Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Προτεραιότητες

Από μικρή, είχα εμμονή με τις προτεραιότητες.
Αγκιστρώνονταν από πάνω μου κάτι μεσημέρια όλο ραστώνη, χαμογελούσαν όλο αυταρέκεια και επιβλητικότητα, κουβαλούσαν μαζί τους μια πολυπόθητη επιτυχία.
 
Έμαθα πως έπρεπε να προτάξω ένα στόχο αν ήθελα να τον πετύχω.
Να δοκιμάσω για αυτόν μια πολύτιμη θυσία.
Να αφοσιωθώ, να εξοριστώ, να αποξενωθώ.
Έμαθα να φοράω παρωπίδες για να πλησιάσω τον στόχο.
Όσοι μουρμούριζαν πως ήμουν  υπερβολική, εγώ γνώριζα πως με μετριοπάθεια μόνο τη μετριότητα δικαιούσαι.
 
Οι προτεραιότητές μου ήταν οριοθετημένες με θαυμαστή ακρίβεια.
Πάντα μού έφερναν αυτά που νόμιζα πως είχα ανάγκη.
Και πάντα κάτι μου έλειπε.

Οι προτεραιότητες αντικατοπτρίζονται σε μια λίμνη από''πρέπει'', μακριά από τη θάλασσα την ορμητική των δικών μας ''θέλω''.Είναι φερέφωνα ξένων επιθυμιών που αποπειρώνται να διεισδύσουν στη δική μας φωνή.Να σφετεριστούν τη δική μας θέληση.Πάντα ζευγαρώνουν με κάποια επιδέξια παγίδα.Κοντόφθαλμες, στριμώχνονται στο περιορισμένο οπτικό τους πεδίο.Χωρίς σφαιρική εικόνα, πώς να γίνεις απέραντος;
 
Λιμνάζουν στα γαλήνια νερά των ξένων κελευσμάτων, μέχρι πoυ τελματώνουν.Ακόμα και όταν αποδίδουν καρπούς, αποδεικνύουν την στειρότητά τους.Τι να την κάνεις την επιτυχία όταν η ευτυχία στέκεται τόσο μακριά από εσένα;

To πιο εθιστικό τους στοιχείο, είναι η εμμονή.Παράγουν άτομα αδίστακτα, εμμονικά, με νοσηρή προσήλωση σε κάτι που υποτίθεται πως θα τους προσφέρει ασφάλεια ενώ απλώς θα επικαλύψει την ανασφάλειά τους.Και είναι αλαζονικές, συνήθως πατούν πάνω στην άγνοια εκείνου που τις θέτει και σκαρώνουν ανενόχλητες τις ζαβολιές τους,Στο τέλος, η σειρά είναι πάντα ανάποδη.

Οι προτεραιότητες προϋποθέτουν αυτογνωσία ακλόνητη.Μισούν τους εραστές της ευκολίας.Χρειάζονται απίστευτους ελιγμούς για να μην οδηγήσουν σε μονοδιάστατους και αφόρητα συμβατικούς χαρακτήρες.Προαπαιτούν ρήξη με τα φερέφωνα κάθε λογής.Γένεση ατομικού κατεστημένου.Μπορεί να είναι εσφαλμένες, για αυτό δεν αξίζει η ανάλωση για αυτές.Πολλές φορές, μια προτεραιότητα, μπορεί να σε οδηγήσει  στο να φτάσεις τελευταίος στο τέρμα.Σε αφήνουν να καλπάζεις σε ένα μονόδρομο όπου η αστραπιαία ταχύτητα δεν έχει σημασία.Με μόνο  αντίπαλο τον εαυτό σου.Με τις προτεραιότητες επέρχεται ανισορροπία-και τότε ακόμα και η επιτυχία μεταμορφώνεται σε θλιβερή ήττα.Ακόμα στην κορυφή, νιώθεις πως έχεις βυθιστεί στον πυθμένα.|Είναι που επικεντρώνονται στην υλοποίηση του στόχου αψηφώντας τη μαγεία της διαδρομής.Είναι που η επίτευξη ενός στόχου δεν επιτρέπεται να σε καθορίζει.Το πιο σημαντικό που έχεις είναι ο εαυτός σου ως ολότητα, όχι ως κατακερματισμένα, αλλόφρονα κομμάτια που τρέχουν θαμπωμένα προς μία και μόνο κατεύθυνση.

