την αμφιταλάντευση, γινόσουν ανίκανος να πάρεις την παραμικρή απόφαση, ακόμα και αν δεν επέσειε καμία συνέπεια. Ούτε αν προτιμάς τον καφέ σου με σοκολάτα ή κανέλα μπορούσες να αποφανθείς. Και όταν τελικά επέλεγες, το μετάνιωνες αυτόματα.
Κατσουφιασμένος χωνόσουν στην απόμερη γωνιά σου με σύννεφα αναπαραγόμενα πάνω από τον κεφάλι σου.
'' Η υπεραναλυτικότητα είναι προνόμιο των γυναικών'' σου είπα ένα μαγιάτικο απόγευμα που είχε κάτι από την ανεξιχνίαστη προσμονη του φθινοπώρου.
Δεν ήξερα καν αν ενοχλήθηκες. Με κοίταξες με στιγμιαία οργή αλλά έπειτα δεν είχες την πολυτέλεια του χρόνου για να τον χαραμίσεις ασχολούμενος με τα διεγερτικά μου τσιτάτα. Σε περίμεναν σταθμίσεις αδιανόητων μεγεθών και αστάθμητων παραγόντων που όφειλες να προβλέψεις εκ των προτέρων. Η εμμονή σου με τον έλεγχο σε έθετε σε ένα ανεξέλεγκτο παραλήρημα.
Στην προσπάθειά σου να προδιαγράψεις την τροχιά των επερχόμενων γεγονότων, ακύρωνες το παρόν φορώντας παρωπίδες, μην προσέχοντας κανέναν και τίποτα.

Και όμως, μέσα από τις παράδοξες ζυμώσεις του έρωτα, για έναν ανεξήγητο λόγο που όλοι αγαπάμε να μισούμε, έπιανα τον εαυτό μου να κυριεύεται από τη σκέψη σου. Ίσως επειδή μου κέντριζε την προσοχή αυτή η τόσο σπάνια ιδιότητά σου, ίσως επειδή δε μου έδινες καμία σημασία, άρχισα να πολιορκώ το απόκοσμό σου καταφύγιο. Συνάντησα γερή αντίσταση και σθεναρή απόρριψη.
Όσο και να σου κατεύναζε τη μανία ένας καρτερικός ακροατής, άλλο τόσο σου πυροδοτούσε παροξυσμό το να αντιμετωπίσεις τις προσδοκίες του από εσένα. Ζούσες μόνο για να σκέφτεσαι. Ατέρμονα και ατελέσφορα αλλά να σκέφτεσαι. Όταν επρόκειτο να μεταβείς σε πρακτικό επίπεδο, σε έζωνε δυσανάλογος πανικός. Συνήθως οι άριστοι μαθητές της θεωρίας είναι οι αλλεργικοί στην πράξη.

Έτσι και εσύ. Θαρρούσα πως πίσω από αυτό το χαρακτηριστικό σου κρυβόταν μία απίθανη ευαισθησία. Τελικώς για όλο αυτό ευθυνόταν η πελώρια ανασφάλειά σου που κατάστρωνε εντέχνως καταστροφολάγνα σενάρια. Η ανικανότητα απόλαυσης της ζωής είναι πελώρια δυστυχία.
Λογικό ήταν να μη θέλεις να σχετιστείς, θα μετάγγιζες τη μιζέρια σου σε ανυπαίτια και ανυποψίαστα πλάσματα.
Δεν είμαι σκληρή. Αντιθέτως, εκείνο το βροχερό απόγευμα που  μοιραστήκαμε περιμένοντας την καταιγίδα να καταλαγιάσει, ομολογώ πως το απόλαυσα όσο τίποτα. Μέσα από τα αλλοπαρμένα, γρήγορα λόγια σου, κατάλαβα με ένοχη ανακούφιση πόσο λάθος είναι να μας ελκύει αυτό που δεν μπορούμε να καταλάβουμε.
Ο έρωτας δεν είναι γρίφος, βίωμα είναι και θαύμα. Της υπεραναλυτικότητας το γιατρικό είναι, το σπάνιο αντίδοτο. Εκτός αν πάσχεις από αλλεργία και σε αυτόν,οπότε ο αποστειρωμένος κόσμος είναι μονόδρομος. Θα χάνεσαι μέσα στις εκδοχές σου, σε μια ζωή που θα αγγίζει το απόλυτο τίποτα.
Εσύ, ακόμα και τότε, κάτι θα έχεις να αναλύσεις.

