Δημοφιλείς αναρτήσεις

Follow by Email

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

''Άφοβες ελπίδες'';

Ο πιο τρομερός φόβος είναι εκείνος που φρενάρει τον πόνο. Σκλαβώνει σε φοβισμένα θέλγητρα, δειλά. Ο πόνος απελευθερώνει. Αναμέτρηση είναι με τα σκοτεινά σημεία που αν θεαθούν με γενναιότητα, αποδεσμεύουν φως εκτυφλωτικό. Ο φόβος που σκλαβώνει τη θέληση για το καλύτερο, επειδή διέρχεται μέσα από τον πιο άβολο δρόμο. Τα πιο τρανά εμπόδια είναι επινοήματα δειλού νου΄. Γιατί ο δρόμος του πόνου κρύβει τις πιο απίθανες συγκινήσεις. Βουλιάζεις, κατακερματίζεσαι, βλέπεις την ουσία σου να αποδομείται, μόνο για να επανασυντεθεί παντοδύναμη. Ο φόβος δεν είναι παρά ανασφάλεια ότι θα χαθείς στην άγνοια αν το σκηνικό γύρω σου αλλάξει. Μα η υποτιθέμενη επίγνωση των πάντων είναι εκείνη που σε αιχμαλωτίζει σε μια σχιζοφρενή ανία.



Οι άνθρωποι αλλάζουν, αλλά δεν υπάρχει συγχρονισμός των αλλαγών. Ενίοτε αδυνατούμε να συμβαδίσουμε. Τότε είναι που ένα ''αντίο'' πρέπει να ειπωθεί. Αλλά οι αποχαιρετισμοί δεν είναι το δυνατό μας σημείο. Νομίζουμε πως μπορούμε να συντηρούμε τα προϊόντα του χρόνου. Μας φαίνονται τελείως κυνικές οι ημερομηνίες λήξεως. Το ''για πάντα '' όμως είναι μία αξίωση αυθάδικα αφελής. Χίμαιρες από φύσεως, εγγυώνται σταθερότητα. Μια γελοία ουτοπία της ζωής. Να αλλάξουμε τους άλλους, να προσαρμοστούμε εμείς, να φρενάρουμε το χρόνο. Ο χρόνος αλλοιώνει κάθε τι που αποστατεί από τα δικά του πλαίσια. Ναι, κάποιες σχέσεις είναι βραχύβιες. Αυτό δεν τις καθιστά λιγότερο αληθινές. Μόνο που τις στερεί από μια δοκιμασία γερών μεταλλάξεων μέσα στο χρόνο, πρόκληση τιτάνια. Αφήνει ένα γαργαλιστικό ερωτηματικό, ένα ζευγάρι αφηνιασμένων εικασιών, το ανικανοποίητο από μία συνέχεια που είσαι καταδικασμένος να βιώνεις μόνο νοερά.

Μένεις να αναρωτιέσαι: θα μπορέσεις ποτέ να απαλλαγείς από τους φόβους σου; Ή θα είναι εσαεί μίτος που θα σε ενώνει με τον παιδικό σου εαυτό;  τσαλάκωμα της υποτιθέμενης ωρίμανσης, λογικοποίησης της ματιάς, παντογνωσίας σου; Θα έρθει άραγε η στιγμή που θα μπορείς να απολαύσεις τη θλιμμένη ομορφιά γύρω σου; Τα ανήλιαγα σκηνικά που σου ψιθυρίζουν ακατανόητα μυστικά ευδαιμονίας; Ή πάντα θα χρειάζεσαι  τον ήλιο να τροφοδοτεί την ψυχή σου με ελπίδα ; Ο φόβος είναι απόδειξη ζωντανής ψυχής, ότι η ψυχή σου ανασαίνει ακόμα, αναπνέει. Ότι υπάρχει κάτι να διασώσεις μέσα στην πανωλεθρία, ότι υπάρχει κάτι που δε θέλεις να χάσεις, κάτι που σε σημασιοδοτεί, που αν το χάσεις, θα χαθείς κι εσύ ο ίδιος . Δε θα είσαι ποτέ ο ίδιος. Μπορείς να απελευθερωθείς μέσα από τον φόβο.  Παραδεχόμενος τις εξαρτήσεις σου, τις αδυναμίες σου, το ότι πονάς γιατί δεν είσαι αυτάρκης, γιατί τίποτα δεν γίνεται αυθεντικό χωρίς πόνο. Τίποτα δεν κατακτάται αληθινά χωρίς πόνο. Πλέον φοβάσαι μήπως κάποια στιγμή παλέψεις με τους φόβους σου και δε σου μένει κάτι να φοβάσαι. Δεν έχεις να κερδίσεις, δεν έχεις και να χάσεις. Μόνο την αλαζονεία ότι είσαι ελεύθερος. Η ελπίδα και ο φόβος ζευγαρώνουν ως αντίπαλα στοιχεία, καμαρώνουν μέσα στην ηδονή της ετερωνυμίας τους, συμπορεύονται και ενοποιούνται. Αν ελπίζεις, φοβάσαι μήπως η ελπίδα σου αποβεί απατηλή. Και αν φοβάσαι, ελπίζεις πως ο φόβος σου θα γίνει ελπίδα. Είναι παράξενη η ροή των συναισθημάτων. Σα να διαπλέκονται ακανόνιστα, σε μία σφαίρα υπερουράνια, παραμυθένια σχεδόν. Είναι παράξενο το πόσο λυτρωτικό είναι να αφήνεσαι στο φόβο και την ελπίδα. Να ακροβατείς, να ρισκάρεις, να αιωρείσαι σε έναν ανοίκειο ουρανό, στην απεραντοσύνη. Σα να τιθασεύεις την απόγνωση του δικού σου χάους.