Είναι που είμαστε πολύ μικροί για να θέτουμε προτεραιότητες.Πολύ προβλέψιμοι σε μία εντελώς απρόβλεπτη ζωή, για να οργανώνουμε τη σκέψη και τη δράση μας.Ανώριμοι για να διαχωρίζουμε το ουσιαστικό από το ανούσιο.Προορισμένοι να προσευχόμαστε για την αρμονία γιατί αυτή είναι φύσει ιδεατή.Αν ζούσαμε πραγματικά σε μία κατάσταση αληθινής αρμονίας, θα μετατρεπόμασταν σε σχιζοφρενή υποκείμενα, αδύναμα να την αντέξουμε.

Γιατί για να καρπωθείς την αρμονία θα πρέπει να έχεις κάνει ανακωχή με το δικό σου χάος.Χρειάζονται πολλές φιλόδοξες και εσφαλμένες προτεραιότητες για να ξετυλίξουν την ανεπάρκεια της ανθρώπινης αυτογνωσίας.Μόνο μέσα από μία χαοτική ανακατάταξη προτεραιοτήτων, λέξεων, σκέψεων και βιωμάτων μπορεί να επέλθει η ισορροπία.Μα ακόμα και τότε, απαιτεί χάρισμα να μην την αποδιώξεις τρομαγμένος μπροστά στην αγέρωχη φύση της.

Λάθος προτεραιότητες με έφεραν ως εδώ.Ή μήπως όχι;
Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα αλλά για κάποιο λόγο ήσουν τότε απούσα.
Ίσως, παράτυπη και οχληρή, αν μπερδευόσουν στη στιγμή, να την έκλεβες μέσα από τα χέρια μου.
Σαν κουρδισμένη έρχεσαι, μετά από αλλοπαρμένα βιώματα, και πάντα ετεροχρονισμένη.
Στο συγχρονισμό μιας άχρονης ζωής που ποτέ δε θα μπορέσω να καταλάβω.

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Παραλείψεις

Ξαφνιασμένη με κοιτούσες, με ζωγραφισμένη ανημπόρια.Το βλέμμα που θα με στοιχειώνει γιατί ποτέ δεν κατάφερα να το βγάλω από μέσα μου.Μια ζωή απωθούσα, και νόμιζα πως ήμουν θαρραλέος.Ζούσα εικονικά τη ζωή που αποτύπωνα στο χαρτί.Αυτή που μαινόταν με ανυπόφορη ομορφιά στη φαντασία μου.Αληθεύει ότι οι άνθρωποι με πλούσια φαντασία ζουν φτωχή σε βιώματα ζωή.Αναλώνονται στο να τα προσμένουν, όταν εκείνα διαλέγουν πότε θα συμβούν.
 
Ξέρεις πως δεν ήμουν ποτέ καλός στο να κατανοώ τα απλά μυστήρια της ζωής.Με συνέπαιρναν πάντα τα αινίγματα, με προκαλούσαν.Έφραξα έτσι στα σημαντικά το δρόμο.Και να που τώρα γέμισα αναμνήσεις από όλα εκείνα που ονειρευόμουν να ζήσω.Ακόμα και οι μνήμες είναι δικές μου φιλόδοξες επινοήσεις.
 
 Πάντα ήθελα να βαφτίζω τα συναισθήματά μου.Νόμιζα πως έτσι ασκούσα έλεγχο στα ατίθασα σχέδιά τους.Να που τώρα δεν ξέρω πώς να νιώσω.Δεν ξέρω πώς νιώθω.Είναι σα να έχω μπουχτίσει από σκόνη συναισθημάτων και αυτά πια έχουν ουδετεροποιηθεί.Δεν με αγγίζουν μα ούτε μπορώ να τα αγγίξω.Το ηλιόδωρο φθινόπωρο σκορπίζει αλλόκοτη διχόνοια.Με κάνει να πάρω τους δρόμους, για εμένα είναι φαγωμένοι από το γκρίζο, να χαθώ στη θεραπευτική χαύνωση της πολυκοσμίας,να δανειστώ λίγη από την επίπλαστη χαρά των πολύχρωμων και ασυνάρτητων εικόνων, να αντέξω εμένα, να αντέξω εμένα μόνο.
 
