Καφεϊνη

Η μέρα πήγαινε κατά διαόλου.Υπνωτισμένος σύρθηκε μέχρι την κουζίνα για να ανοίξει το βαζάκι του καφέ και να διαπιστώσει πως ήταν άδειο!Μέρα χωρίς καφείνη, στην ώρα της, είναι χαμένη μέρα.Εξακριβωμένο.Με αργές, αν και εξοργισμένες, κινήσεις, φόρεσε το τσαλακωμένο του πουκάμισο και το σκούρο του τζιν παντελόνι, έπλυνε με κρύο νερό το αγουροξυπνημένο του πρόσωπο και χτένισε τα αλαφιασμένα του μαλλιά.Στη σύντομη διαδρομή για το Πανεπιστήμιο, παραλίγο να σκοντάψει πάνω σε μια κολώνα, η γεμάτη υγρασία ατμόσφαιρα του Ιουλίου του εξίταρε το νευρικό σύστημα, οι επιθετικές κόρνες των οχημάτων της μεγαλούπολης τραυμάτιζαν την ακοή του, η ψυχή του μαινόμενη.

 

<<Χρειάζομαι επειγόντως έναν καφέ>>, ψέλλισε με χέρια τρεμάμενα στο πρώτο καφέ που βρέθηκε εμπρός του.

 

Η κοπέλα σάστισε αλλά ετοίμασε τον καφέ με προθυμία.Ρούφηξε την πρώτη γουλιά με μορφασμό απογοήτευσης.Όλα λάθος, το ήξερε!Ο καφές είναι πικρός ,όπως και η μέρα.Όχι αρκετά παγωμένος και χωρίς την απαιτούμενη ζάχαρη.Ξέρει ότι ζευγάρια από εκδικητικά αναπάντεχα τον καρτερούν στη γωνία.Από τις τσέπες του κατηφορίζουν μερικά χαρτονομίσματα που ούτε είχε πάρει χαμπάρι.Μια γοητευτική δεσποινίς, τον σταματάει με την απαλή της φωνή:

 

<<Σας έπεσαν αυτά..>>, του είπε με ευγένεια και χαμόγελο.

 

Εβδομήντα ευρώ.Μάλιστα.Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στις μέρες μας;αναρωτήθηκε ενώ φανταζόταν τα δύο χαρτονομίσματα να ανεμίζουν μέσα σε θάλασσες αφηρημάδας. Την κοίταξε με θαυμασμό και απορία συνάμα, την ευχαρίστησε τυπικά και, χωρίς να αναγνωρίζει τον εαυτό του, είπε:

 

<<Από το πρωί προσπαθώ να πιω έναν σωστό καφέ.Δεν είχα τύχη.Έχω ,όμως ,μισή ώρα.Εσείς>>;

 

Η κομψή παρουσία, με κάποιο δισταγμό, ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα.Χώθηκαν σε ένα γωνιακό καφέ που μοσχοβολούσε κάτι ανάμεσα σε μόκα και καραμέλα.Λιλιπούτειο αλλά κουκλίστικο.Εκείνος άρχισε να βρίσκει τον εαυτό του.Εξιστορούσε αυτοσαρκαζόμενος το δράμα του και την εξάρτηση από την καφεϊνη:

 

<<Χωρίς καφέ την ώρα που πρέπει -ή χωρίς τον καφέ που συνηθίζω-στις δόσεις που θέλω και στη θερμοκρασία που απολαμβάνω, γίνομαι αγενής.Ή μάλλον έξαλλος.Ή μάλλον μισάνθρωπος>>

<<Έτσι είναι η ζωή.Θέλει σωστές δόσεις, ακριβείας.Αλλιώς κάτι παντα λείπει, κάτι περισσεύει-αρμονία όμως δεν υπάρχει.Και όταν κάτι λείπει, γινόμαστε θηρία.Όταν περισσεύει ,ανιαρά μέχρι θανάτου ανθρωπάκια>>

<<Αυτός είναι καφές>>!αναφώνησε εκείνος αγνοώντας τη φιλοσοφίζουσα ορμητικότητα της άγνωστης κοπέλας.

<<Δροσερός, ημίγλυκος, αρωματικός!Τον νιώθεις από γουλιά σε γουλιά>>

<<Απολαμβάνετε πάντα μικρά πράγματα>>; τον ρώτησε με διερευνητικό μειδίαμα.

<<Απολαμβάνω πάντα τον καφέ!Και όταν δεν το κάνω, δεν απολαμβάνω τίποτα>>, απάντησε κοφτά, με το βλέμμα προσηλωμένο στο ποτήρι-ουρανοξύστη.Και συνέχισε:

<<Τώρα όμως τον απολαμβάνω διπλά.Ο σωστός καφές με τη σωστή παρέα.Και από το πουθενά.Να που με διέψευσε η διαίσθηση μου.Να που κάνει και λάθη>>

<<Γιατί ,τι σας έλεγε>>;

<<Ότι η μέρα θα πήγαινε στραβά.Να που πήγε καλύτερα από το συνηθισμένο!Ποιος θα το έλεγε>>!

