Χωρίς Γιατί

Μέσα από τις αμφιταλαντεύσεις του Σεπτέμβρη, αναδύθηκε η Αγάπη.Δυναμωμένη, ολόφωτη, ανεξήγητη.Απλώνεται από την πιο ανεπαίσθητη στιγμή, σε χαράματα θλιμμένης προσδοκίας έως κάτι βράδια κορεσμένα από προσδοκίες άδειες, που σημαδεύουν και καθορίζουν μια μέρα που θέλει να χαθεί στο απροσχεδίαστο.Νοηματοδοτεί κάθε λόξα, κάθε παρέκλιση.Την παραφροσύνη του κόσμου που καλπάζει σε έναν παράδοξο αγώνα ταχύτητας.Τη στρατιά του αλλόκοσμου κόσμου που ιδρώνει και αγκομαχάει για ένα τέρμα άγνωστο.Όλοι ψάχνουν σχιζοφρενικά αιτίες και αιτιατά.Την κατάφαση μιας απλουστευτικής αιτιώδους συνάφειας.Τη χυδαία ευκολία μιας εξίσωσης που θα τους μπολιάσει με την αυταπάτη μιας γνώσης σε καλούπι.Η τάση απλοποίησης τίκτει τις πλέον άβατες δυσκολίες.Όπως όλοι παραμιλάνε πασχίζοντας να γραπώσουν αιφνιδίως μια εξήγηση, να νιώσουν πως κατέκτησαν τον έλεγχο, έτσι και εσύ ρωτάς, στοιβάζεις γιατί, πιο πολύ μάλλον για να ακούσεις αυτό που ήδη γνωρίζεις μέσα σου καλά.

 

Σ'αγαπώ χωρίς γιατί-σ΄αγαπώ γιατί δεν υπάρχει γιατί.

 

Η Αγάπη είναι Σωτηρία επειδή είναι λυτρωμένη από την ανάγκη εκλογίκευσης.

Είναι ένας κόσμος που ξεμακραίνει όταν είμαστε μαζί-ση διάσταση που του πρέπει-μέσα από μια οπτική αθέατη-θαρρείς και η ζωή ξετυλίγει και άλλη ζωή, χρόνια ναρκωμένη-θαρρείς και όλη η ζωή σαν χείμαρρος έρχεται και με βρίσκει.

 

Είναι και ο πόνος εκεί, η νοσταλγία και η ένταση-η απόσχιση από κάτι οικείο.

Ένας αποχαιρετισμός που σε αγγίζει βαθιά, κι ας ξέρεις μέσα σου πως είναι προσωρινό Αντίο.

Είναι ο θάνατος της συνήθειας-ακαριαίος.

 

Όποιος αγαπά, δε μπορεί να συνηθίσει.Γίνεται ευλογημένος επειδή το κάθε τι γίνεται νέο.Ξανανιώνει.

 

Είναι που μαζί σου όλες οι σκηνές απο το χθες μοιάζουν προπομποί του τώρα-συναρμολογούνται σε ένα παζλ ακόμα ημιτελές που όμως για την ώρα βγάζει νόημα.Για το παρόν που έχει αξία.

Είναι που τη φρίκη των απροσδόκητων τροπών , την κάνεις να μοιάζει με άχαρη παρένθεση που δευτεραγωνιστεί στο κεντρικό νόημα.

 

Είναι που με έκανες να παραιτηθώ από την ανάλυση της ευτυχίας, απλώς γιατί με έκανες να τη βιώσω, και οι προηγούμενες αναλύσεις μου φαντάζουν πια εντελώς κωμικές, καταδικασμένες στον ερασιτεχνισμό.

 

Είναι που είσαι πάντα μαζί μου.Και ας μην είσαι πάντα δίπλα μου.

Το σ'αγαπώ σκοτώνει τα γιατί.Είναι επειδή είναι αυτό η μεγαλύτερη Αιτία.

Ανακωχή

Ψάχνει και σήμερα ένα καταφύγιο να λυτρωθεί από τη βοή της ημέρας.

Από το πρωί ως το βράδυ, όσα γίνονται γύρω της μοιάζουν  με εκκωφαντική πολυλογία.Με φλύαρη, βομβιστική κενότητα που συνοψίζεται σε επικράτηση ισχύος.Όλοι παλεύουν κάτι να αποδείξουν, λησμονώντας πως η αλήθεια είναι αυταπόδεικτη και ουδέποτε αναδύεται μέσα από αυτάρεσκες λέξεις.Στη σιωπή κατοικεί, αθόρυβη και απαρατήρητη.Δυσεύρετο διαμάντι, ακονίζει την ρηχή επίφαση του συρμού που κάνει κρότο μέσα από την κραυγαλέα του ανασφάλεια.Λόγια αυτοπροβολής, ξεγλιστρούν στο προσκήνιο με δίψα για λίγο φως..Η φτήνια μιας ποταπής ανάγκης για επίδειξη.