Για την αγάπη είμαι ο πλέον αναρμόδιος να αποφανθώ.Πάντα την απέδιωχνα όταν τολμούσε να εμφανιστεί στο προσκήνιο.Δαιμονιζόμουν, γινόμουν καταραμένα αμήχανος.Κλεινόμουν στους τέσσερεις τοίχους, κλεινόμουν στο μονόχνωτο μέσα μου, έκλεινα την πόρτα και το τηλέφωνο.Η πιθανότητα να αγαπηθώ αφύπνιζε το αγωνιώδες ερώτημα αν μπορώ να αγαπήσω.Μαραινόμουν στην ιδέα ότι η πιθανή μου ανικανότητα να αγαπήσω θα επαληθευόταν και θα γινόταν λερναία βεβαιότητα.Με παροιμιώδες χάρισμα, αφέθηκα στη λήθη και κατεδάφισα τις μνήμες τις δικές σου με σύμμαχο ένα πανίσχυρο οπλοστάσιο λογικής.Αν η αγάπη είναι φευγαλέα ανάταση ψυχών, είναι από μόνη της θαύμα που οδηγεί σε αιώνια ανύψωση.Αλλά αυτό είναι κάτι που ποτέ δε θα μάθω γιατί δεν άντεχα ποτέ το κυνικά εφήμερο των πάντων.Ήθελα να παρατείνω, να σταθεροποιώ, να μονιμοποιώ.
 
Με κατηγόρησες ότι δε σου είπα λέξη, ότι τα άφησα όλα ανεξήγητα.Μα οι σιωπές μας είναι οι πιο ευγλωττοι λόγοι μας, χωρίς το δόλο των λέξεων και τη σκοπιμότητα των αποχρώσεων της φωνής.Οι παραλείψεις μας είναι οι πιο καθοριστικές πράξεις μας.Τα ανομολόγητα είναι τα μόνα αληθινά, ως καταπιεσμένες αλήθειες μας που μας ξεπέρασαν.Αλήθειες μεγάλες, που είμαστε πολύ μικροί για να ξεστομίσουμε χωρίς να συρρικνωθούμε και άλλο.Τα απωθημένα είναι οι αναμνήσεις μιας ζωής που πάντα θέλαμε να ζήσουμε, στην ουσία όμως δεν είμαστε έτοιμοι για αυτή.

Και όταν κρύβεσαι από τα πάντα, πώς να σου φανερωθεί κάτι καλό;Είναι ο θάνατος που γεννά η δειλή ασφάλεια.Η ζωή άμοιρη συγκινήσεων.Επίπεδη, απόκοσμη,θηριώδης.Χωρίς όμως τη φασαρία της απολογίας, χωρίς μία, έστω αναίμακτη θυσία.
 
Για να βγεις από τη σκλαβιά της μοναξιάς πρέπει να αντέχεις την εκτυφλωτική ελευθερία του ''μαζί''.Για κάθε συμπεριφορά μου που αδυνατείς να αποκρυπτογραφήσεις ,όμως, κρύβεται μία αποτυχία στη δική σου αυτογνωσία.Γιατί όταν γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου, ξέρεις ότι οι αληθινές απαντήσεις βρίσκονται σε αυτόν.Στα δικά του ακατανόητα σύμπαντα όπου όμως λανθάνει η πολυπόθητη αρμονία.Εγώ πάντως τη δική μου αδυνατώ να την προσεγγίσω.Θα είναι μάλλον επειδή δε μπορώ ούτε εμένα να αγαπήσω.
 

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

''Ο Εαυτός''

''Να είσαι ο εαυτός σου'': αυτή η συμβουλή την κυνηγάει με την αίγλη της χιλιοειπωμένης κουβέντας με τη διαχρονική αξία.Κάτι σαν θρίαμβος της κοινοτυπίας.Και όμως, κρύβει κάτι παγίδες αόρατες.Το δύσκολο δεν είναι να είσαι ο εαυτός σου.Το δύσκολο είναι να γίνεις ο εαυτός σου.Να μάθεις ποιος είναι, επιτέλους.Σε έναν κόσμο που στροβιλίζεται ανάμεσα σε δανεικές ταυτότητες και αλλαγές ιλιγγιωδώς ταχυτήτων, γυρεύει λίγη από τη σκόνη του αυθεντικού της εαυτού.
 
Αυτά που κόμπαζε με κρυφή χαρά πως γνώριζε, ήταν υποκειμενικές συλλήψεις του πραγματικού.Τα πρόσωπα που ορκιζόταν πως ήξερε, δεν ήταν παρά προϊόντα της στιγμής.Ναρκωμένα τους κατάλοιπα σεργιανίζουν μέσα στις εποχές, τόσο παραμορφωμένα που οι άμυνές της τα νεκρώνουν.Τίποτα δεν ήταν αυθεντικό διαχρονικά.Το απέδειξε ο ίδιος ο χρόνος.
 
