Η Ανάμνηση

Κάθε μέρα, είναι εκεί. Γραπώνεται βίαια από το παρόν, το ακυρώνει.Εκεί που κάθε μέρα ξαποσταίνει για δευτερόλεπτα τα άγχη της και αναστενάζει με ανακούφιση από το άχθος που απομακρύνεται.Εκεί που καμαρώνει πως έχει γίνει ένα νέο πρόσωπο, μια βελτιωμένη εκδοχή του παλιού, παλιωμένου της εαυτού.Ακριβώς εκεί που συνειδητοποιημένη και μαγεμένη από τις ξεχειλίζουσες σοφία διαπιστώσεις της, καταλήγει στο ότι ο καθένας οδηγείται στην κλίση του, σε αυτό για το οποίο είναι πλασμένος.Πάντα βρίσκει τρόπους, ακόμα και αν αυτοί απαιτούν το ξόδεμά του πρώτα.Ο καθένας ανταμώνει τα θέλω του, και ποτέ δεν είναι αργά για αυτά.Γιατί όταν τα συναντήσει στο τέλος, παύει να υπάρχει Χρόνος.

 

Η Ανάμνηση είναι εκεί.Την κοιτάζει όπως μια ξεθωριασμένη φωτογραφία.Όσο ξεπερασμένη και να είναι η εικόνα,όσο ντεμοντέ τα ρούχα που φοράνε ή τα χτενίσματά τους, ακόμα και αν η φωτογραφία αποτυπώνει μια εποχή αδεξιότητας και θλίψης, εκείνη διεκδικεί θέση στο παρόν.Εδραιώνεται σε αυτό, δεσπόζει, κατακτά το δικό της μονοπώλιο.Καταργεί και το Χρόνο, αγαπημένο της παιχνίδι.Σπανίως έχει να αντιμετωπίσει αξιόλογο αντίπαλο.Οι άνθρωποι απολαμβάνουν την κατάργηση του χρόνου, ακριβώς για να μη νιώθουν ότι τους διαφεντεύει.Η φθορά που προκαλεί ο χρόνος λειτουργεί ως αλληγορική, προπαρασκευαστική υπενθύμιση θανάτου, ο χρόνος-οδοστρωτήρας, ο ανάλγητος χρόνος, ο δολοφόνος.

Κάπως έτσι η Ανάμνηση σκαρφαλώνει στο παρόν της γεμάτη από την αχλύ μιας εποχής που ξεπροβάλλει σαν απωλεσθείσα νεότητα.Ο εαυτός της τότε-άγουρος, μικρός, λίγος-στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα και ένα σωρό πάνσοφες λαϊκές ρήσεις-παρ' όλα αυτά το χθες διέπεται από μια ανορθόδοξη αρμονία.Η γοητεία του τη συνεπαίρνει σε μια εκδοχή του εαυτού της που πάλεψε χρόνια να σκοτώσει-και ακόμα μάχεται με οχληρά κατάλοιπα.Εκεί έρχονται με παράλογη ταχύτητα και κάποιοι ανεκπλήρωτοι έρωτες που ακόμα και σήμερα την επισκέφτονται σε εκδικητικά όνειρα.Με τι δύναμη μπορούσε άραγε να αγαπήσει και πόση δειλία την εμπόδιζε να το φανερώσει;Ο εφηβικός της εαυτός ήταν άσος στα τεχνάσματα.

Εκεί είναι και οι τρύπιες προσδοκίες, η αφελής κατάστρωση του μέλλοντος.
Η φαντασία είναι πραγματικά μεγαλεπήβολη αλλά πάντα προβλέψιμη γιατί δε λογαριάζει το βασικό συστατικό  της ζωής:την ανατροπή.

Εκείνο το κορίτσι που ξεχείλιζε από συναίσθημα την επισκέπτεται συχνά.Το ίδιο και οι κουτοί της φόβοι, έρχονται και αυτοί με παιδιάστικη ανασφάλεια να οικειοποιηθούν τη στιγμή.
 

Και εκείνη αντιστέκεται, δε θέλει πια να είναι παιδί, ο εφηβικός της εαυτός τής κληροδότησε μονάχα κάποιες σκόρπιες αναμνήσεις οδυνηρών απωθημένων.Άρχισε να εκλογικεύει τα πάντα, να κυνηγά τα υποστατά.Αυτή η κατάβαση στα γήινα την ξένισε κάπως αλλά γρήγορα τη συνήθισε.

 

Μα έπειτα θυμάται φίλους, γέλια και δάκρυα, γέλια μέχρι δακρύων, δάκρυα που μετατρέπονταν σε γέλια.Φωνές και ζωή και βόλτες μια ζωή, βόλτες που έγιναν η ζωή της.Ένα ταξίδι που δε θα εκχωρήσει στο Χρόνο γιατί η Αλήθεια δεν εκποιείται.Η Αλήθεια αρνείται το Χρόνο, αρνείται το Θάνατο.

Συνέρχεται στο παρόν επιπλήττοντας τον ονειροπαρμένο της εαυτό.Αλλά ακόμα και τις στιγμές που είναι περήφανη ότι επιβάλλεται στον ενήλικο εαυτό της ελέγχοντας τις ηδονικές αποκλίσεις του χρόνου και τις θεότρελες αποστασίες του, η εφηβική της εικόνα ξεπηδάει όλο καθαρότητα μέσα από μια παντοδύναμη Ανάμνηση και κατευθύνει τα βήματά της.