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

''Μοναξιά''

Φοβάται να μείνει μόνη και παραμένει πιο μόνη από ποτέ.
Στο βλέμμα της ανεμίζουν στιγμές φαντασιακές, λόγια ανείπωτα, ευχές αιώνιες.
Αγκιστρωμένη από σχέσεις ασθενικές, όπως η διάθεσή της που κυματίζει ακανόνιστα.
Το θυμικό δεν ξεγελιέται, ξεγελά μόνο.
Σα χίμαιρα δίνει χώρο σε συναισθήματα που έρχονται και φεύγουν  σαν άλλες οπτασίες.
Η Ψυχή όμως κατασταλλάζει εξαρχής πώς νιώθει.
Κραταιά η μελαγχολία, ζευγαρώνει με δειλή ανημπόρια: πώς να αλλάξει τροχιά;
Πώς να αποχαιρετίσει όσα τη συντροφεύουν εικονικά, πώς να χαθεί στην κυριολεκτική μοναξιά;

Είναι η αλληγορική μοναξιά που πληγώνει περισσότερο. Η ψευδαίσθηση της συντροφικότητας.
Το άδειασμα και το ξόδεμα εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει γέννηση και πληρότητα. Αλληλεπίδραση και συμπόρευση. Μα δεν υπάρχουν '' πρέπει'', μόνο πηγαία γεγονότα ! Αλλιώς δεν υπάρχει η μαγεία εκείνη η πολυπόθητη, που τίκτει τις αληθινές σχέσεις ! Σχέσεις-υποκατάσταστα, ετεροβαρείς, άνισες, υπολογιστικά διατηρούμενες, αδιάφορες, ασύλληπτα εξοντωτικές. Σχέσεις που φανερώνουν τον πιο οπισθοδρομικό και στάσιμο εαυτό μας. Που βουλιάζουν στο ψέμα εκείνο το κομματι μας που αγωνιά για αλήθεια επώδυνη.

Όλα φωνάζουν '' κόψε τον ομφάλιο λώρο''. Η απόσχιση συχνά επιφέρει κυοφορία. Ενός άλλου κομματιού, που μόνο και διαυγές θα καταστεί ικανό για συντροφικότητα ουσιαστική.
Η αίσθηση της ελευθερίας, της λύτρωσης από δαιμόνια και περιττές συναναστροφές, η απορρόφηση της ενέργειας που γίνεται ασυναίσθητα, η πάλη με αόρατα στοιχειά που ακυρώνουν την ομορφιά της στιγμής.
Δεν υπάρχει εχθρός, εχθρός γίνεται ο εαυτός μας όταν δεν αναγνωρίζει τους εν δυνάμει εχθρούς του.
Όταν δεν διακόπτει επαφές που τον κρατούν όμηρο, σε μια αιχμαλωσία ηθελημένη.
''Κόψε τον ομφάλιο λώρο''.
Ακούει τη φωνή επίμονη να την καταδιώκει ενώ κάθε μέρα αναλώνεται στη συντήρηση λερναίων εξαρτήσεων. Σχέσεων ανούσιων που την παγιδεύουν και τής ληστεύουν την ενέργεια, και που κάθε μέρα την αφήνουν όλο και πιο μόνη.
Πρέπει να αποφασίσει, ή να εγκαταλείψει αυτές τις σχέσεις ή να εγκαταλείψει τον εαυτό της σε χρόνια ανελευθερία.
Μόνο η ελευθερία κάνει τη μοναξιά να φαντάζει ευλογία γιατί μόνο η ελευθερία μας κάνει ατρόμητους. Στης μοναξιάς τα δώματα ανταμώνουμε  τον απογυμνωμένο, ασήκωτα ειλικρινή εαυτό μας. Αν καταφέρουμε να τον κοιτάξουμε χωρίς τρόμο, τότε δε θα είμαστε ποτέ πραγματικά μόνοι.