Αναρωτιέται αν αυτός ο εαυτός που θαρρεί πως είναι δικός της είναι αντανάκλαση αλλότριων εικόνων, συγκέρασμα στερεοτύπων ή απόρροια αυθυποβολής.Αν είναι αυτό που νομίζει ότι πρέπει να είναι.Βασιλική οδός για να γίνει κακέκτυπο του εαυτού της.Η δίψα της για ζωή αλλιώτικη τη σημαδεύει κάτι γαργαλιστικά πρωινά όλο ήλιο που η φύση ευωδιάζει δυνατότητα και εκείνη μένει καθηλωμένη.Η βούλησή της, λιπόσαρκη, ψάχνει ανήμπορη ένα στήριγμα και την κοιτάζει με παράπονο στο βλέμμα.Η Αλλαγή διεκδικεί τα ηνία μέσα σε θάλασσες τρομαγμένης αδράνειας.Τότε έρχονται σκηνές από μία ζωή ευφορίας σε δόσεις, που τής θυμίζουν τη λαχτάρα της να ζήσει όπως η ίδια επιθυμεί, ακόμα και αν αυτό εναντιώνεται στην ορθολογικά προκατασκευασμένη εικόνα του εαυτού της.Στιγμές που η ευτυχία ξεχείλιζε από το Χρόνο και τον νικούσε, σα να ήταν ένα υποταγμένο παιδί, ανύπαρκτο και συμβατικo.Μέρες ατέλειωτες και συνάμα φευγαλέες, που χωρούσαν μέσα τους τα πάντα και που ο ύπνος δεν ήταν καν αναγκαίος.Ξενύχτια μεθυστικής προσμονής για το ξημέρωμα, περπάτημα σε μέρη που ακτινοβολούν τον έρωτα μιας ανάμνησης, εκείνη η σπάνια αίσθηση ότι τίποτα δεν την ταρακουνούσε από το μικρόκοσμό της.Η αταξία του μικρού της σύμπαντος έβαζε σε τάξη το πεζό χάος του μεγάλου Κόσμου που είναι γεμάτος μικρότητες.Στεκόταν πάνω από όλα αυτά και τα ατένιζε με τη σοφή ματιά που δίδει σε κάθε τι τη διάσταση που του πρέπει.Η Ωραία Ζωή.
 
Το ότι τη ζει με το σταγονόμετρο είναι αποτέλεσμα της άγνοιας του εαυτού της.Τον ορίζουν άλλοι, άθελά τους και μη.Εγκλωβίζεται στη ζωή που εκείνοι επιφυλάσσουν για την ίδια και εκείνη ενδίδει με παθητικότητα.Έτσι, αναμένει τις συναντήσεις με τον αυθεντικό εαυτό της.Σε άλλο τόπο, σε άλλο Χρόνο.Σε δόσεις, να γλυκαίνεται αλλά να μην αγανακτεί με τον κορεσμό.Να θυμάται πόσο όμορφη είναι η ζωή όταν τη ζεις όντας πράγματι Εσύ.Όταν απορρίπτεις τα δανεικά προσωπεία που αλλοιώνουν το λανθάνον σου πρόσωπο.Η Αλήθεια περιέχει αβάσταχτη σκληρότητα, για αυτό την προτιμάμε αφανέρωτη.Να είσαι ο εαυτός σου, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα μείνεις μόνος μαζί του.
 

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Η Πατρίδα

Είναι άτοπο να αναζητείς ζωή σε σκοτεινές γειτονιές, γεμάτες από την ομίχλη παλιωμένων ονείρων.
Εκεί όπου ουτοπίες ξεφυτρώνουν από το Πουθενά, εκτοπίζοντας την Ελπίδα.
 
Εκεί, κάθε Αναζήτηση έχει κάτι από Λήθη.Από επίμονο κρυφτό της Αλήθειας.Και άλλο τόσο, επίπονο.Αθώο παιχνίδι με σατανικές κυρώσεις.Δίκοπα μαχαίρια και αμφίσημα τερτίπια.Τις διολισθήσεις τις απέφευγε ανατριχιάζοντας μπροστά στην άνανδρη λιποταξία τους.Οι φυγόπονοι είναι καταδικασμένοι να επιστρέφουν στον πόνο.Στο φόβο που τους καθοδηγεί μέσα από οξύμωρους αποπροσανατολισμούς.
 