<<Μα το συνηθισμένο είναι που μας φυλακίζει.Το ότι ζούμε τη μέρα μέσα σε ένα περίγραμμα, με βάση κάποια ριζωμένη ιδέα.Την κάθε μέρα.Πατάμε φρένο ή γκάζι-λες και κάποια αόρατη κλεψύδρα χρονομετρά τις δυνάμεις μας.Τα όσα μπορούμε να αντέξουμε.Αφηνόμαστε στις εξαρτήσεις μας σα να είναι αυτές που μας διαφοροποιούν.Κι αυτές μας κλέβουν το πάθος από τόσα άλλα, αλλά και την πιθανότητα μιας αλλιώτικης εξέλιξης.Μιας εξέλιξης χωρίς αυτές.Γιατί δεν μας φυλακίζει η εξάρτησή μας αλλά η ιδέα μας ότι είναι ανίκητη>>

 

Εκείνος την παρατήρησε προσεκτικά.Αυτά τα λόγια έβγαιναν όντως από μέσα της;Το σκηνικό ήταν ολωσδιόλου παράταιρο.Μια αινιγματική γυναίκα σε ένα μέχρι πρότινος εχθρικό τοπίο μιλάει σα να τον ξέρει από πάντα-η ηρεμία βασιλεύει στην όψη της.Όψη εύχρωμη και δροσερή, μα πώς τον εμπιστεύεται τόσο άμεσα και του τα λέει όλα αυτά;Και επιτέλους, είναι λόγια, διανοούμενη, σοφή;Mέχρι να ρωτήσει πράγματα για να διαλευκάνει την ταυτότητά της, εκείνη είχε γίνει καπνός.Μαζί της και ο ιδανικός καφές που λίγα λεπτά πριν εκθείαζε.Ο κόσμος ντύθηκε στα γκρι, άρχισε να καμπουριάζει, ο ουρανός ρυτιδωμένος, θρηνεί έναν αιφνίδιο θάνατο.Τα λόγια της ακούγονται σαν ένα αλαργινό τραγούδι:<<Δε μας φυλακίζει η εξάρτηση αλλά η ιδέα μας ότι είναι ανίκητη>>.Αγωνίζεται να προχωρήσει σε έναν κόσμο στιγματισμένο από το γήρας και την παραίτηση.Όσα του λείπουν του έχουν αρπάξει τη ζωντάνια, σφρίγος σωματικό αλλά και πνευματικό σθένος.Ένα ξεψυχισμένο αθρωπάκι με βλακώδεις ιδέες του συρμού κατάντησε.Οι Ιδέες του είναι τα κελιά του, εχθρός είναι μονάχα ο απείθαρχος εαυτός του που έχει δειλά αφεθεί στη συνήθεια και όλα του φταίνε μετά που στραγγιξαν από ζωή.Περαστικοί τον κοιτούν με οίκτο, ασθενική φιγούρα όλο στίγματα, ζαλίζεται και σωριάζεται στο πρώτο παγκάκι.Ασπρόμαυρος κόσμος, ασπρόμαυρος και αυτός.Κοιτάζει με φθόνο το απέναντι καφέ όπου όλοι ευθυμούν χάριν της καφεϊνης αλλά τα πόδια του είναι εδραιωμένα στο έδαφος.Φλερτάρει με την τρέλα.Ουρλιάζει.

 

Το ξυπνητήρι τον προσγειώνει στην πραγματικότητα.Πετάγεται τρομαγμένος από το αλλόκοτο όνειρο.Τρέχει στην κουζίνα, ανακουφισμένος επιβεβαιώνει ότι υπάρχει επαρκές απόθεμα καφεϊνης.Νιώθει όμως ξύπνιος και χωρίς αυτή.Ετοιμάζεται γρήγορα και προλαβαίνει να πιει ένα φρεσκοστυμμένο χυμό πορτοκαλιού.Οι εξαρτήσεις σε κάνουν διαφορετικό όταν μπορείς να τις απορρίπτεις πού και πού.Για την αλλαγή.Γελάει.

Κομμάτια

Πρωινό από λαχανιασμένα βήματα, πρόσωπα που γυαλίζουν, αφόρητα προβλέψιμες κινήσεις.Θα ήθελε μια φορά μόνο να μη χτυπήσει εισιτήριο στο λεωφορείο, το γεμάτο στοιβαγμένους επιβάτες με νεκρό βλέμμα και ρομποτικές κινήσεις.Να δοκιμάσει την απειθαρχία του μη νοματαγούς πολίτη.Να αλλάξει μια μέρα τον θανατηφόρα επαναλαμβανόμενο ρου των πραγμάτων.Την αφύσικα φυσιολογική τους τροχιά.Λένε ότι η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως.Ίσως να έχουν δίκιο.Η επανάληψη επιφέρει τη μάθηση και η γνώση αλλοιώνει την αυτοδυναμία ενός ατόφιου βιώματος.Στρεβλώνει η επανάληψη, ως δευτερογενής εμπειρία ,τίκτει τις δεύτερες σκέψεις που είναι ουδόλως παραγωγικές.

 

Και όμως, αποτυγχάνει να ξεγλιστρήσει.Άλλος ένας δραστικός ψυχαναγκασμός γυρεύει μια ουτοπική αρμονία.Φτιάχνει λίστες, αίτια, αιτιατά, χορεύουν όλα σε εξισώσεις γριφώδεις που όμως χορηγούν μια στιγμιαία αίσθηση ισορροπίας.Χτυπάει κανονικά το εισιτήριο και στριμώχνεται ανάμεσα στο ιδρωκοπημένο πλήθος που τη σπρώχνει αθελά του καθώς το λεωφορείο τρέχει ιλιγγιωδώς.Μια οικεία μέρα.Αβάσταχτα κοινή, απόλυτα κενή.