Οι μνήμες προλογίζουν τα παροντικά βιώματα μόνο που η αποκωδικοποίηση γίνεται στο μέλλον.
Του Χρόνου τερτίπια είναι αυτά, παράλογα, όπως και ο ίδιος.
 

Travelling light

Κοίταξε το ρολόι απορημένη.Η ώρα ήταν ήδη πέντε, είχε ήδη δυο ώρες στην τεράστια πόλη και κάποιες μέρες μπροστά της χωρίς κανένα σχέδιο.Ένιωθε να την πλημμυρίζει μια αισιόδοξη αίσθηση, σχεδόν προκλητική.Τους τελευταίους μήνες ήταν περισσότερο μελαγχολική, μερικές μέρες ακόμα και σκοτεινή.Μετά από τον απρόσμενο χωρισμό, ένιωθε λειψή.Πολλά τα κατηγορώ στον εαυτό της, νύχτες με εκτοξεύσεις μομφών, πρωινά άρνησης.Δοκίμασε κάθε είδους γιατρικό για την περίσταση αλλά η θεραπεία άφαντη.Ή έστω κάποια υποτυπώδης βελτίωση.Έτσι αποφάσισε να φύγει λίγες μέρες, ολομόναχη.Ίσως σε ένα άλλο περιβάλλον να νεκρωνόταν ο παρελθολάγνος εαυτός της.

 

Δε μπορούσε τα δεσμά αλλά δε μπορούσε και να αποκοπεί.

Η γοητεία των συνειρμών πάντα την αιχμαλώτιζε.

Πάντα ακουγόταν η φωνή του στο νου της, όλο δελεαστικές υποσχέσεις:''Θα είμαι εδώ''.

Και να που έλειπε από παντού.Αυτή η απουσία την έκανε να μαραίνεται, να αισθάνεται άψυχη.Μορφή περιφερόμενη χωρίς έκφραση, η δυστυχία η ίδια.

 

Καθώς διασχίζει τους απέραντους δρόμους με βήμα γοργό, το βλέμμα της έχει πάντα κάτι να επεξεργαστεί.Ένα ατέλειωτο πανηγύρι ποικιλομορφίας στήνεται εμπρός της.Δεν υπάρχει μέτρο, ούτε αρμονία, ούτε παράταιρο.Όλα όμως στο τέλος συνυπάρχουν σε μια διασκεδαστική πανδαισία.Κάθε βήμα και μια νέα ανακάλυψη.Φυσάει ψυχρά και ψάχνει τα γάντια της στην πελώρια τσάντα.Σταματάει μπροστά σε μια τσαγερί, σαν βγαλμένη από παραμύθι.Έχει κάτι ευχάριστα αναχρονιστικό και μοσχοβολάει γιασεμί.Σαν υπνωτισμένη, περνάει το κατώφλι και χάνεται στο πιο απόμερο τραπέζι.Κανείς δεν την κοιτάζει με αδιακρισία, πιατέλες με ευωδιαστά κέικ και ροφήματα πηγαινοέρχονται ολοένα, μερικά βιβλία τής γνέφουν με νόημα από την μικρή βιβλιοθήκη δίπλα της.Παραγγέλνει ένα τσάι γεμάτο από μπαχαρικά και παρατηρεί τους γύρω της με τρόπο.Μοιάζουν χαμένοι στους εναλλακτικούς τους κόσμους, αφοσιωμένοι σε μια υπέρτατη ιεροτελεστία.Αυτό δε θα το έκανε ποτέ, να βγει ολομόναχη για καφέ, και το καλύτερο είναι πως δεν το είχε προσχεδιάσει.Ή μάλλον το καλύτερο είναι πως το απολαμβάνει.Μισή ώρα και βάλε και το παρελθόν αναχώρησε από το παρόν.Το παρόν της μπορεί και αναπνέει.Το παρόν της μαγεύεται και τη μαγεύει!

Με πλούσια αίσθηση στον ουρανίσκο, συνέχισε τον μοναχικό της περίπατο.Τα αταίριαστα παντρέματα δίνουν και παίρνουν, και τής φτιάχνουν τη διάθεση.Μαλώνουν τη φαντασία της, για το πόσο πενιχρή είναι.Η πραγματικότητα επιβάλλεται στη φαντασία με εξτρεμιστικά παράγωγα που η φαντασία ενίοτε δειλιάζει να προάγει για να μην την πουν γραφική!

 

Λένε ότι αυτή η πόλη είναι απρόσωπη.Απρόσωπη είναι για όσους δεν έχουν πρόσωπο.Για όσους δεν μπορούν να διακρίνουν πρόσωπα.Για εκείνην, αυτή η πόλη είναι ένα απίθανο συγκέρασμα από απίθανα στοιχεία.Μερικά έντονα βλέμματα που την περικυκλώνουν, ουδόλως την ενοχλούν.Είναι μια ανάπαυλα από την αίσθηση γενικευμένης απάθειας και προσήλωσης στον μικρόκοσμο.΄Ενα μικρό ξύπνημα από την αέναη παρατήρηση.Αυτή η πόλη δεν τής επιτρέπει να σκεφτεί, και να που μπορεί να ζει και χωρίς αυτόν τον μακροχρόνιο εθισμό.Την βομβαρδίζει με ερεθίσματα και ολοένα την αποσυντονίζει.Την αποπροσανατολίζει και κάπου εκεί βρίσκει τον χαμένο εαυτό της.