 

Μα έπειτα έρχονται συγκρίσεις αγκαλιασμένες με συγκρούσεις.Αυτό που έχουν οι άλλοι σκιαγραφεί με καταραμένο ταλέντο τις γιγάντιες ελλείψεις της.Παραμορφωμένες, σαν ένα ξελιγωμένο, βουλιμικό μάτι, τής καταβροχθίζουν την γαληνη.Όσα και να έχει, οι ελλείψεις της θα την καταδιώκουν, ως άχαρες υπενθυμίσεις της ημιτέλειας.Της ισόβιας απώθησης.

 

Και έρχεται μέσα από τις συγκρίσεις που ερεθίζουν τη ζήλια και άλλα ευτελή σύνδρομα, να συγκρούεται με έναν πλανήτη πολεμοχαρή.Να μάχεται με αποτυχίες, μετριότητες, αμήχανες παραιτήσεις, ανθρώπους σαρκοβόρους που αναμένουν την κατάλληλη στιγμή για μια μαχαιριά πισώπλατη.Να έρχεται σε ρήξη με έναν εαυτό που ενταφιάζεται μέρα με τη μέρα, στη λησμονιά των αυθεντικών του επιθυμιών, που ποδοπατά τον ευσεβή πόθο του για απόσυρση από τις εχθροπραξίες.

Διάχυτη η βία γύρω της αλλά και συγκεκαλυμμένη.Ανιχνεύεται πίσω από βάρβαρα και δειλά προσχήματα.

 

Πώς να την αποκρούσει όταν γύρω της διογκώνεται ως μόνος τρόπος για επιβίωση;

Πώς να παλέψει τη βία όταν έχει γίνει συνήθεια;

Όταν μοιάζει με προϊόν εκλογικευμένης ανάγκης;

 

Μα όπως χάνεται στο ξόδεμα πρωινών με πίκρα στην ψυχή και το βλέμμα άδειο, τρικυμιώδες από την αρρωστημένη λαχτάρα και τους μιαρούς πόθους, δεν το βλέπει, δεν προλαβαίνει καν να αγγίξει τη σκέψη της, και να το κάνει όμως, το παραγκωνίζει γιατί δεν το αντέχει.

 

Οι πιο φρικιαστικοί πόλεμοι γύρω της συμβαίνουν όταν έχει απενοχοποιήσει τη δική της φρίκη.Όταν έχει συνηθίσει στη δική της εμπόλεμη ζώνη.Είναι αμελητέοι οι εχθροί μπροστά στον εχθρό που ριζώνει μέσα στα ισχυρά της δαιμόνια.Σκηνοθετεί τις πιο αποτρόπαιες συμφορές, τις πιο θλιβερές μικρότητες.Εξευτελισμούς της ύπαρξης που ύστερα επικαλούνται μια δικαιολογία-καρικατούρα και αυτοτροφοδοτούνται από τη θρασυδειλία τους.

 

Πώς να προσεύχεται για ειρήνη γύρω της όταν μέσα της συμβαίνουν τα πιο αδυσώπητα εγκλήματα;Είναι απαράγραπτα αφού η αίσθηση του χρόνου είναι μια ακόμα απώλεια.Τόπος δεν υπάρχει, μόνο ένα άθροισμα από χαιρέκακες ουτοπίες.Θέλει να τις ξεριζώσει με μένος αλλά δε μπορεί.Η ψυχή της αποσυντίθεται σε έναν παρατεταμένο μαρασμό.Τις έχει η ίδια νομιμοποιήσει.Ίσως τις έχει ανάγκη για να ζει σε ασφαλείς κρυψώνες.Αυτοπροβάλλεται εναγωνίως για να κρύβει αυτό που πραγματικά είναι.Κλείνει τα μάτια μπροστά του.Δε θέλει να το αντικρύσει.Προτιμά να το καταχωνιάζει πίσω από ατέρμονα παιχνίδια ανώδυνης εξουδετέρωσης του χρόνου.Κάθε μέρα αριθμεί καινούργιες απώλειες.Το πρόσωπό της μέσα σε μια σιδερένια καχεξία.Δεν το αναγνωρίζει πια.Πρέπει να κάνει ανακωχή με αυτό.Να τολμήσει να το δει για πρώτη φορά όχι μέσα από παραμορφωτικό φακό.Όλος αυτός ο πόλεμος γύρω της φρενάρει μπροστά την αιφνίδια ανακωχή με τον εαυτό της.Μοιάζει σα να έχει εξαλείψει τον αφανή εχθρό της που αναπαράγει αντιπάλους με ευλαβική αφοσίωση.Tόσο καιρό, ήταν αδύναμη για ανακωχή με τον εαυτό της, επειδή ήταν αδύναμη και για πάλη με αυτόν.Όταν δεν τολμούσε να τον γνωρίσει, πώς να πολεμήσει τα λανθανοντα πρόσωπά του;