 

Τέτοιες μέρες είναι που πασχίζει να ανιχνεύσει χρωματιστά ζωογόνα σημεία.Αχόρταγα προσπαθεί να τα αφουγκρασθεί, να τα οσμιστεί, να τα αναμοχλεύσει πίσω από μια πλανεύτρα επιφάνεια.Αλλάζει δρόμο, δε φοβάται τα μονοπάτια, να ρίξει βλέμμα σε έναν περαστικό που κατά κανόνα την αγνοεί.Ψάχνει για επαφή στην ανέπαφη πόλη.Την αντικρύζει σαν πρωτοφανές θέαμα που διασκεδάζει την άγνοιά της.Γιατί αδυνατεί να συμφιλιωθεί με την άγνοια όταν είναι η μόνη που της παρέχει την ευδαιμονική παιδικότητα του πρωτόγνωρου βιώματος;

 

Συνήθως η διαδρομή την μεθά.Ζαλισμένη αναζητεί ένα πεζούλι να ξαποστάσει ο νους της, εξουθενωμένος από την αλόγιστη αναζήτηση ουσίας.Νιώθει να μη χωράει μέσα στην ίδια της την ύπαρξη.Ξένη μέσα στο σώμα της, με την ψυχή της εξογκωμένη να την κοιτά με ένα λίθινο μάτι, όλο απορία  και μομφή.Σα να την ρωτάει ποια είναι και γιατί έγινε έτσι.

 

ΜΙα διαπεραστική αίσθηση λάθους την κυβερνά.Τα πήρε όλα λάθος, τα έκανε όλα λάθος, αλλά και το σωστό να είχε τελικά κάνει, πάλι στο λάθος θα κατέληγε.Και αυτοί ακόμα που κάνουν το σωστό, διαλέγουν την υποκειμενική τους αντίληψη για να αποποιηθούν το λάθος τους.

 

Εκείνο το πρωινό όμως, μέσα από μία αναλαμπή δευτερολέπτου, και ενώ ο κόσμος ανακατευόταν σε ένα μυστικό χωνευτήρι όπου κάθε μηχανική κίνηση επικάλυπτε την άγαρμπη ιδιαιτερότητα και φίμωνε τη φωνή που είχε ξεχάσει πως είχε, κατάλαβε τι στην ευχή έκανε τόσο καιρό.Μαχόταν για την αναβίωση κομματιών της παρελθοντικών γιατί δεν άντεχε να τα βλέπει να βεβηλώνονται στα σκουριασμένα ερείπια του χρόνου.Κάθε μέρα, κοβόταν από πάνω της και άλλο κομμάτι.Έρημη πια, ερειπωμένη, ρημαγμένη, έβλεπε να φυτρώνουν μέσα της ερωτηματικά, ασήκωτα και οχληρά, επίμονα και ξένα.Και θέριευαν όσο περνούσε ο καιρός και δεν άντεχε να είναι δισυπόστατη.Το χθες είχε όρεξη για ερωτοτροπίες, τεντωνόταν για να διακτινιστεί άπληστο στο τώρα, διαμαρτυρομενο που είναι πια ανεπικαιρο, παρωχημένο, ένα γερασμένο τεμάχιο χρόνου χωρίς καμία δύναμη.Το χθες διασκορπίζει τα κομμάτια του για να αποδείξει ότι θρασύβουλα μετοικεί  στο παρόν, παρεισφρύει ακόμα και στο μέλλον αν έχει γερά κέφια.Στα αυτομαστιγώματά της και στις απλοϊκές εξισώσεις αιτιώδους συνάφειας, εκεί που μια άγονη αυστηρότητα οικειοποιείται κάθε τι αληθινά ωραίο, βρίσκει την ευκαιρία να τρυπώσει και να ξεριζώσει κάθε τι σημερινό.Το αρπάζει το σήμερα και το αχρηστεύει.Το εκκενώνει από ζωή.Να αναβιώσει το χθες, σημαίνει να νεκρώσει το σήμερα.

 

Προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της.Έχουν περιπλανηθεί παράλογα σε όλες τις χρονικές βαθμίδες.Την προσπέρασαν, δεν την αναγνώρισαν, την εγκατέλειψαν.Πάλι από την Αρχή.Θυμάται που κάποιος της είχε πει πως παίρνει τη ζωή πολύ στα σοβαρά.Κοιτάζοντας το πλήθος ανέκφραστο στη μεσημεριανή ραστώνη του Ιουλίου, να μοιάζει εξασκημένο στις παραλείψεις, υφαίνοντας συμβατικά άλλο ένα λάθος με επίχρισμα σωστού, συνειδητοποιεί ότι, πράγματι, η ζωή είναι αστεία.Έχει κάτι αόριστα κωμικό, έτσι αλλόκοτη που εκτυλίσσεται μεσα στα  ολότελα δικά της σχέδια.Κι εκείνη είναι αστεία έτσι όπως κυνηγάει αποτυχημένες επιτυχίες αντί να ρεμβάσει αυτή την ξεχωριστή ημέρα που ξυστά περνάει δίπλα της χωρίς να την αγγίζει και παρ' όλα αυτά τής αφαιρεί άλλο ένα κομμάτι.Γελάει πια με την ψυχή της.Φοβάται στ'αλήθεια το θάνατο όποιος δεν είναι ικανός για ζωή.