Έχει σκοτεινιάσει και ο αέρας αγριεύει όσο περνάει η ώρα.Τα χαριτωμένα μαγαζιά γεμίζουν κόσμο που καταστρώνει ζωηρές συζητήσεις και ηχηρά γέλια.Και όλα είναι παντού:το απλό, το μικροαστικό, το κουλτουριάρικο, το εναλλακτικό, το κιτς, το σοβαροφανές, το λαϊκό, το θελκτικό.Το ετερόκλητο μιας ζωής αποτυπώνεται στους δρόμους της πόλης αποδεικνύοντας ότι τίποτα δεν είναι μονοσήμαντο.

 

Εκπλήσσει η ίδια τον εαυτό της, παρόλο που αφέθηκε σε ρεσιτάλ πλήξης τόσο καιρό.Εκείνος  είναι πια χαμένος σε σκουριασμένους διαδρόμους της μνήμης της.Ακόμα και αν τον ανακάλεσε για μερικά μισητά δευτερόλεπτα, ήταν για να νιώσει πόσο πεπαλαιωμένη είναι αυτή η εικόνα.Πόσο μουντός και αδιάφορος τής μοιάζει.Μακριά του παρατηρεί τη ζωή που ξετυλίγεται και σπαρταρά δίπλα της, με όλα τα φαιδρά και τα θλιβερά της, τη στιγμή που καλπάζει και δεν επιβραδύνει για χάρη μιας αχόρταγης σκέψης.

Γυρίζει στο δωμάτιό της με μια παράξενη αίσθηση ευδαιμονίας.Ήταν μία από τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής της, και ας ήταν μόνη.Αυτό την τρομάζει, την ίδια ώρα που την αναπτερώνει.Ακριβώς εκείνη την ώρα, καταλαβαίνει ότι ποτέ δε θα είναι ουσιαστικά μόνη.

 

Αλήθειες

Συνήθισα να είμαι μόνος.Άλλωστε η δύναμη του εθισμού είναι πάντα πρωτοπόρα.Έφτασα σε ένα σημείο που δε με νοιάζει να μοιραστώ, να ανταμώσω, να ακουστώ και να ακούσω.Μπούχτισα με συναναστροφές ρηχές και υποκριτικές, με το ελεγκτικό ύφος περαστικών από τη ζωή μου μορφών, στα μάτια των οποίων έλαμπε περίτρανα η δική μου ανεπάρκεια.Κλείστηκα στον εαυτό μου και δεν ήταν εύκολο-στην αρχή τουλάχιστον.Ξυπνούσα βαριεστημένος, πελαγωμένος που έπρεπε να δαμάσω την  πολύλογη σιωπή μου.Τη μιζέρια που κρεμασμένη στους τοίχους των σπιτιών μου, κραύγαζε ότι με είχα αιχμαλωτίσει ως αυτουργός του πλέον απαράγραπτου εγκλήματος.Προσπαθούσα να ξεχνιέμαι με ανάλαφρα ερεθίσματα και ανακουφιστικούς αποπροσανατολισμούς.Τα βράδια όμως ήταν πραγματική τυραννία.Αιωνόβια, με μια ακαμψία σαδιστική, οι αναμνήσεις να στοιχίζονται επώδυνα, στο μυαλό μου ο θρίαμβος του χάους, την ψυχή μου να κατατροπώνει μια αφύσικη ασυμμετρία.Ένιωθα τον χρόνο να καλπάζει σε αντιδιαστολή με το πάγωμά του στο δικό μου λιλιπούτειο σύμπαν.Ένιωθα πως εκεί έξω υπήρχε ένα παράλληλο σύμπαν γεμάτο από νέους ανθρώπους, γελαστά πρόσωπα, ερωτευμένα βλέμματα, χορό και ελπίδα.Και εξελίξεις, ακόμα και απειροελάχιστες. Για άλλους υποστατές, για άλλους μόνο στην παραγωγική τους φαντασία.

 

Αμέσως όμως με έζωνε μια αίσθηση αβάσταχτης ματαιότητας.Αν έβγαινα από το σπίτι μου, ακόμα και για έναν σύντομο περίπατο, θα αφηνόμουν σε ένα σκόρπισμα δίχως έλεος, συνειδητοποιώντας πόσο μακριά στέκομαι από την περιρρέουσα ζωή.Από το μέσο όρο, ευλογία και κατάρα μαζί.