Είναι εκείνη η πόλη που μοιάζει να κοιμάται.Όχι αργά τη νύχτα.Τη μέρα πιο πολύ, που τα πάντα κινούνται και τα πάντα είναι στατικά.Αποσβολωμένες ματιές σε γαλαξίες αποκαθήλωσης.Πόσο πάλευε να εξορύξει ένα κομμάτι συγκίνησης μέσα από αυτό το μέρος όπου όλα είναι ξένα!Ένας τόπος γεμάτος ουτοπία.Ο χρόνος, βάσανο αργό, τριγύρω ταβάνια κατοικημένα από άρνηση, να ζεις Εκεί και να είσαι πάντα τουρίστας.Έπειθε τον εαυτό του ότι , έτσι ήταν.Δεν μπορούσε να ενσωματωθεί, ούτε και ήθελε.Στις λεωφόρους της πίκρας, γεννιόταν ο θάνατος.Ενταφίαζε κάθε βράδυ και άλλη πιθανότητα ζωής.Η εξόντωση της Ψυχής του σε έναν κόσμο ασφυκτικό.Εχθρικό.Γεμάτα αδιαφορία τα χρώματα της πόλης, τον σημαδεύουν με ένα βλέμμα κενό.Ήξερε ότι θα φύγει από Εκεί, ξαφνικά ένα πρωί που θα μοσχοβολούσε δυόσμο ο δρόμος και η φυγή θα γλύκαινε την αποκρουστικότητα του τόπου.
 
Περιπλανήθηκε έπειτα σε άλλους τόπους.Κάπου θα βρισκόταν η δική του Πατρίδα.Ανίχνευσε παράλογη ευδαιμονία κάτι πυρετώδη μεσημέρια σε κυκλαδίτικα σοκάκια που ένα αίσθημα ευφορίας ξεχείλιζε από παντού.Ξέθαψε τον νεανικό εαυτό του σε κάτι απόμερες βιβλιοθήκες με μυρωδιά κλεισούρας και τυπωμένου χαρτιού, κάποια ανυπόφορα νεφελώδη απογεύματα του Οκτώβρη.Κοντοστάθηκε μπροστά στη θαυμαστή ποικιλομορφία μιας χαώδους μεγαλούπολης.Ανακάλυψε ότι αυτό τον βοηθάει να οργανώσει τη σκέψη του.Παρατήρησε ανθρώπους πολλούς, καλοζωισμένους και χωρίς επαφή με τη χαλεπή πραγματικότητα, να απολαμβάνουν το λουκούλλειο γεύμα τους σε μοδάτα εστιατόρια, πρόσωπα γεμάτα έξαψη για μία ακόμη ανακάλυψη, μορφές γαλήνιες που είχαν κάτι από την αλλόκοσμη χάρη του έρωτα.Είδε ανθρώπους να προσπαθούν να ξεχαστούν στο παρήγορο ημίφως ενός μπαρ, με΄μόνη συντροφιά ένα δυνατό ποτό, πότε και ένα εκλεκτό τραγούδι.Κρυφάκουσε συζητήσεις κραυγαλέας μοναξιάς σε λεωφορεία παλιά, σε ταξίδια ατέλειωτα.Έζησε μία πρωτόγνωρη εμπειρία μένοντας σε πανδοχεία, με τη ζωή να ξημερώνει δίχως καμιά ρουτίνα.Σωτήρια χειραφέτηση.(Όταν όλα είναι νέα, ουδέποτε γερνάς.Τα ίδια και τα ίδια σε κάνουν ιδιότροπο).Γνώρισε δυσεύρετες ψυχές που δοκίμαζαν να ζήσουν στην εναλλακτική τους πραγματικότητα.Ένα κύμα ανθρώπων με πολυφορεμένες συνηθειες και οικείες κουβέντες, η ανακύκλωση των γεγονότων, η τολμηρή απόκλιση από αυτήν, η αναγέννηση.
 