 

Εφήμερα

Αγωνιά να αιχμαλωτίσει την Ομορφιά.Κυκλοφορεί γύρω της, μεταγγίζει μέσα της μια ανάσα, μπογιατίζει  εκείνες τις ξέθωρες γωνιές του μυαλού της που θωπεύουν την απόγνωση.Χαράματα και η ενάργεια στη ματιά τραυματική σχεδόν, η ώρα κρυστάλλινη, με σιωπή καμωμένη από οπτικά θαύματα.Παραμύθια γύρω της, απλά σκηνικά που σνομπάρουν την επιτηδευμένη μανία του να είναι αρεστά, ξεσκεπάζουν την Αλήθεια πίσω από αστείες διχογνωμίες.Τα πρόσωπα διηγούνται και αυτά ιστορίες χωρίς λέξεις.Αποτυπώνονται στο δέρμα τους οι αλήθειες, ένα κράμα ακράτητης χαράς, ενθουσιασμού, πόνου, ανατρεπτικής έκβασης.Είναι όμορφα τα πρόσωπα βουβά.Είναι αυθεντικά.Τα φτιασιδώματα τους χαλάνε την όψη.Τη διαστρεβλώνουν.Γυμνά από την ανάγκη να πείσουν, καμαρώνουν ταπεινά σε μια κυριαρχία γαλήνης.

Και έπειτα είναι οι γειτονιές.Ανθισμένο γιασεμί, μανταρίνια, πολύχρωμα σπίτια και παιδικά παιχνίδια στους δρόμους.Κάθε γωνιά και αποκάλυψη.Η χαοτική επικάλυψη αυτής της εικόνας, φτιαγμένη από ταχύτητα ξέφρενη και καυσαέριο, την αφήνει ανέγγιχτη.Η Πόλη της είναι αυτή που επιλέγει να δει.Αυτή η επιλογή κάνει ακόμα και την πιο τερατώδη λεπτομέρεια, πηγή ομορφιάς.
 

Μα δεν έχει χρόνο, και ο χρόνος δεν έχει αρχή, μέση ή τέλος, καλπάζει και εξανεμίζεται, και την αφήνει να απορεί και να εξίσταται.Να τρέχει για να βρει το σημείο όπου θα ξαποστάσει.Τι αντιφατικό!

 

Και στραγγίζει τις αναμνήσεις σαν παλιωμένα του προϊόντα, να δεις που ο αναχρονισμός είναι και αυτός της μόδας και εκείνη γυρεύει τα επίκαιρα, σε έναν ευγενή πόλεμο με το παρωχημένο.
 

Νύχτωσε κιόλας, άλλη μια μέρα κυνηγητού, στοιβάζονται και σήμερα οι απορίες, φιλόδοξες κάνουν γκριμάτσες ανικανοποίητου.Ο Κόσμος συνεχίζει να βιώνει το αντιθετικό του παραλήρημα.

Εφήμερα όλα και πώς να τα διαιωνίσει;Ανακαλεί τα χθεσινά και μοιάζουν να ξεμακραίνουν, η απόπειρα να τα ανασυγκροτήσει εκ νέου στο μυαλό της την τεμαχίζει σε μύρια κομμάτια, ξέπνοα, αν δεν κατάφερε να τα ζήσει δε φταίει ο χρόνος που ολοένα στερεύει αλλά η δική της ανικανότητα.
 

Ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός, από τη φύση του στερεύει, και κάνει και τη δική μας ύπαρξη να στερεύει πρόωρα, όταν ακολουθεί τους δικούς του κανόνες.Όσα πέρασαν δίπλα της, όσα διακτινίζονται μέσα της, είναι τόσο όμορφα επειδή είναι εφήμερα ή είναι εφήμερα επειδή είναι τόσο όμορφα;

 

Έμαθε να ζει τις πανέμορφες μέρες.Με τον καιρό κατάλαβε πως η συχνότητά τους είναι σπάνια.Είναι φυσικός Νόμος.Το να αναλύει κανείς την παροδικότητα της ευδαιμονίας ίσως υποδηλώνει ότι δεν την αξίζει.Η αχάριστη φυση πάντα θα αναζητεί όσα παρηλθαν.Η ευγνώμων θα γνωρίζει ότι ουδέποτε παρήλθαν.Εκεί είναι ακόμα , εκεί είναι πάντα, εκεί θα είναι.Ο χρόνος ποτέ δεν τελειώνει, και ας παριστάνει το φευγάτο.

''Αποτυχία΄΄

Κάθε βράδυ, το γνώριμο βουητό στο κεφάλι του κάνει την αϋπνία να στήνει χορό.

Το επόμενο πρωί, με μάτια κόκκινα, πρησμένα, με τα πόδια του γονατισμένα από την εξάντληση, περιφέρεται σε μια πολιτεία απόγνωσης.Πάντα ο Κόσμος του φαίνεται βλακωδώς φαιδρός, αρέσκεται σε μια χαρά φτηνή, σε μία έξαρση ηλιθιότητας.Το δικό του αδιέξοδο είναι ανορθόδοξο μέσα στην ελαφρότητα του συρμού και την χαρωπή ατμόσφαιρα του Καλοκαιριού.Εύχεται να μπορούσε να ήταν απροβλημάτιστος κι αυτός, ακόμα και αν αυτό θα τον ανακήρρυσε επιπόλαιο και επιφανειακό.Έχει ανάγκη από χαρά χωρίς εντοπισμένη προέλευση.Δεν υπάρχει πηγή χαράς άλλη έξω από τον εαυτό μας, αυτό το ξέρει καλά.Όταν αποτυγχάνουμε να γίνουμε οι ίδιοι πηγή χαράς, αναζητούμε υποκατάστατα που είναι φρικτά κακέκτυπα λύπης.Λυπηρά και απατηλά.