 

Kαι όσο λείπει η ανακωχή με τα εσωτερικά δαιμόνια, ο κόσμος μάταια θα πολεμά και θα χάνεται , μαζί με την ίδια και όνειρα σκόρπια, ασύνδετα, χωρίς νόημα κανένα-αποκαμωμένες ψυχές μόνο θα σκαρφαλώνουν τα βράδια στις στέγες πολεμώντας με αναμνήσεις μιας ειρήνης που δεν βίωσαν ποτέ.

Ελευθερία

Άλλος ένας χρόνος και εσύ συνέχιζες να μένεις Εκεί.Στο γυάλινο σπίτι, στην αδιάλλακτη απομόνωση.Έτριζαν τα τζάμια, ο αέρας φυσούσε με καταστροφική μανία, όλο το οίκημα σειόταν βοερά, αλλά εσύ ακίνητη.Προσπαθούσες να είσαι ελεύθερη μου είχες πει.Πέρυσι ήταν η τελευταία φορά που επισκέφθηκες νησί, όλη αυτή η παράφορη, υποβαλλόμενη ευτυχία που εκπνέει δε σου ταιριάζει.Οι άνθρωποι-είδωλα που σε περιστοίχιζαν, μαζί με τους τρανούς τους μύθους, άρχισαν να καταρρέουν ο ένας πίσω από τον άλλο.Προδοσία, απογοήτευση, απομάγευση.Οι γέφυρες που έχτιζες υπερεκτιμώντας τη σπουδαιότητά τους, κατεδαφίστηκαν με ταχύτητα φωτός.Αίφνης, ο ουρανός έπαψε να είναι έναστρος.Εκτοξευόμενα βέλη από το Απέραντο σε σημάδευαν με επιδεξιότητα.

 

Έπεσες έξω, έλεγες με διαπιστωμένη αφέλεια και μεμφόμενη για την ανεπίτρεπτη αθωότητά σου.Για την καλή σου προαίρεση που σε κατάντησε λησμονημένη φιγούρα, να παρατηρεί τον Κόσμο μέσα από ένα παράθυρο.Να μην αγγίζει και να μην αγγίζεται.Θα καταργούσες τις εξαρτησεις σου από τους Άλλους.Μια ζωή σε δίχαζαν, σε έκαναν πέρα, σε ζάλιζαν με τη μονολιθικότητα του Εγώ τους.Στη θηριώδη σου μοναξιά δεν υπάρχει χώρος για παραποιημένες σκέψεις.Για ανούσιους συγχρωτισμούς με οντότητες μασκαρεμένες.Τα πάρε-δώσε του Κόσμου είναι εμετικά.Η υστεροβουλία που άτεχνα κουκουλώνεται πίσω από μια δειλή πράξη, επικαλυμμένη με αγαθότητα και πασπαλισμένη με αυθορμητισμό.Σε εξοργίζει η παραπλανητική φύση της επιφάνειας, το πόσο θρασύδειλα σερβίρεται ως γενικά αποδεκτή πραγματικότητα.Σε τρελαίνει η υπερπροσπάθεια όλων να επιδείξουν έναν ψαγμένο, απελευθερωμένο και κυνικό εαυτό.Είναι της μόδας οι αφανέρωτες σκέψεις.Τα ανομολόγητα.Εξιτάρουν τη φαντασία που βρίσκεται σε λήθαργο.Αμήχανη και βουβή, γραπώνει τις μυστήριες σκέψεις και τις στρεβλώνει με λέξεις χυδαίες.Πάντα μακριά από την Αλήθεια.Μίλια μακριά.