Το χειρότερο είναι πως ουδέποτε με ένοιαζε.Γιατί περνώντας ο καιρός και μετά τη φρίκη του πρώτου διαστήματος, στο μικροσκοπικό μου σύμπαν αντάμωσα στοιχεία συγκινητικά, που θαρρείς και είχαν αφεθεί τόσα χρόνια σε έναν μακρόσυρτο λήθαργο.Ένιωθα λοιπόν καλά με τον εαυτό μου.Βέβαια αυτή η αίσθηση είναι τόσο ρευστή και ευμετάβολη που δίσταζα να το ξεστομίσω ακόμα και σε στιγμές γενναίας ειλικρίνειας.Με κούρασαν οι άνθρωποι με τη μανία τους να συγκρίνουν καταστάσεις με πρωτόγονη απλοϊκότητα, ο υφέρπων γι' αυτό και κατάφωρος φθόνος στο βεβιασμένο τους μειδίαμα, η ανατριχιαστική αμεσότητα των χαρακτηρισμών τους, εκείνη η λαγνεία η αχαρακτήριστη για τις γενικεύσεις, που από μόνη της ξεσκεπάζει την ουσιαστική τους αμάθεια.

 

Μπορεί κι εγώ ο ίδιος να μην κατάφερα τίποτα αξιόλογο, με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα που έχει κατασκευάσει η ίδια η κοινωνία.Μάλιστα με αυτά τα δεδομένα η μόνη θέση που δικαιωματικά μου ανήκε είναι εκείνη του περιθωρίου, αφού κατά συνείδηση και κατ' επιλογή απέκλινα από τις πανίσχυρες επιταγές της.Και ξέρω ότι κάποιοι θα με θεωρήσουν τρελό αλλά το πλεόνασμα της λογικής τους για εμένα ακυρώνει κάθε τους συμπέρασμα.Γιατί μέσα στον επιφανειακά μονόχνωτο κόσμο μου, μέσα από απροσμέτρητο πόνο, πρωινά αλγεινά και νύχτες οδυνηρών  διακυμάνσεων, αναγκάστηκα να δω εμένα κατάματα.Αναγκάστηκα να ατενίσω τη δική μου αλήθεια, χωρίς τη διαστρέβλωση που προκαλεί η παρέμβαση τρίτων.Μέσα σε όσα είδα υπήρχαν πάθη, λάθη και τερατώδεις τάσεις, μια ασχήμια ανυπέρβλητη που αρχικά δε γνώριζα πώς να χειριστώ.Με τον καιρό όμως συμφιλιώθηκα με την εικόνα μου και άρχισα να διακρίνω και αρετές κρυμμένες.Έμαθα ότι το υπέρτατο έγκλημα είναι η συνθηκολόγηση με μια εκλεπτυσμένη εκδοχή της αλήθειας.Μια εκδοχή βολική, που τέρπει και καλύπτει, που είναι υποφερτή αλλά  που οδηγεί σε ανυπόφορα ατοπήματα.Έμαθα να είμαι Εγώ.Τα όσα έχω ή δεν έχω, τα όσα πέτυχα ή όχι, δεν έχουν καμία σημασία.Ούτε δα το παρελθόν που μια ζωή υπέσκαπτε το παρόν μου.Αποτραβήχτηκα από είδωλα, σκιές και σκουριασμένες σκηνές.Έπαψα να τις ανακαλώ και να τις ανακατασκευάζω.

Κάπως έτσι, η ευτυχία, συνέβη.Με τον απλούστατο τρόπο που συμβαίνει, παρότι η επιδίωξή της αποδεικνύεται περίπλοκη.Ζούσα την κάθε μέρα με μια εφηβική ένταση, μικρά και μεγάλα ταξίδια του πνεύματος γεμάτα αρμονία, διέκρινα στο βοερό πανηγύρι της ζωής μια λυτρωτική για εμένα ασημαντότητα, αντιλαμβανόμουν την πληθώρα των συμβιβασμών που με περιτριγύριζαν.Ναι, η ζωή είναι μια αλυσίδα από εκλεπτυσμένες αλήθειες που διαιωνίζουν τη συνομωσία ενός νόμιμου ψέματος.Έτσι υπαγορεύει η κοινωνία, θεμιτοί οι συμβιβασμοί προκειμένου να συντηρείται το παραδοσιακό της έργο.Ωστόσο αυτές οι επίπλαστες αλήθειες δε μου ερέθιζαν πια την περιέργεια, ούτε με προκαλούσαν σε ένα μοτίβο συμβατικής ζωής που θα έθετε τέρμα στις ακόρεστες αναζητήσεις μου.Πλέον μού φάνταζαν διακωμωδήσεις της ανθρώπινης μικρότητας, με έκαναν να αποσύρομαι ακόμα πιο σίγουρος στο καταφύγιό μου, ακόμα πιο ακμαίος.

Δεν ξέρω αν μέσα από όλα αυτά απέσπασα έστω και ένα κομμάτι σοφίας.Για να είμαι ειλικρινής δε με ενδιαφέρει καν.Ξυπνάω κάθε μέρα και νιώθω μέσα μου κάτι τόσο όμορφο που αναζητώ τη λέξη να το αποδώσω.Η Αλήθεια καμαρώνει μπροστά μου παντού, σε μια απίθανη ενάργεια.Δεν με καταδιώκουν πια οι εμμονικές μου επικρίσεις, δεν θεωρώ ότι είμαι αφύσικος.Αφύσικο θεωρώ όποιον αδυνατεί να εκτιμήσει και να απολαύσει κάτι τόσο φυσικό, όπως η ζωή.Όποιον διαλέγει το στρατόπεδο της πλειονότητας, εκείνο με τις καλλωπισμένες αλήθειες.Δεν είναι ευτυχία, ούτε ευδαιμονία.Είναι μια αίσθηση ότι αν δεν έχεις κάνει ανακωχή με την αληθινή σου εικόνα, όποιος σε αγαπάει, θα αγαπάει μια παραμόρφωση.Ότι αν δε σε αγαπήσεις όπως ακριβώς είσαι, συλλέκτης θα γίνεις απατηλής αγάπης.Και όταν τελικά σε αγαπήσεις, θα είσαι αλλεργικός στα υποκατάστατα, τους συμβιβασμούς και τις μεταμφιεσμένες αλήθειες.Τόσο, που ακόμα και αν δεν αγαπηθείς, δε θα πειράζει.Τουλάχιστον θα ξέρεις ότι είναι αληθινό.