Η Αποτυχία.Τον καταδιώκει με αιχμές, μια σκιά πάντα που τρέχει ξωπίσω του και εκείνος ακινητοποιημένος πασχίζει να συρθεί στο έδαφος, να δραπετεύσει.Καλπάζουσα η ταχύτητα της Αποτυχίας, το πρόσωπό της αυστηρό, είναι πάντα αιχμηρή και πάντα Εκεί.Του λέει δεσποτικά πως απέτυχε παταγωδώς σε όλα.Σε όλους τους ρόλους, τους στόχους, τις επιδιώξεις.Σκυφτές οι επιθυμίες του, αθόρυβες, μοιάζουν να ζητούν εξηγήσεις για τον χρόνιο παραγκωνισμό τους.Για μια λήθη απόλυτη.Ο χρόνος πυκνώνει, ο Κόσμος γίνεται ένας τόπος γεμάτος από αβάσταχτα αβασάνιστα ανθρωπάκια και εκείνος δίνει τη δική του πινελιά μαύρου.Η Λόξα του τον βαραίνει, η Δόξα του γνέφει απλησίαστη, οι μομφές της Αποτυχίας μια άλλη καταιγίδα.Είναι Μικρός.

Άλαλος πια, και οι λέξεις ύπουλες, βρίθουν από άλλοθι.Από εύκολες λύσεις.Αυτές διογκώνουν το πρόβλημα γιατί δεν το κοιτάζουν κατάματα.Θέλουν να το προσπεράσουν.Και τότε ακριβώς είναι που εκείνο, πεισματικά, εδραιώνεται.

 

Δε θέλει άλλες λέξεις.Οι σκέψεις του ξεχειλίζουν σε εκτάσεις άνυδρες αλλά αποφεύγει να τους δώσει μορφή με τις λέξεις σε μια βέβηλη εξαλλαγή.Τις θέλει δικές του τις σκέψεις .Αφανέρωτες.

 

Έτσι είναι όλα τα βράδια.Σε μία κοινωνία όπου όλες οι συνθήκες είναι εχθρικές, καλείται να τις υπερβεί.Να αγνοήσει την αλαζονική απόρριψη των βιογραφικών του από υπερφίαλους όσο και αμόρφωτους εργοδότες.Να ανεχτεί την κακοδαιμονία του εργασιακού περιβάλλοντος γιατί είναι ευλογημένος που βρίσκεται μέσα σε αυτό.Να υπομείνει μήνες απλήρωτος γιατί η καθυστέρηση στη μισθοδοσία είναι εύλογο επακόλουθο της οικονομικής κρίσης, χώρια που αν αντιδράσει θα βρεθεί και παλι άνεργος.Να δεχτεί να του μιλήσουν προσβλητικά, να τα κάνει όλα και να συμφέρει, να κάνει υπερωρίες για να δείξει τον προσήκοντα ζήλο.Να αφήσει να τον τσαλακώσουν, να τον ειρωνευτούν, να τον μηδενίσουν.Να απαξιωθεί.Όλα μέσα στο παιχνίδι είναι.Και τελικά δεν ξέρει αν είναι πιο τραγικό να είσαι εκτός παιχνιδιού ή εντός.Απόκοσμος ή ενταγμένος σε έναν Κόσμο που δομείται στο συμβιβασμό.

Η Ιδέα της παραίτησης από όλα τον θέλγει μαγνητικά. Η Άρνηση να συμπορευτεί με το χάος μόνο επειδή αυτό τυχαίνει να τον αποσπά από τη γαλήνη του.Να τον βρει το δρόμο αλλιώς.Να εκτονώσει την οργή που μαίνεται εντός του και τον κατάντησε νευρόσπαστο.Να αποδεχθεί τη λόξα του.Να απορρίψει τη δόξα των πολλών.Να λυτρωθεί πια από την ανάγκη των επαίνων.Να αποτινάξει τους ψυχαναγκασμούς που τον σπρώχνουν στο κυνήγι μιας γελοίας επιτυχίας που αυτοαναιρείται.

 

Η Αποτυχία γελάει καθώς τον βλέπει να προετοιμάζει την προσωπική του επανάσταση.Ξέρει πως θα στιγματιστεί από λιποταξία.Από Ηττοπάθεια.Η Ηττοπάθεια είναι μεταμφιεσμένη Αποτυχία.Συνεργός της είναι, σπείροντας μέσα του την αίσθηση της προσωπικής ανεπάρκειας.

 

Θα την πολεμήσει την Αποτυχία και ας είναι αφοπλισμένος.Με το Πείσμα να τον σηκώνει από το έδαφος.Ξέρει πως στην πραγματικότητα είναι δικό του διαβολικό γέννημα.Ξέρει πως στο τέλος θα προπορεύεται ο ίδιος, ελεύθερος πια από τα δεσμά της.

 

Γιατί Αποτυχία  είναι η αποδοχή της κρατούσας άποψης για την επιτυχία.Η Επιτυχία έρχεται μόνο όταν το στερεότυπο γύρω από αυτήν καταλύεται.Είναι παράξενη και δυσδιάκριτη, εδρεύει σε γωνίες περιθωριακές, εκεί που το ανθρωπινο βλέμμα κοιτάζει αλλά δε βλέπει.Μα ,όταν τελικά φανερώνεται, δίνει σε εκείνες τις μαρτυρικές νύχτες ένα άλλο νόημα.