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Αέναα Καλο-καιρια

Και τι δε θα έδινε για ένα Καλοκαίρι όπως τον παλιό καιρό. Μήνας ολάκερος ανεμελιάς, καμωμένος από χρώματα δειλινού, βουτιές, αλμύρα και γέλια χωρίς αρχή, μέση ή τέλος. Πειράγματα αμίμητα, τρέξιμο, κρυφτό από άγχη και ενηλικότητα, παραγκωνισμός των δεικτών του ρολογιού. Έφευγε ο χρόνος ανάμεσα σε φευγάτες στιγμές όπου η ευτυχία πάντα εκρήγνυται. Ανάμεσα σε κύματα και κόκκους άμμου χρυσαφένιας, σε φέτες από καρπούζι και ήχους ξεχασμένης μαγείας.
Ωρίμαζαν χωρίς λέξεις. Μέσα από βίωματα μόνο που τα άρπαζαν με λαχτάρα και με σοφία τα οικειοποιούνταν. Και άνθιζε ο έρωτας και η φιλία, χωρίς πολλά πολλά, με λίγα και εκλεκτά.
Όλο τον υπόλοιπο χρόνο προσδοκούσαν με νήπια επιθυμία αυτό το μήνα. Τον Αύγουστο που ο χρόνος ξαπόσταινε. Αποκαμωμένες υπάρξεις και οι ίδιοι γίνονταν πάλι παιδιά. Σα να έσβηναν ταμπέλες, νόρμες και δεδομένα που αθέλητα τους προσέδωσαν οι συνθήκες, ο πυρετός της κάθε αρρωστημένης μέρας, τα πρόσωπα που αναγκάζονταν να υποδυθούν.
Mε τον καιρό αυτά τα Καλοκαίρια εξελίχθηκαν σε προκαθορισμένη συνάντηση με τον αυθεντικό εαυτό τους. Σε αντάμωση με συναισθήματα και αλήθειες ισοπεδωμένες από τη φθορά του ουδέτερου σκηνικού. Μόνο μαζί ήταν αυθεντικοί. Παρέα δεμένη, με την οικειότητα εκείνη που δεν έχει ανάγκη διαρκούς ανανέωσης. Η επαφή, ακόμα και όταν είναι σπάνια, είναι λυτρωτική, εφόσον στηρίζεται σε αυθεντικά θεμέλια.
Κάπως έτσι, κυλούσε σαν το γάργαρο νερό ο καιρός, και λίγο πριν τα τέλη του Αυγούστου τα πρόσωπα κουβαλούσαν ένα άχθος, κάτι σαν απόσταγμα μελαγχολίας, σαν αναπότρεπτη επισκίαση της ανόθευτης χαράς. Το τοπίο αλλοίωνε μία αγέρωχη νεφέλη προστάζοντας επανάκαμψη στα χιλιάδες διαφορετικά κομμάτια που τους τεμάχιζε η άσπλαχνη ρουτίνα. Η συνήθεια, αμφιεσμένη εγκληματίας, διαλέγει την περιβολή του φυσικού νόμου και μοιάζει μοναδική επιλογή.
 Και αν γερνάνε, είναι επειδή οι ίδιοι παραδίδονται αμαχητί στη συνήθεια. Με μια αγκαλιά από αναμνήσεις, θα συντηρούν τον αυθεντικό εαυτό τους. Σε πείσμα των καιρών που κελεύει εκπτώσεις στην διαφορετικότητα. Και θα αποζητούν στις παρυφές της στιγμής ποικίλες αποδράσεις. Θα κρυφοζεί η αυθεντικότητα, σαν φλεγόμενος αντίλογος σε δεσποτικό μονόλογο. Και θα ανασταίνεται περίτρανα στο ραντεβού της ετήσιας αντάμωσης.
Σαν αυγουστιάτικη Ευλογία.

Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Συμβουλευτικά

Κάθε της συμβουλή είχε κάτι μαγικά πρωτόγνωρο. Σα να ξεπρόβαλλε η σωτηρία την ώρα μιας πελώριας καταστροφής. Οι δέκτες των συμβουλών της την άκουγαν με προσήλωση, με κατανυκτικό σεβασμό. Θαρρούσαν πως και για το πιο περίπλοκο δρόμο, εκείνη θα έβρισκε μία άφαντη δίοδο για να ξεμπλοκάρουν. Εκεί που ο δρόμος έμοιαζε σκοτεινός, αφιλόξενος, όλο ανήμερα όντα και εχθρικές μορφές, εκείνη τους έσερνε σε σοκάκια όλο χρώμα και άρωμα και ιδέες.