 

Έτσι ξεκινάει κάθε μέρα μου, με την πεποίθηση ότι ο κόσμος γύρω μου έχει μια κρυστάλλινη διαύγεια, αφού ο δικός μου κόσμος είναι ξεκάθαρα αληθινός.Ο κόσμος γύρω μου έχει μια απερίγραπτη ομορφιά.Συνήθως ξαποσταίνει σε εξωφρενικές λεπτομέρειες που οι πλείστοι αγνοούν μια ζωή.Κάθε φορά όμως που κατορθώνω να διακρίνω μια τέτοια αναζωογονητική λεπτομέρεια, η αίσθηση που προανέφερα, εντείνεται.Και μέσα στην ανάταση αυτή θα συνεχίσω μανιωδώς να αναζητώ τέτοιες λεπτομέρειες.Να αναζητώ τη ζωή.Αν μπορείς να ζήσεις τη ζωή μόνος, ξέρεις και πώς να τη μοιραστείς.

Αφομοίωση

Εκείνος είχε βλέμμα στυλωμένο στην παλαιομοδίτικη συσκευή τηλεφώνου.Περίμενε αφελώς να το ακούσει να χτύπάει. Στην άλλη άκρη της γραμμής θα ακουγόταν, διστακτικά, η βελούδινη φωνή της. Μετανιωμένη για όσα είπε και έπραξε, όλα έγιναν υπό το κράτος θυμού. Τόσα χρόνια συνομιλούσαν ακόμα και έτσι, δε χόρταιναν να μοιράζονται λέξεις και σιωπές, κάτι βράδια με πλουμιστά φεγγάρια που η μελαγχολία έσταζε αυθεντική πάνω στην ύπαρξη.Δε μιλούσε με κανέναν άλλο εκτός από Εκείνη.Είχε αποτραβηχτεί σε έναν αλλοπαρμένο κόσμο των δυο τους, συνεπαρμένος από τη νεφελώδη γοητεία της.Είχε την ικανότητα να ασκεί πάνω του μια ανεξήγητη επιρροή, με τρόπο που όλα τα δομικά στοιχεία του χαρακτήρα του διαλύονταν και μετουσιώνονταν σε κάτι αλλοίο.Σε κάτι άλλο.Φύσει ψυχρός και απόμακρος, σχεδόν φλεγματικός, με την ψυχή χορτασμένη από μοναχικά ταξίδια, με αφθονία συλλογισμών.Σκάρωνε μια ζωή ατέρμονους μονολόγους.Και όταν εμφανίστηκε,από το πουθενά, ο συνομιλητής του, οι ερωταποκρίσεις έχτισαν ένα ολάκερο σύμπαν εδραιωμένο στη βάση της μονόπλευρης αλλαγής.

Λένε ότι τα ετερώνυμα έλκονται, και το λένε με ζωηρή ικανοποίηση.Πάντα το ράπισμα της Λογικής εξιτάρει τα φιλήδονα ανθρώπινα ένστικτα.Τα αντίρροπα στοιχεία αλληλοαναιρούνται ή αφομοιώνονται.Μία καταστροφική εξίσωση τα εξομοιώνει, εξοβελίζοντας τη διαφορετικότητά τους.Καθείς λησμονεί τις λεπτομέρειες της δικής του οντότητας, λεπτεπίλεπτα διαφοροποιητικές, ενδίδοντας σε μία συγχώνευση που αγγίζει τη φρικαλέα δυστυχία.Μάλλον γιατί έντός της ενσταλάζει κάτι από την ανυπόφορη αίσθηση  της απώλειας.

Άλλο που δεν του το είχε υπογραμμίσει, φυσικά με απαράμιλλη γοητεία.Οι σχέσεις που βασίζονται σε υψηλό βαθμό εξάρτησης πάσχουν από επισφαλή δομή.Κάπως έτσι άνθρωποι λογικότατοι, ευφυείς και χαρισματικοί, μετατρέπονται σε αξιολύπητα ουδέτερα όντα που δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον και κανένα λόγο ύπαρξης έξω από τον Αγαπημένο.Παρότι όμως τον είχε ρητώς προειδοποιήσει, εκείνος ήταν βουτηγμένος σε ένα πρωτόγνωρο γαλαξία η γλύκα του οποίου τον μεθούσε, τον υπνώτιζε, του ξεκλείδωνε αφανέρωτες μέχρι πρότινος πτυχές του εαυτού του.Αυτή η γυναίκα είχε τη δύναμη να τον αλλάξει.Από έναν μονόχνωτο, εκ πεποιθήσεως μοναχικό και ιδιότροπο ταξιδιώτη, σε έναν ερωτευμένο, επικοινωνιακό άντρα που είχε πολλά να βιώσει, και μάλιστα αναδρομικά. Το μόνο που νοηματοδοτούσε τις στιγμές του ήταν η αναμονή της επικοινωνίας, των τερπνών τους συναντήσεων.Δεν είχε όρεξη ούτε να διαβάσει, ούτε να περπατήσει, ούτε να ακούσει μουσική.Ονειροβατούσε ολημερίς, στην απόλυτη απραξία, ποιος, αυτός που αισθανόταν υπερήλικας για έρωτες και ρομαντικά σενάρια!