Ο δικός του Τόπος είναι γεμάτος συμβολισμούς.Ανεξήγητα, τον σέρνει στην αιώνια νιότη.Τον πηγαίνει μπροστά, με αναγωγή στο πίσω.Σχιζοφρενικά σχεδόν, τον κάνει να ξανανιώνει.Το χώμα, ο αέρας, κάθε μικρή γωνιά που φιλοξενεί και από μία ωραιοποιημένη ανάμνηση, η αρμονία η απερίγραπτη, ότι όλα είναι σωστά, ότι όλα είναι δικά του και όλα θέλει να τα μοιραστεί.Είναι όπως ο έρωτας.Του κληροδοτεί την ανάμνηση αλλά του συντηρεί το πάθος να ελπίζει σε ανώτερα μελλούμενα.Είναι ο τόπος όπου η Ψυχή του γίνεται ανθηρή και ,ό,τι και να συμβεί, μοιάζει αντιμετωπίσιμο.Ειναι ο Τόπος όπου νιώθει εκτός τόπου και χρόνου.Η λήθη των συμβατικοτήτων γίνεται δυνατή.Περπατάει ανάλαφρος μέσα στην αβάσταχτη ευμορφία της ζωής.Βρίσκει Εκεί τη δική του Πατρίδα.Έναν τόπο άγιο, που κανένα επίτευγμα του χρόνου δε μπορεί να αλλοιώσει.Ένα μέρος όπου ξαναβρίσκει τον ευτυχισμένο του εαυτό.

 
Πατρίδα είναι εκεί όπου ανήκεις.Εκεί όπου ο καλύτερος εαυτός σου απελευθερώνεται.Πλέον το ξέρει καλά.Σε έναν κόσμο που κινείται μέσα από το ίδιο του το τέλμα, το να βρεις μια Πατρίδα είναι το ύψιστο Θαύμα.Γιατί ,όπου και να πηγαίνεις, πάντα εκεί θα καταλήγεις- εκεί θα νιώθεις παιδί, και θα ανακαλύπτεις τον κόσμο από την αρχή.

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

Νοερές Παγίδες

Νοερές παγίδες.Οι πιο υποχθόνιες υπονομεύσεις.Η πραγματικότητα δεν είναι πουθενά πιο αβάσταχτη από ό,τι στο ανθρώπινο μυαλό.Στο πώς αναπαρίσταται εκεί, στο πώς συλλαμβάνεται, στο πώς οι συμβολισμοί της αποκρυπτογραφούνται.Υποκειμενικές ματιές, μεροληπτικές αλλοιώσεις, κομφορμιστικές ερμηνείες, και άλλα τόσα παραποιητικά τεχνάσματα, αναπαράγουν τόσα προβλήματα, όσα παλεύουν να εξαλείψουν.Αυτή η ανθρώπινη φαντασία είναι εξαιρετικά εχθρική!Προκαθορίζει τις καταστάσεις τίκτοντας πρώιμα προβλήματα.Προβλήματα που χωρίς τη συμβολή του δαιμονικού μυαλού θα ήταν αγέννητα.Φόβοι, κλισέ και στερεότυπα φιγουράρουν σε αφθονία.Αυτό που απεύχεσαι είναι αυτό που προκαλείς να σου συμβεί.Και τελικά σου συμβαίνει.Μπορείς τότε να κομπάσεις μέσα σε παράδοξη έπαρση για τη διορατικότητά σου, για τον αμυνόμενο και προνοητικό σου χαρακτήρα που είναι εκ προιμίου καταδικασμένος σε παταγώδη αποτυχία.Ο τρόπος που αντιμετωπίζεις την περιρρέουσα ζωή, είναι ένα συγκέρασμα μιμήσεων, δευτερογενών αναγνώσεων της πραγματικότητας μέσα από την ήδη διαστρεβλωμένη πραγματικότητα των Άλλων και προσωπικών δαιμονίων που σε ποδηγετούν εν αγνοία σου.Πού να διασώσεις μέσα σε όλη αυτή τη γιορτή από δανεικά κάτι πραγματικά δικό σου!Τη δική σου, ατόφια πραγματικότητα!Ξένη πάντα και παράξενη, σε κοιτάει με βλέμμα εκστατικό και στυλωμένο. Από μακριά, δίχως την παραμικρή έκφραση.Είναι αντανάκλαση θολή αλλότριων εικόνων που γελοιοποιούν την εμβρυϊκή σου αλήθεια έτσι κωμικά που οικειοποιούνται τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο δικό σου σύμπαν.Είναι δύσκολο να αλλάξεις τρόπο δράσης επειδή σου μοιάζει ακατόρθωτο να εκριζώσεις τα θεμέλια του τρόπου σκέψης σου.Θα πρέπει να αποτινάξεις τα δεκανίκια που σε μπολιάζουν με πλαστή ασφάλεια, τους εύθραυστους συμβιβασμούς που  παγιώνουν μια κίβδηλη ισορροπία.Θα πρέπει να αναιρέσεις τη μέχρι τώρα σου ύπαρξη.Να τη μηδενίσεις αναγνωρίζοντας πως δεν είναι δικό σου δημιούργημα.Πως, πολύ περισσότερο, η αντίληψή σου για αυτή νοθεύεται κάθε αιωνόβιο δευτερόλεπτο από ξένες επιδράσεις.Αφήνεις τις επιδράσεις να διαβρώνουν την αυθεντικότητά σου μόνο όταν δεν είσαι αυθεντικός.Γιατί τότε μόνο μπορούν να το πετύχουν,Οι επιδράσεις είναι δυνάμεις που πανηγυρίζουν στους συμβιβασμούς.Τότε που μια θλιβερή νηνεμία συνθηκολόγησης εδραιώνεται, τότε κάθε επίδραση καθίσταται καταλυτική.Τότε σε αξιολογεί και σε διαμορφώνει.Σαν πλαστελίνη η προσωπικότητά σου στο έλεος μιας επίδρασης.Η μορφή σου, ένα συνονθήλευμα από ετερογενείς επιδράσεις που κραυγάζουν από χιλιόμετρα τον παράγωγο χαρακτήρα τους.