Χαρισματική το δίχως άλλο. Ύφαινε όνειρα τη μέρα, κατάστρωνε νέα όνειρα τη νύχτα. Ο ύπνος ήταν για αυτή ένα ολιγόωρο διάλειμμα που τής έδινε ιδέες για όνειρα καινά. Τής άρεσε τόσο να είναι ξύπνια το χάραμα, να το ντύνει θεότρελα, ανεπηρέαστη και ανενόχλητη, μέσα στην απόλυτη ηρεμία της ώρας και τη θαυματουργή προοπτική του ξημερώματος μιας νέας μέρας. Ήταν η μόνη ώρα που δε χτυπούσαν μανιωδώς τα τηλέφωνα. Ξαπόσταιναν οι ανάγκες, οι επιθυμίες, οι λαίμαργες απορίες. Έτσι ξαπόσταινε και αυτή. Παρόλο που ποτέ δεν είχε αντιληφθεί την ανάγκη της για ξεκούραση.

Μέχρι που τής ζητήθηκε μία συμβουλή από μία νεαρή φίλη που βίωνε τη στυφή αλλά και ζαχαρώδη γεύση της ενηλικίωσης. Έβαλε τα δυνατά της, όλο τον αυθορμητισμό και το ανοιχτό μυαλό της για να την αντικρύσει απογοητευμένη. Την είχε συνηθίσει αλλιώς, είπε. Τελευταία έχει στερέψει από ιδέες, αναμασά τα ίδια, φαίνεται αλλού. Μάλιστα, την  ρώτησε δήθεν διακριτικά αν την απασχολεί κάτι σοβαρό. Απάντησε έκπληκτη πως δεν την απασχολούσε τίποτα.

Ξαφνικά, κατάλαβε. Την ενοχλούσε αφόρητα να συνιστά για τους άλλους μια αστείρευτη πηγή συμβουλών.Αυτός που ξέρει να δίνει συμβουλές δεν είναι ατρόμητος αλλά τρομοκρατημένος επειδή δε μπορεί να τις εφαρμόσει. Η συμβουλή είναι όπως η γνώση, ένα θεωρητικό εφόδιο που γίνεται εμπόδιο αν το χρησιμοποιήσεις κατά τρόπο λανθασμένο. Η ανάγκη της να προσφέρει βοήθεια υποδήλωνε ότι η ίδια έχρηζε βοηθείας σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Όταν χρειαζόταν τη διαρκή επιβεβαίωση και το αλληγορικό χειροκρότημα μιας εξαρτημένης ομήγυρης για να πιστέψει στον εαυτό της, σήμαινε ότι η ανασφάλεια την είχε καθηλώσει.
Το επόμενο διάστημα έκλεισε το κινητό της, και ας πάλευε με τύψεις που άφηνε αδιευκρίνιστα τόσο κόσμο αβοήθητο. Κόσμο που είχε εθιστεί στη φωνή, τα λόγια, τις σκέψεις της.
Δεν υπάρχει πανάκεια, τα προβλήματα γεννώνται για να παιδεύουν, όχι για να λύνονται.
Δεν είχε το δικαίωμα να σερβίρει μία θελκτική λύση σε όσους διψούσαν για αυτή αλλά ήταν αρκετά ράθυμοι για να την κυνηγήσουν.
Βοηθούσε τους άλλους για να λησμονεί τα δικά της προβλήματα. Που ήταν τρανά και επιθετικά και μανιασμένα από την περιφρόνηση. Στον εαυτό της ήξερε να δίνει χείριστες συμβουλές. Ίσως τεμπέλιαζε γιατί αυθάδικα πίστευε και η ίδια στις αναπάντεχες λύσεις.

Μόνο που ο καθένας πρέπει να εκπαιδευτεί να συμβουλεύει τον εαυτό του, ακόμα και αν τον σπρώχνει στην λάθος κατεύθυνση. Ο αποπροσανατολισμός είναι χειρότερο να πηγάζει από ξένες οδηγίες παρά από το δικό σου ένστικτο. Ομοίως, μπορείς να καμαρώνεις για μία δική σου συμβουλή που περιπλέκει τα πράγματα παρά για μία συμβουλή άλλου που τα απλουστεύει. Συνήθως η διευκόλυνση είναι φαινομενική, κρύβει τις πιο σαρωτικές δυσκολίες.

Μετά από μέρες, συνάντησε τυχαία εκείνη τη νεαρή κοπέλα στο δρόμο. Όχι, της είπε, δεν έχω όλες τις απαντήσεις για εσένα. Εσύ όμως μπορεί και να τις έχεις.
Την κοίταξε απορημένη, όπως αντικρύζουν μία τρελή.
Εκείνη χαμογέλασε και συνέχισε το δρόμο της.
Κάποια μέρα θα καταλάβει πόσα ερωτήματα κρύβουν οι ξένες απαντήσεις...


Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

Σοφία

Νύχτωσε και στο δωμάτιο τρύπωσε μια ζωηρή δροσιά. Η αναπνοή της γίνεται πιο γρήγορη, η ύπαρξή της σε ένα εγερτήριο που περίμενε καιρό. Αναποφάσιστος ο καιρός  αυτό το Μάη της άκαιρης αναποφασιστικότητας. Μακάρι να μπορούσε να κινήσει το μοχλό που ξαποσταίνει χρόνια τεμπέλικα, όλο ραθυμία αχόρταγη. Αυτό το τέλμα να αφανίσει, προκλητικό έτσι όπως πανηγυρίζει την αιωνόβια επικράτησή του. Τριγύρω σαματάς οχληρός, ένα πανηγύρι χειραγώγησης.
Το καλύτερο υποχείριο είναι εκείνο που ζει με την αυταπάτη ότι η αντίληψή του επιζεί, και είναι και υπολογίσιμη. Γέμισε ο κόσμος σενάρια φλύαρα, εικασίες βαρβάτες, ατάκες ανειλικρίνειας, σε ένα θέατρο του παραλόγου. Διεργασίες που ξεσκεπάζουν τη χαώδη απόγνωση κι άλλο, ακόμα πιο κάτω, ακόμα πιο αποκρουστικά..


Προσπαθεί να ανιχνεύσει απάντηση στη μουσική που πάντα έκρυβε καλά τα πολυπόθητα διαμάντια. Στις λέξεις που ήταν δρομοδείκτες, πήγαζαν σαν άλλο ένστικτο από μέσα της. Σε όσα αγαλλίαζαν τον εσωτερικό της πυρετό, σε αυτά που μαραιναν την καταστροφική μανία του αλλοπαρμένου κόσμου.
Η τωρινή του αγριάδα επιβάλλεται αυταρχικά. Οι απαντήσεις κρύβονται γερά, φοβούνται και αυτές μήπως είναι ανεπαρκείς, μήπως η πάθηση του νοσούντος σύμπαντος είναι ανίατη.
Αθεράπευτη η επιθυμία της να προχωρήσει, όμως είναι καθηλωμένη.

Η Σοφία συρρικνώνεται όταν η γενναιότητα αποδυναμώνεται. Εγωπάθειες, δικαιολογίες στημένες άτεχνα, αναβολές, υπολογισμοί και δεύτερες σκέψεις πετούν βίαια τη Σοφία στη γωνία, με μια ορμή παράφορη.Δε γίνεται στη ζωή να βιώνουμε τη μακάρια αίσθηση των σταθμίσεων, την ικανοποίηση των ορθών αποτιμήσεων. Κάπου εμφιλοχωρεί ο πόνος, στο κενό που αφήνει το σφάλμα και η αβλεψία. Αυτός ο πόνος διεγείρει τη σοφία, επιστρατευοντας δυνάμεις ανενεργές.
Ο πόνος που πηγάζει από την αστοχία, τη δική μας, των άλλων, δεν έχει σημασία.

Τώρα όμως νιώθει πιο σοφή από ποτέ, ακόμα και αν δεν έχει καμία απάντηση, ακόμα και αν είναι ανίκανη ακόμα και να θέσει την σωστή ερώτηση. Νιώθει δυνατή που δεν χτίζει την ευτυχία της σε εξαρτήσεις και απαιτήσεις από τρίτους αλλά και συμφιλιωμένη με την ανάγκη της να τους αποζητά σε στιγμές αδυναμίας. Σε αυτες τις στιγμές είναι πιο ειλικρινής, αφήνεται, και η σοφία της διαχέεται καθάρια στο χώρο, σαν πόνο συμπυκνωμένο και οδυρμό που προσκρούει σε γενναία ψυχή και εξουδετερώνεται.