 

Ο Κόσμος είναι καμωμένος από παρατεταγμένα κελιά.Η δυσοσμία και η σκόνη είναι τόσο έντονες και εμφανείς-και όμως κανείς δεν τις αναγνωρίζει.Θεωρούνται φυσικά επακόλουθα.Στοιχεία του αέρα που αναπνέουμε.Η αστοχία και το έγκλημα καταποντίζονται υπό το κράτος μιας παντοδύναμης προσωπικής ηθικής.Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, μα όταν μετέρχεσαι τα πιο φτηνά εργαλεία, και ο πιο ευγενικός σκοπός γίνεται ποταπός.Η ελευθερία δεν κατακτάται στην απομόνωση.Ούτε στην επικράτηση μιας πειθαρχίας απέναντι στην ψευδαίσθηση των εξαρτήσεων.Και αυτή η κυριαρχία ψευδαίσθηση είναι.Η ελευθερία απαντάται στην επίγνωση ότι οι εξαρτήσεις μπορούν να αναχθούν σε δυνάμεις απελευθέρωσης.Δεν είναι η εξάρτηση πηγή υποδούλωσης αλλά η ελλειπτική δύναμη να αντιμετωπιστεί με σοφία.Αυτή η ασθενική τάση απέναντι στις εξαρτήσεις μας κάνει διαβολεμένα αιχμάλωτους.Δεν απαντάται στη μοναξιά του εγκλεισμού η ελευθερία αλλά στην ικανότητα να γίνεσαι κοινωνός της γαλήνιας μοναξιάς σου μέσα από τη μοναξιά των Άλλων.Πέρα από το βοητό από υποκριτικές σαχλαμάρες και εξάρσεις νοσηρής ανασφάλειας.Πέρα από την ανίατη μωρία των ανθρώπων που αβασάνιστα ζητούν χωρίς να δίνουν.Ελευθερία είναι να περιφρονείς το αντάλλαγμα-γιατί αυτό επισκιάζει την κάθε σου πράξη.Φρενάρει την ορμή.Παραμορφώνει τη ματιά.Η φιλόδοξη προσδοκία.

 

Η προσπάθεια κατάστρωσης της ζωής ειναι σκλαβιά.Η ελεύθερη ζωή σηκώνει γερό αυτοσχεδιασμό και παράθυρα ανοιχτά.Να βγεις από το κελί σου, ακόμα και αν ο Κόσμος είναι δομημένος σαν οικουμενική φυλακή.Μόνος σου θα είσαι πάντα ανελεύθερος.Έρμαιο της μανίας σου για ελευθερία.

Κοίταξε μέσα σου αλλά βγες έξω.Βγάλε προς τα έξω τον εαυτό σου, δαιμόνια και θαύματα.Μην φεύγεις από αυτόν-αυτογκλωβίζεσαι.Το δικό σου κελί είναι το πιο βάρβαρο δημιούργημα.Καταραμένα εθιστικό.Ασύλληπτα βολικό.Τόσο, που χρόνια εκεί, εξακολουθείς να παρατηρείς την πελώρια φυλακή του Κόσμου, ξεχνώντας ότι αποτελείς και εσύ τμήμα της.

 

Ανάσα

Ξαφνικά, ο Αύγουστος μεταμορφώθηκε.

Εικόνα σμιλεμένων χρωμάτων που καρφιτσώνεται στο Αύριο.

Διακτινισμένες Ψυχές σε Ωκεανούς Φυγής, ερωτοτροπούν με το Τώρα.

Σα να ψηλαφίζουν μια υποψία Ευδαιμονίας.

Βαλίτσες από πάθη στριμώχνονται σε καταστρώματα Γαλήνης.

Τσιγάρα που φιμώνουν  τις σκέψεις προτού οι λέξεις αναδυθούν.

Τα ανείπωτα που ουρλιαχτά γίνονται για μια ζωή ολάκερη.

Στον απέραντο αιθέρα μουρμουρητά προσμονής κραυγάζουν μια γιγάντια επιθυμία.

Καταβροχθίζει τη στιγμή, έτσι που πάντα απούσα είναι από αυτή.

 

Σε αυτόν τον Τόπο όμως η Ευλογία γιορτάζει μαζί με το Σήμερα,

δεν υπάρχει τόπος παρά μόνο για το παράλογο,

το Λογικό είναι Ουτοπία,

μια υπερεκτιμένη αυταπάτη παντοδύναμων εξηγήσεων.

 

Ζει μόνο για εκείνα που δεν μπορεί να καταλάβει.