Έρχεται η ώρα της σκοτεινής αναγκαιότητας που δε σου μένει άλλη επιλογή από το να παραδεχθείς την αποτυχία σου.Την αποτυχία σου να είσαι γνήσιος.Να είσαι διαφορετικός.Εύπλαστος και αδαής, δε λογάριασες μέσα στα τόσα ανούσια αλισβερίσια ότι η επιτυχία συναντάται στο μοναχικό δρόμο της διαφορετικότητας.Στο μυαλό σου βρίσκεται ο πιο αμείλικτος εχθρός σου.΄Στήνει εμπόδια, ενέδρες, ραδιουργίες.Ανενόχλητος, καθώς εσύ χαζεύεις αυτά που οι γύρω σου κοιτούν με προσοχή.Τη δική τους πραγματικότητα που σφετερίζεσαι με παιδιάστικη αφέλεια φρονώντας ότι αυτό που είναι κραταιό θα σου δώσει τη δύναμη να ξεχωρίσεις.Δεν σκέφτηκες ότι ξεχωρίζεις από το δικό σου περιθώριο όσο διατηρείς αλώβητη τη δική σου φωνή.Ό,τι και να γίνεται, ό,τι και να ακόύγεται, ό,τι και να λέγεται.Ξέχασες να αφορίσεις την πραγματικότητα στο μέτρο που εχθρεύεται την ιδιομορφία της δικής σου Αλήθειας.
 
Οι λύσεις εμφανίζονται όταν παύεις να αγνοείς το πρόβλημα.Η αποτυχία ακυρώνεται όταν βρεις το σθένος να την παραδεχθείς χωρίς ηττοπάθεια.Το μυαλό μπορεί να γίνει θεραπεία αντί για νόσος όταν αποφασίσει να διαλέξει το δικό του τρόπο να σκέφτεται.Αδέσμευτα, ολοκληρωτικά αυτόνομα, μοναδικα.Όλα θέλεις να τα αλλάξεις και όλα τα ίδια μένουν.Μήπως γιατί ποτέ δε συλλογίστηκες, έστω και για ένα λεπτό, να αλλάξεις την αντίληψή σου για αυτά;Έτσι για αλλαγή.

Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013

Το Αιφνίδιο


Τι κι αν περίμενες κουλουριασμένη στη γωνιά σου έναν αιφνιδιασμό να σε ανασύρει από το λήθαργο;Η προσμονή ματώνει και εσύ κουράστηκες να την προσκυνάς αιώνες ολάκερους σαν είδωλο.Γέμισε ο τόπος σκιές, συζητήσεις σκαρωμένες σε κλισέ, με ασφυκτικούς στεναγμούς ανακούφισης:το νόημα συμπίπτει σε αυτές με το να είσαι βολεμένος, τακτοποιημένος.Να επιβιώνεις.Σε ένα σκηνικό καθημερινών θανάτων, να παραμένεις ζωντανός.Ακόμα και αν όλα γύρω σου κατεδαφίζονται μέσα από ακατάληπτες βιβλικές καταστροφές, εσύ να κρυφοχαίρεσαι με την τραγική ικανοποίηση της δικής σου ευζωίας.Και η ζωή σου εντάσσεται μέσα σε μία καθολική κατάρρευση αλλά νιώθεις παράλογα διαφορετικός.Στο μικρόκοσμό σου δε χωρά η θλίψη.Το πρόγραμμα προστάζει μία ελεγχόμενη εναλλαγή εικόνων, μία συγκράτηση των έντονων συναισθημάτων, το κλειδαμπάρωμα των τάσεων για ατασθαλίες.Βολεμένος ίσον μαθημένος στο θάνατο.Στο θάνατο που γεννά η αποσύνθεση της πιθανότητας για το αλλιώτικο.Στην επιθυμία να γίνεις, έστω και στιγμιαία,κοινωνός του παγκόσμιου χάους, να συνυπάρξεις στην απεραντοσύνη της απώλειας, να γευτείς λίγη από την παράδοξη μελαγχολία του διπλανού.
 