Εκείνη όμως την τελευταία φορά του το είπε ωμά.Δεν τον άντεχε πια έτσι αγκιστρωμένος που ήταν από πάνω της.Δεν τής άφηνε περιθώριο να τον έχει ανάγκη αφού η δική του αχόρταγη ανάγκη για εκείνην, θανάτωνε τη δική της για εκείνον.Πλέον ήταν ανιαρός, δεν είχε τίποτα να τής πει και να τής δώσει.Μάλλον παρεξήγησε την ταυτότητά του, στην αρχή νόμιζε πως τον ερωτεύτηκε για τις ετερόκλητες γνώσεις του και τον εσωστρεφή του χαρακτήρα.Τώρα όμως νιώθει ότι την πνίγει με τις ακόρεστες απαιτήσεις του.Τον εγκαταλείπει γιατί αλλιώς θα είναι σα να εγκαταλείπει τον εαυτό της.Ο ένας δεν κάνει καλό στον άλλο, του είπε με βλέμμα κενό.Και τον φίλησε απαλά το μάγουλο, ένα φιλί γεμάτο πίκρα και χροιά προδοσίας.

 

Η ένωση δυο ανθρώπων είναι λυτρωτική όταν ο καθένας διασώζει την ιδιαιτερότητά του και καταδικασμένη όταν επιφέρει την αφομοίωσή τους, όταν συνεπάγεται την απόσχιση ζωτικής σημασίας κομματιών από την ψυχή του καθενός. Όσο προκλητικά ενδιαφέρουσα και να είναι η σύζευξη αντιτιθέμενων στοιχείων, άλλο τόσο κυοφορεί το ρίσκο αυτά τα στοιχεία που εδραιώνουν αρχικώς την έλξη και τη συνακόλουθη επιθυμία συνύπαρξης, να εξαλειφθούν, σε μία προσπάθεια ο ένας να γίνει αρεστός στον άλλο-ή ακόμα και σε μία αθέλητη διαδικασία υποσυνείδητης μίμησης του άλλου.Η ταύτιση είναι δυσοίωνη στη συνύπαρξη γιατί η ταύτιση συμπαρασύρει μαζί της το τέλμα και ο έρωτας έχει εγγενή ροπή προς την εξέλιξη, ειδάλλως μαραζώνει και ο ίδιος.

Και έτσι όπως τον κατάντησε, ίδιο με εκείνη, έτσι όπως τής επέτρεψε να τον καταντήσει, να αρκείται σε ερωταποκρίσεις και φευγαλέες συναντήσεις, να γυρεύει αχόρταγα την παρουσία της, να εκμηδενίζονται όλα μακριά της, έτσι ακριβώς τον αφήνει πίσω.Χωρίς στίγμα, πηγές χαράς, χωρίς συναίσθημα.Αλλόκοτα μόνο, γεμάτο από τον απρόσμενο πόνο της αιφνίδιας εγκατάλειψης, με λόγια αραδιασμένα με περίσσευμα ειλικρίνειας, μια αλήθεια που είναι ανέτοιμος να δεχτεί.

 

Αρχές Φλεβάρη, βράδιασε κιόλας και οι έξωθεν φωνές του υπενθυμίζουν ότι η ζωή, όπως πάντα, συνεχίζεται.Και όμως, κλείνει το παράθυρο και παραμένει να κοιτάζει την παλαιομοδίτικη τηλεφωνική συσκευή μέσα στο μισοσκόταδο, με τη σχιζοφρενική ελπίδα πως από στιγμή σε στιγμή θα χτυπήσει.

Δήθεν

Το είχε δει σε πολλές μορφές γύρω του.Σκαρφάλωνε στον ευσεβή πόθο του για ηρεμία και τον κατασπάραζε μεμιάς.Αδιόρατες, ανεπαίσθητες, αυτάρεσκες λεπτομέρειες που σφετερίζονταν την ισορροπία του.Συνήθως ήταν ανήμπορος να τις προσδιορίσει, του έμενε μόνο εκείνη η αίσθηση του αλλοιωμένου, του δυσανάλογου και δυσαρμονικού.Η τερατώδης όψη ενός προσώπου όταν εμφιλοχωρούν σε αυτό ατέλειες- ή μήπως όταν τις αποβάλλει;