Τα Όρια

Ξεκινούσε πάντα με ένα σενάριο καταστροφολογίας.Σε ένα κατάλευκο χαρτί, έσβηνε με μια γόμα τα μεγαλεπήβολα σχέδια, τις επιθυμίες που βάφτιζε άπληστες, και η χλωμάδα της γινόταν ακόμα πιο έντονη.Από τη μία οι αχανείς της πόθοι, από την άλλη η άχαρη πραγματικότητα.Εκείνη η άκαμπτη Λογική που είναι πάντα ακαταμάχητη.Παντού βλέπει Όρια.Διακριτά, βασανιστικά, αυστηρά.Περιγράμματα, σύνορα και φραγμούς, που την αφήνουν πάντα πίσω.Να κυνηγά νοερά όσα θα ήθελε να γίνουν βιώματα δικά της.Να φαντασιώνεται όσα θα της χορηγούσαν τη χαρά.Να τα εξωραϊζει με νοσηρό μαζοχισμό, η αιματηρή τους ομορφιά σαν επισκίαση, ληστεύει το φως από το χώρο.

 

Σκοτάδι εντός της,το Δυνητικό τής κάνει σινιάλο με αμφίσημη γκριμάτσα.Μπορεί να της δώσει αυτό που ζητά, μπορεί να την εξαπατήσει.Μπορεί να ποθεί κάτι μόνο και μόνο επειδή ξέρει ότι δε θα το έχει ποτέ.Επειδή θα είναι καταδικασμένη σε αιώνια επιθυμία.Σε ανικανοποίητο που θα ικανοποιεί μόνο τις λάγνες τις εμμονές.Ό,τι ξεγλιστράει από το ρεαλιστικό, την μαγεύει.Το θαυμάζει από απόσταση, την κατέχει δέος για την δυσπρόσιτη μαγεία του.Ξέρει πως θα παραμείνει ανέπαφο από το άγγιγμα και τη ματιά της, ξέρει πως θα υπάρχει σε μία σφαίρα ανέγγιχτη, μακριά από τα γήινα και φθαρτά.

 

Ο Κόσμος είναι απεριόριστος.Απέραντος.Η φύση της είναι αστείρευτη πηγή δυνατοτήτων.Εστία αντιφάσεων που γεννούν ζωή.Τα Όρια που θέτει η ίδια είναι τα μόνα εμπόδια.Το κακό της αχαλίνωτης φαντασίας είναι ότι προσκρούει σε περιορισμένη αυτοπεποίθηση.Θέτει όρια για να ζει μέσα στην ασφάλεια.Για να πεθαίνει μέσα στην ασφάλεια.Προτιμά μια φαντασιακή εκδοχή της ευδαιμονίας από κάποια βιωματική που θα την φέρει σε αναμέτρηση με τα δικά της όρια.

 

Και αν δεν ξεπεράσεις τα δικά σου όρια, και αν εσύ ο ίδιος τα σκιαγραφείς με δειλία, πώς να γευτείς μια ζωή με απεριόριστες συγκινήσεις;

Αυτό μοιάζει να τής ψιθυρίζει μια φωνή.Πάντα αγαπούσε τους δροσερούς περίπατους τα μαγιάτικα βράδια.Έχουν  κάτι ανυπόφορα ανάλαφρο, μια ανεμελιά που ξεπηδάει από το Τώρα.Τα πρόσωπα κουβαλούν μια αμυδρή ελπίδα και μια γοητευτική κούραση, γόνιμη.Η ποικιλομορφία γύρω της την ανακουφίζει.Είναι σαν παρηγοριά, σαν πινελιά ανταρσίας σε μουντό τοπίο.Νιώθει μια αλλόκοτη ζήλια για εκείνους που δεν έχουν προορισμό.Σκλαβώνουν οι πατρίδες και είναι πάντα νομιζόμενες.Η πατρίδα είναι κίνητρο για να πορεύεσαι, ελπίδα ότι η πραγματικότητα δεν είναι μονόχνωτη, πως, όσο και να σε συνεπαίρνει η καλπάζουσα τροχιά της, πάντα θα μπορείς να προσδεθείς στο ασφαλές σου σημείο και να μείνεις αλώβητος στο μαραθώνιο της σχιζοφρενούς μεταβολής.

 

Νιώθει την ανάγκη να καταλύσει τα δικά της όρια.Να τα υπερβεί.Η προκατασκευασμένη εικόνα των δυνατοτήτων της, η συμπαγής εικόνα που έχει σχηματίσει με αδιαλλαξία για τον κόσμο, φρενάρει κάθε μορφή έκπληξης που την καρτερά στη γωνία.

 

Είναι μικρή, η μικρότητα γλιστράει από τις σκέψεις της που στάζουν φόβο.

Κακομαθημένη, γυρεύει την ασφάλεια, τα εχέγγυα της επιτυχίας.

Στενόμυαλη, ήδη από το νου της ξεφυτρώνουν κανόνες αμείλικτοι, στερεότυπα νωθρά, ζεύγη προκαταλήψεων που αυτοανακηρύσσονται γνώστες των πάντων.

Περιορισμένη, ασφυκτιά μέσα σε αυτοσχέδιο πνιγμό.

 

Πλήττει στη ζωή όταν αρνείται να δει πέρα από τα όριά της.

Πέρα από την επιφανειακή της νηνεμία, εκεί όπου ταραχές και συγκινήσεις μαίνονται, εκεί όπου ένας άγνωστος εαυτός ξεπροβάλλει με αδηφάγα μάτια και την κοιτάζει παραμελημένος, εκεί όπου ο έρωτας είναι Απόλυτος και δεν τρέμει να τον πιστέψει, εκεί που πάντα υπάρχει μαγεία πίσω από την πεζότητα.

Πάντα υπάρχει ονειρική πραγματικότητα πίσω από τα φαινόμενα, μόνο που θέλει ψυχή στο βλέμμα για να τη διακρίνει.
 