Σοφία είναι να περιδιαβαίνεις ακανόνιστα τα χωράφια της ευτυχίας και της θλίψης και να μεταβαίνεις από το ένα στο άλλο εξασφαλίζοντας μια παρανοϊκη ισορροπία. Να έχεις οξύτατη ανάγκη από μια απάντηση αλλά να μην την απαιτείς αφού ξέρεις ότι η κατάλληλη ερώτηση παραμένει τεχνηέντως στο παρασκήνιο. Να ξορκίζεις το φθόνο γιατί ο φθόνος είναι η μέγιστη απαξίωση της προσωπικότητας.
Να ευλογείς την αποτυχία ως προθάλαμο αυτοβελτίωσης αλλά όχι εσένα που οδηγήθηκες σε αυτή.
Να ζεις την έκρηξη ζωής που περικλείεται στη στιγμή επειδή έτσι μόνο θα γίνεις αθάνατος.
Να γνωρίζεις ότι ακόμα και η πιο βλοσυρή καταστροφή μπορεί να τρέφει τα πιο τρανά θαύματα.
Να ξεχνάς εμμονές και κατάλοιπα του χθες αλλά όχι τους καταλύτες.
Οι καταλύτες είναι εκείνοι που στέγασαν τη νεογέννητη σοφία σου. Εκεί εκπαιδεύτηκαν και αγωνίστηκαν τα πιο θαλερά σου όνειρα.

Σοφία είναι η διάσωση του Ονείρου ακριβώς τη στιγμή που όλος ο κόσμος το καταρρίπτει επειδή καταρρέουν οι μηχανισμοί του. Δε θα το στηρίξει ο κόσμος, θα το πολεμήσει. Ο δειλός θα το εγκαταλείψει. Ο σοφός θα πολεμήσει για αυτό.

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012

(Παρα)ξενη

Παράξενη μορφή, σαν κινούμενη θλίψη σε ηλιόλουστη πολιτεία. Μαλλιά πλεγμένα κατάμαυρα, μάτια όλο σκιές και χρώματα μαβιά, βάδισμα γοργό, φοβισμένο. Περπατά αποκαμωμένη στην απρόσμενη νεφέλη του μεσημεριού. Τριγύρω της μια βοή από πάθη, λάθη, παράφωνα, καρπούς της ανθρώπινης ηλιθιότητας.
Δεν την ενοχλούσαν τα λάθη, μόνο εκείνα που έχοντας την ψευδαίσθηση του ορθού ήταν ανεπίδεκτα διορθώσεως. Το λάθος συμβαίνει από άγνοια, διαιωνίζεται όμως από ηλιθιότητα.

Γυρίζει την πλάτη σε αυτά τα καυχησιάρικα λάθη και στα χυδαία , ανακριτικά βλέμματα. Ο αέρας φυσάει αγριεμένος, σα να αγανάκτησε και αυτός με όλα εκείνα που ποτέ δε θα αλλαξουν και που υπονομεύουν την περιρρέουσα ομορφιά. Τη χαϊδεύουν χρώματα απαλά και έντονες μελωδίες, σκέψεις ανθηρές και πλουμιστά όνειρα. Η νοερή απομάκρυνση από τον αβάσταχτο κόσμο τη σέρνει σε μια αρμονία πλανεύτρα. Ο Μάης, σαν άλλος Μάγος, την τυλίγει με ενώσεις από θαύματα, απίθανα γιατροσόφια και φαιδρά μυστικά. Την καλεί σε ένα άλλο γαλαξία όπου τα λάθη είναι συνειδητά. Κάποτε, μάλιστα, αυτοδιορθώνονται, με το όνειδος που προκαλεί η αστοχία σε όποιον κάνει αυτοκριτική. Φέρνουν τα λάθη διαπιστώσεις ταπεινές, την ήδιστη σοφία που μόνο η ταπεινότητα μπορεί να παράγει.

Δε θέλει να τα βάζει άλλο με τα περήφανα ατοπήματα που με προπέτεια αναπαράγονται. Χάνεται μέσα σε έναστρους αιθέρες και χαμόγελα ανεπιτήδευτα, πονά και μαγεύει, γοητεύει και γοητεύεται. Σκόρπια αινίγματα της γνέφουν από μακριά, με κόπο μπορεί να τα διακρίνει. Όσο παράξενη και αν είναι, ξέρει ότι δεν είναι αλάνθαστη και αυτό την πλημυρίζει με γενναία οικειότητα.
Άλλωστε ο γενναίος γνωρίζει ότι είναι μικρός αλλά έχει τα κότσια να γίνει ήρωας...έστω και για μία ημέρα.