Είναι κάτι βράδια σαν αυτό που ο ουρανός μοιάζει κατάμαυρος.Σα να είναι καμωμένος από πίσσα και όνειρα λασπώδη.Σα να χρωματίζει κακόγουστα και χωρίς αισθητική μία αναδυόμενη ομορφιά.Η ασχήμια του κόσμου που εδραιώνεται όταν όλοι σκύβουν εγωπαθώς στην απατηλή ασφάλεια του μικρόκοσμου.Η αβάσταχτη ελαφρότητα της φιλαυτίας.
 
Τότε ξεπροβάλλει το Αιφνίδιο.Αιφνίδια οδύνη, αιφνίδια λαχτάρα.Αποτυγχάνεις να διαχειριστείς και τις δύο.Πρέπει να αποδομήσεις την ψευδοασφάλεια του λιλιπούτειου σύμπαντός σου που ήταν κατασκευασμένο για μη χαρισματικούς κυβερνήτες.Πρέπει να αλλάξεις βλέμμα, να φτιαχτείς από το μηδέν.Το Αιφνίδιο σου υπενθυμίζει τις ελλείψεις σου.Σε φέρνει αντιμέτωπο με απωθημένα και κλυδωνισμούς οικοδομημάτων σε σαθρά θεμέλια.Σου υπενθυμίζει το τόσο απλό, ότι σου λείπει η ετοιμότητα.Δε μπορείς να προσκαλείς τη χαρά όταν είσαι ανέτοιμος για αυτή.Όταν δεν έχεις τη δύναμη να τη διακρίνεις.Όταν κυκλοφορεί γύρω σου καθάρια και η κορεσμένη σου ματιά την παραμερίζει γιατί την θεωρεί παραμορφωμένη.Όταν πασχίζεις με μικροπρέπεια να την περιχαρακώσεις σε μία αυτοκρατορία δικής σου επινόησης, σε ένα σύμπαν στασιμότητας όπου θέτεις κανόνες κούφιους και τρέφεσαι μέσα από αυταπάτες.
 
Το Αιφνίδιο είναι πηγή δοκιμασίας.Από εκεί ξεφυτρώνουν ανέλπιστα απαντήσεις, αναρριχώνται πρόσωπα χωρίς προσωπεία.Τότε που δε μπορείς να κερδίσεις χρόνο για να καταφύγεις σε τεχνάσματα, όλος ο χρόνος μπορεί να σου ανήκει.Αρκεί να χειραφετηθείς από την εμμονή με τις στρατηγικές φαινομενικής διευκόλυνσης.Δεν το έμαθες ακόμα;Η προσπάθεια διευκόλυνσης είναι η απαρχή των πλέον ανίκητων δυσκολιών.Καμία στρατηγική δε μπορεί να εξουδετερώσει τις συνέπειες ενός αιφνιδιασμού.Είναι η συνάντηση με το αναπότρεπτο που δεν υποκύπτει σε τερτίπια.Απλώς συμβαίνει.Αν είσαι έτοιμος για το Αιφνίδιο, να μη φοβάσαι τιποτα..Έτοιμος για τη χαρά και τον πόνο...Χωρίς υπενθυμίσεις, προειδοποιήσεις, προθεσμίες.Στο Εδώ και Τώρα, στην προσταγή του Απροσδόκητου.Αν όχι, πήγαινε πάλι πίσω στο ληθαργικό εαυτό σου που αισθάνεται ασφάλεια στη θέα της βροχής..Να περιμένεις ένα σημάδι, ένα θαύμα, κάτι ουρανοκατέβατο χωρίς να είσαι ποτέ έτοιμος να τα δεχθείς.Να προσμένεις τους φόβους σου, αφού δεν κατάφερες να τους εξαγνίσεις και να τους μεταμορφώσεις σε αληθινές επιθυμίες.Για να έρθει κάτι ουρανοκατέβατο, θα πρέπει να μπορείς να διακρίνεις το δικό σου ουρανό..