To είχε δει ενθουσιώδες να γατζώνεται πάνω σε μισερά χαμόγελα που καταπίνουν εντός τους όλο το φθόνο του κόσμου.Σε βλέμματα αλαφιασμένα, όλο αλαζονική μικρότητα.Σε χυδαιοποίηση της γλώσσας που γινόταν εργαλείο ψεύδους εξωραϊζοντας τα πάντα, καταποντίζοντας τη δυστυχία πίσω από πλατειασμούς λέξεων που κατασκεύαζαν την ευτυχία.Στην αναζήτηση του ιδανικού μέρους για ένα σαββατόβραδο, εξονυχιστική σε βαθμό που αποβαίνει πιο χρονοβόρα και από την ίδια την έξοδο. Πίσω από μια οθόνη θρασύδειλη, μέσα σε σμήνη από ανθρωπάκια που διακηρύττουν την ασύγκριτη ελαφρότητα μιας συμβατικής ευτυχίας.Στη μανία με την κριτική, στο πώς εν μία νυκτί όλοι μεταλλάχθηκαν σε διδάκτορες ψυχολογίας και σε φωτεινούς παντογνώστες, στη σκληροπυρηνική διατύπωση της άποψης- νόρμας, στο αναμασημένο χιούμορ, στην ψευτοκουλτούρα που τηρείται ευλαβικά, στην ψύχωση με το να αποδείξει κανείς ότι είναι φυσιολογικός και χαρούμενος.

 

Το είδε και στον έρωτα όπου η μία άμυνα ανθούσε μετά την  άλλη. Όλα ακολουθούν ένα άγραφο καταστατικό, διαφορετικά καραδοκεί η απογοήτευση.Ένα παιχνίδι με καταστροφικούς κανόνες κατάντησε ο έρωτας. Στρατηγικές και πειραγμένα ζάρια και απωθημένα και ανασφάλειες, ένα θεριό από πάθη καμωμένο που τον εξουδετερώνει.Ποτέ του δεν μπορούσε να καταλάβει την ξιπασιά όσων θεωρούν τους εαυτούς τους σαφώς ανώτερους των περιστάσεων και διαλαλούν με περίσσεια μετριοφροσύνη πως δε συνθηκολογούν με μετριότητες.Μέσα σε ένα γυάλινο κόσμο, πανέρημοι και γεμάτοι από ψευδεπίγραφη ευτυχία.Δεν τους νοιάζει δήθεν που είναι μόνοι, προτιμούν τη μοναξιά από την απογοήτευση.Και κρίνουν, κρίνουν αφειδώς. Μαγαζιά, πόλεις, ανθρώπους, καταστάσεις.

 

 Από μια θέση πανοραμική, μέσα από το πρίσμα της αυθεντίας, με την ψευδαίσθηση ότι η ζωή τους ποτέ δε μπορεί να είναι απογοητευτική, πως οι ίδιοι διαθέτουν δολοφονική γοητεία. Ο γοητευτικός άνθρωπος δοκιμάζεται στο πώς χειρίζεται την απογοήτευση, πόσο γοητευτικός να είναι κάποιος που  περιχαρακώνει τη ζωή του σε ένα ασφαλές πεδίο κίβδηλης τελειότητας;Το πρόβλημα ίσως ξεκίνησε όταν οι άνθρωποι έγιναν ασύστολα εγκεφαλικοί και άρχισαν να χτίζουν αυταπάτες υπεροχής.Καθιερώθηκε μια μόδα απρόσιτου ανθρώπου, εκπαιδευμένου στο θεαθήναι, με ουτοπικές προσδοκίες για το μέλλον και παντελή έλλειψη χιούμορ.

 

Μερικές φορές προσποιείται πως δεν το βλέπει. Όλο αυτό το ''δήθεν''που μαστίζει την ψυχή του και διεγείρει το νευρικό του σύστημα.Παρ΄όλο παντού ανταμώνει υβρίδια αποτυχημένων τάσεων, κακότεχνες απομιμήσεις και μια γελοία απόπειρα κατάκτησης της παντογνωσίας.Παρ' όλο που ατσάλινα βλέμματα τον χλευάζουν και ατσαλάκωτες φιγούρες του επιτίθενται με αγριότητα κάθε βράδυ που ακολουθεί την παγερή του διαδρομή για το σπίτι. Περιμένει τη στιγμή που θα γνωρίσει ανθρώπους φοβισμένους, παράλογους, ανυπόφορους, μέτριους, παράφορους, αληθινούς. Που δε θα θεωρούν την άγνοια ένδειξη αδυναμίας αλλά κίνητρο για γνώση.Που δε θα τους πτοεί η μετριότητα γιατί θα μάχονται να την υπερβούν. Που μπορεί να μην συχνάζουν στα πιο ψαγμένα μέρη της πόλης αλλά ξέρουν να γεννούν στιγμές ευδαιμονικές ακόμα και στο ασήμαντο σπίτι τους.Χωρίς κουβέντες πολυθρύλητες και κομπασμούς, ίσως χωρίς καν λόγια, ακόμα και σιωπηλά. Αληθινά.-