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Tη({ε)λεό{ραση


Ό,τι ζητάς, βρίσκεται σε ένα μικροσκοπικό κουτί. Χαζοκούτι το είπαν, και όχι αδίκως. Η υποτίμηση της νοημοσύνης του τηλεθεατή είναι ο πρώτος και θεμελιώδης κανόνας. Προγράμματα που τέρπουν μετά βίας, προχειροδουλεμένες παραγωγές που στήνονται μόνο για την επιβίωση μιας αμελητέας μερίδας ανθρώπων, και η καραμέλα της οικονομικής δυσπραγίας να απενοχοποιεί...την αβάσταχτη ευτέλεια.

Μα..η τηλεόραση πάντα έτσι ήταν. Δείκτης των κοινωνικών προτιμήσεων αλλά και μιας παρακμιακής κοινωνικής πραγματικότητας που θέλει τους ανθρώπους να αρέσκονται σε στείρα επανάληψη. Με τεχνάσματα αδέξια, σεναριακές απλουστεύσεις, καχεκτικά δομημένες ατάκες και πλήρη απουσία πρωτοτυπίας. Θέλεις να ξεχαστείς μετά από μία εξουθενωτική μέρα; Να νιώσεις καλύτερα για τον εαυτό σου μαθαίνοντας ότι εκεί έξω υπάρχουν τύποι που ζουν μια ζωή χαμένοι ; Θέλεις να παθιαστείς με δήθεν αδιέξοδους έρωτες και να ακούσεις πέντε διαφορετικές εκπομπές να αναμασούν την ίδια είδηση'' κοινωνικής κριτικής'';

Ό,τι και να ζητάς, με το πάτημα ενός κουμπιού, θα ξεφυτρώσει από αυτό το χαζοκούτι. Τόσο χαζό, ώστε να αποβλακώνει όποιον του δώσει αξία. Αυτό όμως που προ πάντων προσφέρει, είναι η αποχαύνωση. Αυτή η μαλθακή αίσθηση ότι είσαι θεατής, αμέτοχος , άπραγος. Γιατί ακριβώς σε αυτό το σημείο νεκρώνεται η κριτική ικανότητα, η δύναμη αξιολόγησης των όσων με ισοπεδωτική ευκολία σερβίρονται.  Παρουσιαστές σφιγμένοι, επαίτες πολυπόθητου αυθορμητισμού, ανίκανοι να πείσουν ακόμα και τετράχρονο. Δημοσιογράφοι σε ετοιμότητα να αναιρέσουν τη χθεσινή τους άποψη για χάρη μιας άλλης, η ευμετάβλητη αλήθεια που πρέπει να ενστερνίζεται ο τηλεθεατής, ανάλογα με τη βούλησή τους. Η εμετική προσπάθεια αλλοίωσης και διαστρέβλωσης της Αλήθειας, ριζώνει ακριβώς στην περίτεχνα διενεργούμενη υποτίμηση της νοημοσύνης. Η ικανότητα επηρεασμού ισχυροποιείται όταν κάποιος εκπαιδεύεται εν αγνοία του στην απώλεια της κριτικής σκέψης. Άκριτα και αδιαμαρτύρητα, καθίσταται φερέφωνο μιας σερβιρόμενης εκδοχής της πραγματικότητας από άτομα που χρίζονται αυθεντίες.

Κάποτε γνώρισα κάποια που ζούσε χρόνια χωρίς τηλεόραση. Είχε μια πελώρια βιβλιοθήκη με θαύματα- γνώσεις και διαδρομές λέξεων σαγηνευτικές. Άκουγε μουσική με τις ώρες και ξεχνιόταν με ντουζίνες εφημερίδων. Για εκείνη ήταν αναντικατάστατη η ιεροτελεστία των πρωινών εφημερίδων. Με την τηλεόραση, ένιωθε ότι η αποστασιοποίηση γινόταν ακόμα πιο δύσκολη. Αισθανόταν μια αυταρχική υποβολή κάθε φορά που την έθετε σε λειτουργία. Αδυνατούσε να τηρήσει απόσταση από όσα έβλεπε και άκουγε, και έτσι κατέληγε αναπόσπαστο τμήμα αυτών, ακόμα και αν τα έβρισκε εξωφρενικά.'' Δολοφονία του χρόνου είναι αυτό το χαζοκούτι, μονολογούσε με φανατισμό στο βλέμμα. Σε υπνωτίζει, σε κοιμίζει, σε θανατώνει. Αλλά το χειρότερο απ' όλα; Σε αποβλακώνει''.