Ερωταπαντήσεις

Τα μάτια σου ικέτευαν όλο αχόρταγη προσμονή.Στη δύση της μέρας καρτερούσαν μια απάντηση, να σβήσει την αγωνία από τη φαγωμένη σου ύπαρξη.Στριφογυρίζεις κάθιδρη όλη τη νύχτα, στριμώχνεις εφιαλτικά γιατί, η αμφιβολία ποζάρει με αυταρέσκεια-κατακλύζει τις εικόνες με μούτρα σημαδεμένα από λιπόσαρκη πίστη.

 

Η φωτογραφία σου σκονισμένη, τα χρώματα αχνά πια, αναπαριστούν μια ξεθωριασμένη εποχή.Η πιο αληθινή εποχή είναι εκείνη που δεν αναβιώνει μέσα από ενθύμια.Δεν τα χρειάζεται, τα απλοϊκά τους τερτίπια τη λεηλατούν, σαν άλλη ιεροσυλία.Η αληθινή εποχή επιβιώνει γιατί από τη φύση της διαιωνίζεται.Όλα τα άλλα είναι απλοί ερεθισμοί της νοσταλγίας.Ημιτελή λόγια, προσποιητοί μονόλογοι, βιαστικά σβησμένα τσιγάρα, ανολοκλήρωτες παραστάσεις.

 

Άφησε την απορία να σου χορηγεί ζωή.Μέσα από μία παιχνιδιάρικη δυνατότητα.Από μία αινιγματική εικασία.Μην ανακαλείς το παρελθόν.Όχι μόνο δε θα σου δώσει απαντήσεις, αλλά θα νεκρώσει και την ικανότητά σου να θέτεις ερωτήσεις.Όχι μόνο δε θα σου δώσει κάτι ακόμα, αλλά θα σου αρπάξει και την αγνή εικόνα που θαρρείς πως έζησες.Κράτησε αυτή μονάχα.Στρεβλή ή όχι, είναι η δική σου αλήθεια.Αν την απορρίψεις, καμία αποδοχή δε θα είναι αρκετή να σε μετατοπίσει στο προσκήνιο.Στο περιθώριο θα δειλιάζεις, θα συρρικνώνεσαι, θα βουτάς στην ανυπαρξία.

 

Σκαρφαλώνεις και πάλι στο παρόν.Το βλέμμα σου γατζώνεται από μια μου λέξη.Πασχίζει να ανασύρει μέσα από αυτή του Κόσμου τα σύμβολα.Πιθανές έννοιες, αλληγορίες και βαθύτερα νοήματα.Παλεύει να αποσπάσει μια κατάφαση.Να εκμαιεύσει διαβεβαιώσεις.Να προσδιορίσει ποσοτικά τα συναισθήματα.Να σφυγμομετρήσει ποιοτικά την προαίρεσή μου.

Μα δε μπορείς τη σιωπή μου να ακούσεις, ούτε να διαβάσεις.Κάνει οχληρό κρότο η σιωπή γιατί διατυμπανίζει την αλήθεια.Αλεκτικά.Μόνο έτσι η αλήθεια μπορεί να ειπωθεί.Χωρίς τις λέξεις-παγίδες που τη σκεπάζουν δήθεν προστατευτικά.Η σιωπή υψώνει αντιρρήσεις στην ποταπότητα των λέξεων.Χυδαίες αυτές, εξακολουθούν να την αγνοούν.Την επικαλύπτουν, όπως κάνουν με κάθε τι άβολο.Είναι ανακουφιστικές οι ωραιοποιημένες απαντήσεις.Λυτρωτικές όμως είναι μόνο οι γενναίες ερωτήσεις.Αυτές συνήθως διατυπώνονται σιωπηλά.Το ίδιο αθόρυβα απαντώνται.

Τα συναισθήματα είναι αγέρωχα.Θεριεύουν σε κάθε απόπειρα μέτρησης.Σου το είχα πει τόσες φορές και ας μη μιλούσα ποτέ.Δεν ήθελες να ακούσεις.Εκμηδενίζονται τα συναισθήματα όταν προσπαθείς να τα αποτιμήσεις.Κάθε ερμηνεία τους είναι βίαιη θανάτωση.Κάθε ανάλυση, μία ακόμα απομάγευση.Όταν ικετεύεις για απαντήσεις, θα εισπράττεις παρηγοριές.Όταν  απαλλαγείς από την ανάγκη τους, ουρανοκατέβατα θα προσγειώνονται στο άναρχο σύμπαν σου.

 

Είναι αργά για όλα αυτά όμως- είναι Μάης, μία ο ήλιος πρωτοστατεί, αίφνης μια μπόρα ξεσπά ασυγκράτητη-ο Μάης είναι πάντα αντιφατικός και ανορθόδοξος- και πάντα πλημμυρισμένος από διαβολική προσδοκία.Η σιωπή μου πέφτει στο κενό μπροστά στο βλέμμα σου που εναγωνίως περιμένει μια ρητή μου υπόσχεση-όσο αδυνατείς να διαβάσεις πίσω από τις λέξεις, αυτές, πανούργες, πάντα θα σε παραπλανούν.

Κυκλοθυμία

Το ξύπνημα ήταν γλυκό.Μέσα από μία χαραμάδα τρύπωνε το φως μέσα της, το ραδιόφωνο μουρμούριζε τζαζ σκοπούς όλο το βράδυ, το έξω τοπίο καμάρωνε την ανθηρή του σαγήνη.

Ήταν από εκείνες τις απριλιάτικες μέρες που ο καιρός έμοιαζε κατασταλλαγμένος και τα χαμόγελα, πηγαία παντού, σκόρπιζαν μια θετική αίσθηση.