Πάντα στέκονται ψηλά, απλώνονται πιο πέρα, γεννούν Μυστήρια.

Μέσα στην κατανυκτική σιωπή του Αυγούστου, ηχούν οι πιο απρόσμενες Αλήθειες.

Κρίμα που θα πνιγούν και αυτές στη θορυβώδη ανασυγκρότηση του Σεπτέμβρη-

στους ρυθμούς που θα γίνουν ξανά καταραμένα φυσιολογικοί.

 

Ξέρει ότι ακόμα και την υπέρτατη καταστροφή, διαδέχεται μια σωτήρια Ανάσα.

Τον Αύγουστο τον κλειδώνει κάθε χρόνο μέσα της.

Είναι η δική της Ανάσα, η δική της πνοή, σε έναν Κόσμο άπνοιας, ημίνεκρο, που βιάζεται και κάνει και τον Χρόνο να αφηνιάζει, που, λαχανιασμένος, δεν βρίσκει χρόνο ούτε Ανάσα να πάρει.

Τον Αύγουστο κανένα Θαύμα δε μοιάζει Παράταιρο.

Όνειρα από το Αύριο κατασκηνώνουν στα Θαύματα του Τώρα και τους δίνουν ζωή.

Πάντα ο Αύγουστος την αποχαιρετά με αινιγματική σοφία.

Και πάντα μέσα της ριζώνει πέρα από του Χρόνου τα Σύνορα,

σε ένα Ταξίδι όπου όλα Άγνωστα είναι και Ακατανόητα,

Πρωτόγνωρα και Ξένα,

και έχει λυτρωθεί από την επιθυμία να τα οικειοποιηθεί.

Aισιοδοξία

 

 

 

 

Νύχτες και μέρες αυγουστιάτικες.Το θερμόμετρο παραληρεί.Ο Κόσμος ένα ημερολόγιο που τρέχει ξέφρενα.Προλαβαίνει μέσα στην έλλειψη Χρόνου να ρίξει μία λοξή ματιά στο Χρόνο που δε μπορεί να καταλάβει.Εκείνος τρέχει ακόμα πιο μανιασμένα.Στοιβάζουν οι μέρες απορίες, πόνο, σκέψεις τεμπέλικες, που ράθυμα εγκαθίστανται στο νου και δεν είναι δεκτικές στον αντίλογο.Η πόλη ερημώνει και ανταμώνει τα ίδια πρόσωπα σε μια διαδρομή που επαναλαμβάνει συνέχεια-μήπως κάτι τής ξεφύγει, μήπως κάτι εντοπίσει και τής αλλάξει η θωριά.Μα όταν η Δυσκολία ορθώνει ανάστημα, αρχίζει και αυτή να ερωτοτροπεί με τις Κορυφές.Πάντα απροσπέλαστες τής έγνεφαν, πόσο μάλλον τώρα.Παράδοξο που τωρα τις θεωρεί πιθανές, η Ανάγκη όλα τα οικειοποιεί.Η δική της Κορυφή προϋποθέτει τη γενναία υπέρβαση.Την περιφρόνηση του φαινομενικού λαβυρίνθου, την πρόκληση να βρει πού οδηγεί, ακόμα και αν στην πορεία κατακερματιστεί και , ρημαγμένη, αποζητά τα  κομμάτια της.Κάποιες φορές χάνει τα κομμάτια της για να τα βρει και να τα ζωοδοτήσει..για να μπολιάσουν ζωή όλη την ύπαρξή της.

 

Μα όλοι έχουν χαθεί σε θεοποιημένες διακοπές, σε ένα ατέρμονο κυνήγι παρατεταμένης νεότητας, σε μια αμήχανη διασπορά για να ξεχάσουν όσα τους στερούν την ηρεμία.Το πρόβλημα καιροφυλακτεί όταν η επενέργεια της φυγής θα έχει εξανεμιστεί.Τότε θα μοιάζει τρομακτικά δυσεπίλυτο..Όταν όλα μοιάζουν αβέβαια και η αμφιβολία ριζώνει παντού, από μία αδιόρατη σχισμή φόβου, η Αισιοδοξία έρχεται να αναστήσει νεκρούς.Κάνει τη σκέψη να στάζει ελπίδα και φως-αυτό διοχετεύεται και στις πράξεις που διαποτίζονται από χειμαρώδη έμπνευση.Όμως δεν πρέπει να την αναζητήσει από τους τρίτους.Είναι ανάγκη εσώτερη, κύημα δύναμης, οφειλή προς τον εαυτό της που έχει ριχτεί χαμένος σε μια απροσδόκητη δοκιμασία.