Έγκλημα είναι η φόνευση της ευφυϊας και ο πολλαπλασιασμος των ηλιθίων σε έναν κόσμο που δυστυχώς διαθέτει γενναίο απόθεμα. Η συσκευή της τηλεόρασης έχει καεί εδώ και μήνες αλλά την κρατάω σαν υπενθύμιση μιας αλήθειας: ότι, όπως και να έχει, πάντα καμμένη ήταν, πάντα διακοσμητική. Σαν μια αντίκα άχρηστη πια, που μου αρέσει να τη βλέπω για να θυμάμαι πως στην πραγματικότητα ουδέποτε μου ήταν αληθινά χρήσιμη.


Άλλοθι


Ποιο θα ήταν το άλλοθι που θα επινοούσες αυτή τη φορά; Ήμουν στ' αλήθεια γεμάτος από περιέργεια να το ακούσω. Καταντούσε προβλέψιμο πια. Τόσο, που αν αντί για άλλοθι μου έδινες την αλήθεια σου, θα με εξέπληττες  τρελά.
Η μορφή σου, επισκίαση της φωτεινής μέρας, περιπλανιέται με γκρίνια φυτεμένη στην Ψυχή. Αναλογίζεται, μετράει, σταθμίζει, σκάει. Πνιγηρό κάνεις και το πιο ανοιξιάτικο τοπίο. Ο ολάνθιστος κήπος ενοχλεί τα νεύρα σου, ο ήλιος σε κάνει νοσταλγό της νεφέλης. Και αντί να τολμάς να αποφυλακιστείς, επιβάλλεις η ίδια στον εαυτό σου την πιο αδυσώπητη ποινή. Για λόγους σωφρονισμού, αυτό το γνωστό σου αυτομαστίγωμα που σε χρίζει και θύτη και θύμα.

Μου το τόνιζες αυστηρά πως άκρη μαζί σου δε θα έβρισκα. Από πείσμα δεν ήθελα να το πιστέψω, ήθελα να καμώνομαι ικανός να ανατρέψω τα στεγανά σου, νόμιζα ότι ο δειλός κόσμος σου θα κατέρρεε σαν πυργίσκος, σαν μια αγκαλιά από ερείπια. Φαίνεται όμως πως είσαι παράλογα πιστή στις άλογες αντιλήψεις σου. Σε καλεί η αναγκαιότητα της εξέλιξης και γατζώνεσαι από ένα νοσταλγικό τραίνο.

Δεν υπάρχει πιο αυτοκαταστροφικός μηχανισμός από τα άλλοθι. Αποτρόπαιες κατασκευές δίχως πειθώ, δείκτες κάτισχνης ειλικρίνειας. Στην αναζήτηση της Αλήθειας, το ψέμα το αυτοσχέδιο, εκείνο που κατασκευάζεται από τον ίδιο που προσπαθεί να πείσει, είναι η μεγαλύτερη τροχοπέδη. Το χειρότερο είναι ότι κάπως έτσι γεννιέται η ανοσία στα ψέματα. Όταν φτάνεις σε σημείο να αντέχεις το ίδιο σου το ψέμα, πολύ περισσότερο να το ανάγεις σε μασκαρεμένη αλήθεια.

Ο καιρός περνάει και με αφήνει μόνο. Με εικονική συντροφιά που με ωθεί στην αναπόληση της μοναχικότητας. Στη συμφιλίωση με την κυριολεκτική μοναξιά, που ενίοτε είναι αναγκαία για να πολεμήσω τα δικά μου άλλοθι.

Δε θέλω άλλα άλλοθι. Ούτε δήθεν περίτεχνες δικαιολογίες, τεχνάσματα που αποθεώνουν την καρτερικότητα και τη μακροθυμία. Θέλω Αλήθεια μόνο, κάτι να με κρατήσει ζωντανό σε αυτόν τον κόσμο που όλα τρέχουν και με αφήνουν πίσω, σα να μου ξεφεύγει πάντα κάτι.
Εκεί όπου επικρατεί ο φόβος, τα άλλοθι πανηγυρίζουν. Στους πανηγυρισμούς της Αλήθειας μόνο η γενναιότητα κρατεί.
Όχι άλλα άλλοθι, ενοχικά κατάλοιπα και κατηγορώ, μομφή και πικρία.
Αυτά που αποφεύγουμε είναι συνήθως εκείνα που αν κοιτάζαμε κατάματα θα μας φανέρωναν τη σωτήρια λύση. Τίποτα πιο υποχθόνιο από τις παρακαμπτήριες οδούς...