Ξεκίνησε τη μέρα με την παντοδύναμη τάση που τα θέλει όλα πιθανά, εφικτά και αντιμετώπισιμα.Με προσδοκία, ότι σήμερα θα συμβεί κάτι ανατρεπτικό.Μήπως και η ανατροπή συμβαίνει όταν την έχουμε ανάγκη;Τότε θα ήταν κάτι άλλο.Θα ήταν θαύμα.Καταπνίγει τις προσευχές της που την κάνουν να νιώθει επαίτης μιας εξέλιξης και ξεχνιέται στα τετριμμένα της ημέρας.Σπατάλη χρόνου ή μη, τη διασώζουν από την σχιζοφρένεια των αλλεπάλληλων σκέψεων.Η ώρα κυλάει σε ένα ελεγχόμενο μοτίβο όπου οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις και ομιλίες διασφαλίζουν μια ,ανιαρή μέχρι θανάτου, ισορροπία.

Βγαίνει από το πανάρχαιο κτίριο που περιστοιχίζεται από παρατημένα σκουπίδια.Είναι αργά, σούρουπο κιόλας.Εξαγριωμένοι οδηγοί κορνάρουν αφηνιασμένα.Βαδίζει στην πολύβουη πόλη, μέσα της μαίνεται ένας αλλόκοτος πυρετός.Αίφνης, στέγνωσε από ζωή, στράγγιξε από προσδοκία.Η θλίψη διαδέχεται τα καλπάζοντα νεύρα που ουδέποτε έχουν συγκεκριμένο έρεισμα.Διακυμάνσεις συναισθημάτων ανελέητες, δε μπορεί πια να τις χαλιναγωγήσει, να τις προσδιορίσει, να τις εκλογικεύσει.Κουράστηκε να μάχεται με τον κυκλοθυμικό της εαυτό που απορρίπτει ό,τι χτες αποθέωνε.Περιμένει τις έξωθεν εξελίξεις να ανακουφίσουν την εσωτερική της παράλυση.Μόνο που και οι θετικότερες εξελίξεις δεν γίνονται αναγνωρίσιμες από μία αμφίσημη ψυχή.Μοιάζουν με στασιμότητα μακρόχρονη, με παγίδες, με μασκαρεμένες συμφορές.

Ο τρόμος για τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες είναι άτοπος όταν αυτές είναι ασταθείς.Ερχόμενες και παρερχόμενες, αντίπαλες, ερμαφρόδιτες, χλευάζουν η μία την άλλη, σε μία θαλασσοταραχή ασάφειας, συγκεχυμένης θέλησης.Η κυκλοθυμία συνδέεται πάντα με έλλειψη ουσιαστικής επιθυμίας.Η ορισμένη επιθυμία δίνει νόημα και στόχο, μετριάζει την απελπισία της γενικευμένης, αχανούς αναζήτησης.Οι συνειρμοί της τη μπολιάζουν με φιλέκδικα σινιάλα.Παρότι ένιωθε αισιοδοξία, μια εικόνα ή μια υποσυνείδητη σκέψη, την οδήγησαν σε απόλυτη μεταστροφή.Όμως η κυκλοθυμία τής φωνάζει πόσο ελλειπτική είναι η ικανότητα αυθυποβολής της.Και όσο και να την αποτρέπει από μια καταστροφική πλήξη, ιδρύει το χάος μέσα της ενώ εκείνη γυρεύει τη σωτηρία.

 

Eίναι αγχωτικό να προσπαθείς να παρατείνεις τη χαρά.Η χαρά είναι αλλεργική στις αθέμιτες παρατάσεις.Έρχεται απρόκλητη και εξανεμίζεται σε μια στιγμή.

Είναι εγκληματικό να ασκείς έλεγχο στα συναισθήματα.

Αφηνιασμένα, τότε, μεταλλάσσονται, σα χίμαιρες ξεγλιστρούν, αποστατούν.

Σε ξεγελούν τα συναισθήματα, κρυφογελούν με την αυταπάτη σου ότι μπορείς να τα κλείνεις σε κουτάκια.

Δεν υπακούουν σε κανόνες, σε αίτια και αιτιατά.

Ο εγκλωβισμός των συναισθημάτων τα οδηγεί σε ξέφρενη μετάλλαξη.

Η καταπίεση, η ανειλικρίνεια, η απώθηση.

 

Ζήσε τη θλίψη σου από άκρη σε άκρη, μην την εξαπατάς με δειλή βιασύνη.

Μάθε να ζεις τη χαρά σου χωρίς πρωτοβουλία να την επιμηκύνεις.

 

Η κυκλοθυμία προδίδει ανικανότητα παραδοχής συναισθημάτων, που καταδικάζουν σε ένα φαύλο κύκλο.Ανακυκλώνονται, διαδέχονται το ένα το άλλο, τρομαγμένα και ανήμπορα, θαρρείς και η εναλλαγή τους είναι αφύσικη.

 

Το μυαλό μηχανορραφεί.Παράγει ιδιότυπη πραγματικότητα.Αποτρελαίνει την ήδη χαοτική ροή των συναισθημάτων.Η ζωή είναι εκεί έξω.Μια ξέχωρη πραγματικότητα.

 

Η απενοχοποίηση της κυκλοθυμίας είναι μονόδρομος για γνήσιο συναίσθημα.

Γιατί τα συναισθήματα δεν ελέγχονται, βιώνονται μόνο.Όσο συναντούν απόπειρες χαλιναγώγησης, τόσο ατιθάσευτα θα διαγράφουν κύκλους όλο φαυλότητα...σε μια ατέρμονη ανακύκλωση ανήμπορων αισθήσεων.