 

Η Αισιοδοξία είναι η επίγνωση ότι ακόμα και οι πιο τρανές αναποδιές εμφανίζονται για να ευθυγραμμίσουν το τοπίο.Για να εξαλείψουν τις παρεκκλίσεις.Για να αφυπνίσουν από έναν πραξικοπηματικά μακροχρόνιο λήθαργο.Για να αποδεσμεύσουν λανθάνουσες δυνατότητες.Η Αισιοδοξία εχθρεύεται τα καταστροφολογικά σενάρια και τη γκρινιάρικη μεμψιμοιρία.Ξέρει ότι οι παγίδες ποτέ δε μοιάζουν με συμφορές.Συνήθως μασκαρεμένα δώρα είναι, συνήθως μοιάζουν με ευλογία.Ξέρει ότι οι αναποδιές τρέμουν την ανθεκτική της φύση γιατί αυτή μπορεί να τις μεταλλάξει σε θαύματα.Η Αισιοδοξία είναι η μαγεία να ανασύρει έμπνευση μέσα από ερειπωμένα όνειρα, να χαμογελάει όταν όλοι σκυφτοί μουτρώνουν για όσα ποτέ δεν ήρθαν, να μην περιμένει να έρθουν από μόνα τους, να τα δημιουργήσει εκείνη.Η Αισιοδοξία κάνει το Όνειρο να συμβεί, κάνει το όνειρο, Θαύμα.Γιατί είναι ηλιαχτίδα σε βαθύ σκοτάδι, γιατί είναι από μόνη της Θαύμα.

Δύναμη

Ασυνήθιστο Καλοκαίρι.Εξαπολύει επίθεση στη συνήθεια που όλα τα νεκρώνει.Ουράνια ησυχία, η θάλασσα καμαρώνει γαλήνια, φαίνεται από το μισάνοιχτο παράθυρο μα είναι τόσο μακριά.Ο αιφνίδιος άνεμος τη συνεπαίρνει.Ποτέ δεν της άρεσαν οι αιφνιδιασμοί, πάντα ήταν ανέτοιμη για αυτούς.Πόσο μάλλον τώρα.

 

Το Καλοκαίρι είναι φαντασίωση.Μια αιώνια υπενθύμιση της σπαρταριστής ευτυχίας που στο δικό της σύμπαν φαντάζει αγέρωχη και ανέγγιχτη, όπως και η θάλασσα.Η χαρά που πλημμυρίζει τους δρόμους, τις λέξεις, τις στιγμές, εκβιαστική, το κέφι των ανθρώπων το δίχως έρεισμα την ερεθίζει, τής εξάπτει το θυμό.

 

Μα να που έτσι απρόσμενα ξετυλίγεται η δύναμη.Μέσα από αβάσταχτα θερμά πρωινά σταματημένου χρόνου.Εκεί που το κορμί της περιφέρεται ανήμπορο και η ψυχή της συρρικνώνεται.Τι δε θα έδινε για μια βουτιά τα ξημερώματα.Να κλέψει λίγη από τη γαλήνη της θάλασσας.Τα απόκρυφα μυστικά της.Να ενωθεί για λίγο με το Αίνιγμα.Να ανυψωθεί σε μια σφαίρα απαγκιστρωμένη από την Ανάγκη.Όμως πάντα κάτι προκύπτει.Η εφευρετικότητα του νου είναι αξιοθαύμαστη όταν πρόκειται για δικαιολογίες.Τοκετός δικαιολογιών εύστοχων, ιδού η ειδικότητά της.Να που έρχεται η ώρα που το απόθεμα εξαντλείται.Η Αλήθεια γυρεύει με μένος το δίκιο της.Η Απούσα Δικαιολογία τονίζει την αυστηρότητα της πραγματικότητας που φυγόπονα παραμεριζόταν.