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Ό,τι έμεινε στο Χρόνο

Στο αμήχανο του Χρόνου...στον αμήχανο Χρόνο. Έξω από το Χρόνο, πάντα. Περιφρονώντας τον, επειδή τον υπερεκτιμούν όλοι. Και πάνω από όλους, εγώ. Με πιέζει να συμπυκνώσω την ουσία σε ένα απειροελάχιστο τεμάχιό του, να μη φθαρεί, να μην ξεθωριάσει. Το αιώνιο αντλεί τη μαγεία του από το ότι κατορθώνει να είναι φευγαλέο. Όπως όλα καλπάζουν χωρίς νόημα και συνοχή, εκείνο αγκιστρώνεται από τη μνήμη. Γίνεται αθάνατο και ολοένα ξαναγεννιέται.

 Όλη μου η ζωή θαρρώ πως χάθηκε σε μίλια ατελείωτα, όλο παιχνίδια με το χρόνο. Με επισπεύσεις, αναβολές, ζαβολιές...ποτέ ο χρόνος δεν ήταν αρκετός, και ποτέ δεν ήταν ικανός να μου αποφέρει τα προσδοκώμενα: γνώση, δύναμη, σοφία, ελευθερία. Πάντα κοιτούσα κάπου αλλού. Σε αυτό που ήμουν, σε αυτό που θα γίνω. Τίποτα δεν ήταν αληθινό, όταν το τώρα το προσπερνούσα μέσα από αφελείς ονειροπολήσεις. Κατά πόσο η καθημερινότητά μου είναι προσγειωμένη στα όσα όντως γίνονται; Μήπως οι κώδικες απογείωσης από αυτήν, επινόησης μιας παράλληλης πραγματικότητας, διεισδύουν ανεπίτρεπτα στο πραγματικό και το παραποιούν; Το σπαρταριστό ''τώρα'' που θυσιάζεται στην πιθανότητα, τη δυνατότητα του αύριο. Όλη η ζωή μια αίρεση. Αν δε μπορείς να ζήσεις την ευτυχία, καταλήγει δυστυχία φρικτή. Υπέρτατη δυστυχία να μη μπορείς να βιώσεις την ευλογία που σου συμβαίνει.

 Όπως και η γνώση: μαθαίνεις μόνο όταν είσαι έτοιμος. Όταν μπορείς να αντέξεις τη γνώση, να βαδίσεις πιο πέρα από την εργαλειακή της χρησιμότητα, να σε φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην Ψυχή σου. Σοφός γίνεσαι μόνο όταν δε δειλιάζεις να ανταμώσεις την ψυχή σου...όταν, εξοντωμένο ανθρωπάκι πια, αποφασίζεις πως ήρθε η ώρα να απαρνηθείς τη σκλαβιά σου. Πρέπει να έρθει το πλήρωμα του Χρόνου. Η στιγμή εκείνη όπου γυρεύεις τη ζωή που δεν πρόλαβες να ζήσεις. Γιατί δεν ήσουν άξιος να καταλάβεις πως δεν υπάρχουν ιδανικές συνθήκες για να ζήσεις τη ζωή στο έπακρο. Ιδανική είναι η ζωή που κυλάει στη φρενήρη διαδρομή μιας στιγμής και καταφέρνει να απελευθερώσει ουσία. Αγάπη για την κάθε μέρα, που έχει αυτοδύναμη σημασία. Για κάθε χαμόγελο που σου χάρισε, για κάθε εμπειρία που σε γέμισε δύναμη, ακόμα και τις φορές που ήταν γενναιόδωρη σε πόνο.

Τα συναισθήματα όλα παιδιά του χρόνου είναι. Εκείνος τα γεννά, εκείνος τα βαπτίζει, εκείνος τα δοκιμάζει. Αν είσαι δίκαιος στα παιχνίδια σου μαζί του, μπορεί να σου χαρίσει έντονα συναισθήματα που θα σε κάνουν να τον φοβάσαι λιγότερο. Οι αντιφάσεις και τα απρόβλεπτά του θα έχουν γίνει μέρος της ''γοητείας'' του. Και την ανυπομονησία σου θα γιατρέψει, καθώς θα ξέρεις πως, ακόμα και όταν δε βλέπεις κανένα σημάδι στον ορίζοντα, Εκείνος σου επιφυλάσσει ένα Θαύμα στο τέλος του δρόμου. Και τότε καμιά νέα αρχή δε σε τρομάζει. Έμαθες πια να έχεις στραμμένο στο βλέμμα στο Τώρα, να κερδίζεις ζωή, να κερδίζεις το Χρόνο.