 

Τότε ανακαλύπτει πόση δύναμη φιλοξενεί μέσα της, και ας φρονούσε πως ήταν ένα πλασματάκι με καχεκτική δυναμική.Η Δύναμη αποζητά την Ανάγκη για να φανερωθεί, για να προκαλέσει το Θαύμα.Δύναμη όχι για να αποδεχθεί τις συνθήκες που συνθέτουν την πραγματικότητα αλλά για να τις κοιτάξει με αμφιβολία ανασύροντας τη γνήσια φύση τους.Οι συνθήκες γίνονται αντιληπτές πάντα επιδερμικά, με άξονα τα ανθρώπινα μέτρα και σταθμά που είναι κοντόφθαλμα και με ασυγχώρητη ροπή προς την αθέμιτη Γενίκευση.Καρποφορούν τη διχόνοια έτσι μεταμφιεσμένες που προσγειώνονται σε μια φιλόδοξα αυτόνομη καθημερινότητα.Τη σημαδεύουν και εκτοξεύουν βέλη, εξαρτήσεις,αγωνιώδη ερωτήματα.Αλλά πότε εμφανίζονται ως προβλήματα που οδηγούν σε ανίχνευση λανθάνουσας δυναμικής και πότε ως βοηθητικές δυνάμεις που σπείρουν έναν καταστροφικό εφησυχασμό.Συνήθως είναι διαβολεμένα παραπλανητικές.Το παν είναι να μην υπερεκτιμώνται.Καρποί του εφήμερου είναι, λεηλατούν τη φαινομενική αρμονία για να ξεσκεπάσουν παραφωνίες που ηθελημένα αγνοούμε.Δοκιμάζεται όχι για να αποδείξει ότι έχει δύναμη αλλά για να μεγαλουργήσει μέσα από την παραδοχή της αδυναμίας της.

 

Μόνο μέσα από έναν αντιφατικό δρόμο θα μπορέσει να ελπίσει σε μια κατάφαση.Στο ''ναι'' της ζωής που σπαρταράει και είναι απλή και Ωραία.Σε μία λέξη που συμπυκνώνει μύρια νόηματα και εξαφανίζει τις λόγιες φλυαρίες.Να περάσει από την Άρνηση των στερεοτύπων της στην Κατάφαση της Αναπάντεχης Αλήθειας.Να εξασκηθεί στους αιφνιδιασμούς.Η Αλήθεια έτσι αίφνης φανερώνεται, στη μέση του Πουθενά.Το θέμα είναι αν θα μπορέσει να την αντέξει, να τη νιώσει, να αφεθεί σε αυτή.Να βρει τη δύναμη να μην την προσπεράσει επειδή είναι ασύμφορη και σαρωτική.Το ξέρει τώρα καλά, για να νιώσει την ευλογία των απλών πραγμάτων πρέπει να γίνει δυνατή κάνοντας ανακωχή με τις αδυναμίες της.Ήδη φιγουράρουν σε μια μακροσκελή λίστα όλο αποσιωπητικά.

 

Και να που η θάλασσα έγινε τρικυμιώδης, τα φαιδρά πρόσωπα μοιάζουν πιο ελκυστικά, το κέφι τους δεν είναι τόσο παράδοξο και η εικόνα εξελίσσεται στη δική της χειροπιαστή πραγματικότητα.Όλα αλλάζουν.Αδύνατον;Τίποτα δεν είναι αδύνατον όσο είσαι συμφιλιωμένος με την αδυναμία σου.

 

Η Τροχιά

Έβλεπε τους πάντες να αναχωρούν.Σε ένα σταθμό, βαλίτσες πηγαινοέρχονταν πίσω από βλέμματα αγωνιώδη, ενθουσιασμένα, αδιάφορα.Η ίδια μόνιμα αναχωρούσε από την πραγματικότητα.Παρατηρούσε τη διασκεδαστική ποικιλομορφία των ανθρώπων με ένοχη απόλαυση.Φαντασιωνόταν σύντομα πλην όμως εξεζητημένα σενάρια για τις αποδράσεις τους.Είναι Καλοκαίρι και όλα μοιάζουν πιο απλά.Όλα συγχωρούνται και όλα τυλίγονται με ένα πέπλο ανεμελιάς.Ο Χειμώνας έχει καταχωνιαστεί σε ένα ερμάριο ανυπαρξίας.Ξέθωρος γνέφει, σαν αλαργινό μέλλον.Δεν έχει χώρο στην αυτοκρατορία του αναπάντεχου που σιγομουρμουρίζει ο αλέγρος καλοκαιρινός σκοπός.Έρωτες βιάζονται να γεννηθούν, παρέες σκορπούν γέλια και τραγούδια, οι βουτιές στη θάλασσα εξαφανίζουν το υπόλοιπο τοπίο, ζωή για το Τώρα όπου όλα είναι δυνατά.Η οικεία αίσθηση, ότι έχει μείνει πίσω, ξανά την κυριεύει.Ανένταχτη σε μια κοινωνία που κυλάει γοργά πάνω σε βαλτωμένα τελεσίγραφα εξελίξεων και σε μια κωδικοποιημένη ομορφιά που εδραιώνεται από διαδικτυακούς κώδικες.Μια νέα, στυλάτη διάλεκτος ξεπηδάει με νέα ορολογία κάθε μέρα, και δεν έχει καμία διάθεση να αποκρυπτογραφήσει.Μένει να ονειρεύεται το δικό της νησί, το γεμάτο σοκάκια έρημα και βαθυγάλανα νερά, με μελωδική ησυχία και ρέμβη, γεμάτο άσπιλη γοητεία και καθαρά πρόσωπα.Είναι απροσάρμοστη στις εποχές και στα γινάτια τους, σε άγραφα πρέπει και φυγές επιβεβλημένες.Δε θέλει να φυλακιστεί από μια υπαγορευμένη φυγή.Ερημώνει η αχώνευτη πόλη της και ομορφαίνει απρόσμενα.Θέλει να την εξερευνήσει από άκρη σε άκρη, με νέα ματιά.
 

Η δυστυχία δεν χωράει στο Καλοκαίρι.Είναι ολότελα παράταιρη.Η μελαγχολία της, αντιδραστική, θεριεύει.Κολλημένα τα άγρυπνα μάτια της στις αποσκευές που τόσο την ενοχλούν-είναι περιττές υπενθυμίσεις των εξαρτήσεων.Οι άνθρωποι πλανώνται ότι κάνουν διάλειμμα από τον ανιαρό εαυτό τους ενώ επανέρχονται σε αυτόν ταυτόχρονα με την επάνοδό τους στην πόλη.Δεν αρκεί μια εβδομάδα ανάπαυλας για ανακωχή με τα εσωτερικά δαιμόνια.Αυτή είναι αιώνια υπόθεση!
 

Μα το ξέρει, είναι πια καθεστώς!Αυτές τις μέρες εκτροχιάζεται.Τελεί σε παραφωνία με το πανευτυχές σύμπαν που αυτάρεσκο καμαρώνει την ηλιοκαμμένη του όψη και συλλέγει φωτογραφίες για να πεισθεί ότι απόλαυσε τη στιγμή.Σα μαραμένο λουλούδι, άψυχη γίνεται, αφού δεν αντικρύζει ψυχή στα επιμέρους.Κάτι έχει χαθεί, κάτι έχει σπάσει, τα ραγίσματα κάνουν κρότο στην πανηγυρική ευδαιμονία του Τώρα.Ο Δρόμος σπείρει διχόνοια, έχει βγει εκτός πορείας και δεν είναι σίγουρη ότι θέλει να επαναπροσανατολιστεί.Γιατί όταν βγαίνει εκτός τροχιάς, είναι για να νιώσει την ηδονή της παρέκκλισης και την αποκήρυξη της συνήθειας-ή απλά για να αλλάξει ρότα.Για να γνωρίσει τον εαυτό της καμιά φορά δεν πρέπει να επιλέγει τη φυγή.Πρέπει να μείνει εδώ.Να πει Αντίο σε όσα τη θανατώνουν.Το Αντίο είναι επίπονο αλλά και πηγή λύτρωσης από δήθεν  αναγκαία σκλαβιά.Αντίο Οριστικό και Αμετάκλητο.

Για να αλλάξει τροχιά, ο δρόμος δεν πρέπει να έχει γυρισμό.Ο ανεπίστρεπτος δρόμος είναι αυτός που δεν βιάζεται να συναντήσει το τέρμα.Αγαλλιάζει στη διαδρομή γιατί ξέρει πως αυτή και μόνο έχει αξία.Η Επιστροφή στην Αφετηρία, όπως και η Αγωνία για το Τέρμα είναι οι πιο βέβηλοι εκτροχιασμοί.Αυτοί που υποβιβάζουν ένα ταξίδι σε φυγή απελπισίας.Το Ταξίδι είναι απελευθέρωση από τον τόπο και το χρόνο όταν  είναι άχρονο και ασύνορο και αυτό.Παροδικό, μα με αιώνια επενέργεια.

Το αληθινό ταξίδι είναι αυτό που σκοτώνει την επιθυμία εκτροχιασμού.Αυτό που καθιστά ανούσιο το τέρμα και  νηπιακή την αφετηρία.Και αν έχει το βλέμμα σε ένα από τα δύο στυλωμένο, αλλού είναι το ταξίδι.Ίσως στο Εδώ που περιφρονεί, ρεμβάζοντας στο  ουτοπικό νησί της φαντασίας της.