Αυτάρκεια

Ξημέρωσε μέσα από βρόχινα φιλιά . Ένα αχνό φως εισχωρεί στο παγερό δωμάτιο, τα κορμιά ξαποσταίνουν, τα μυαλά αφηνιάζουν σε ένα μαραθώνιο από αλληλοαναιρούμενες σκέψεις. Απ' έξω ακούγεται μια παράξενα αρμονική μελωδία, είναι βέβαιη πως την έχει ακούσει κάπου, την παρασέρνει σχεδόν παρανοϊκά στα χνάρια μιας ξεχασμένης χαράς, προσπαθεί να τη θυμηθεί αλλά μάταια. Νομίζει ότι αυτή η στιγμή που σφύζει από ευτυχία είναι μια προσωπική ανάγκη. Ότι η ίδια την επινοεί για να μην καταντήσει παράφρων, για να μην αποβιώσει η ψυχή της από συσσωρευμένη ανία.Τα χέρια του πλεγμένα στα δικά της, τη ζεσταίνουν, σε λίγο το σφίξιμο γίνεται πιο έντονο, δεν ξέρει πώς να νιώσει αλλά ασυναίσθητα απομακρύνεται. Δεν ξέρει πώς να κοιτάξει τον Έρωτα όταν χρόνια τώρα πίστευε ότι είχε βουλιάξει στην ανυπαρξία, ότι ήταν ένα κατασκεύασμα των ανασφαλών για να τεμαχίζουν στα δύο τα συμπλέγματά τους, μια βάρβαρη αναγκαιότητα για να παύει η ύπαρξη να είναι μονοσήμαντη.Πώς ένα κυνικό πλάσμα ανταμώνει με το ρομαντισμό;

 

Εκείνος χαμογελάει απτόητος, κάνει πως αγνοεί της υπερυψωθείσες άμυνες, τις υπολογιστικές της ζαβολιές. Τής δίνει χρόνο και ας μην του τον ζητάει.Δίνεις διορία στα συναισθήματα, προκαθορίζεις συμπεριφορές, δομείς μία σχέση με κανόνες;Σκοτώνεις την ιδιοτυπία της,την αυθεντικότητά της ακόμα.Την παρατηρεί να τον περιβάλλει με μια αύρα αυτάρκειας, με μία απόσταση λυτρωτική που αποτυγχάνει  στην ουσία να εγκαθιδρύσει.Παραβλέπει τις μεγαλοστομίες της, τσιτάτα του τύπου ότι οι σχέσεις είναι ανώφελες και στηρίζονται στην αυταπάτη, ότι ο συναισθηματικός δεσμός είναι επισφαλής και ότι είναι ρηχός όποιος καμώνεται πως είναι κοινωνός συναισθηματικού βάθους.

Τρέμει η ύπαρξή της, εκλιπαρεί την Αυτάρκεια να γίνει ένα με αυτή, να τη γλιτώσει από διλήμματα και αμφιταλαντεύσεις. Να είναι στραγγισμένη από την Ανάγκη κάποιου άλλου. Η αυτοδυναμία, η αίσθηση ότι ορίζει τη διάθεσή της η ίδια, ακόμα και αν υπόκειται σε μύριες μεταπτώσεις.Δε θέλει να είναι επαίτης μιας ισόβιας επιβεβαίωσης, δε θέλει να αναλύει αυτό που θα έπρεπε να βιώνει. Ο προσωπικός της κόσμος είναι απαραβίαστος και κάθε πληροφορία γύρω από αυτόν απόρρητη. Τόσο καιρό έχει ησυχάσει το μυαλό της, οι ιστορίες αγάπης, πάθους και ερωτικών απογοητεύσεων τής μοιάζουν ανυπόφορα σπαραξικάρδιες και σκέτες ιστορίες. Παράγωγα του μυαλού και ιδίως της φαντασίας όσων συμμετέχουν σε αυτές, ουδέποτε μια ιστορία  ανταποκρίνεται στα πραγματικά περιστατικά, πάντα τα αλλοιώνουν μέσα από μια φρικτά υποκειμενική σκοπιά. Συνήθως ο καθένας επιλέγει να αποκωδικοποιήσει αυτά που του συμβαίνουν με τον τρόπο που του επιτρέπει να προχωρήσει. Το όποιο κενό κουκουλώνεται με υπεραπλουστευτικές ή και βολικές ερμηνείες, αν μη τι άλλο στον έρωτα φανερώνεται η πιο κραυγαλέα έλλειψη ρεαλισμού!

Μέχρι που ένα βράδυ την βρήκε αναπάντεχα να κλαίει γοερά.Εκείνη έκρυψε το πρόσωπό της, έγινε επιθετική, του φώναξε ότι δεν έχει δικαίωμα να επεμβαίνει σε τόσο προσωπικά ζητήματα. Εκείνος το δέχτηκε, κάτι που την οδήγησε σε ακόμα πιο έντονο κλάμα.Την αγκάλιασε συγκρατημένα και μέσα σε λίγα λεπτά εκείνη άρχισε να ξετυλίγει ζευγάρια από ιστορίες ιδωμένες με άκαμπτο ρεαλισμό.Πόσο έχει πονέσει κάποιος που είχε εκπαιδευτεί να αγαπάει σιωπηλά;Την άκουγε με ζωηρό ενδιαφέρον, με αγωνία. Δεν τον κοίταζε στα μάτια, σα να ντρεπόταν για την εξομολόγηση που έκανε. Όλη η ζωή της, οι ετεροχρονισμένοι, άστοχοι, σιωπηλοί και μουντοί εφηβικοί έρωτες, την είχαν καθηλώσει σε μία συναισθηματική παράλυση.

 

''Κανείς δεν είναι αυτάρκης'' του ψιθύρισε στο τέλος, '' πόσο μάλλον αυτός που προσπαθεί να γίνει''

Η επίφαση της αυτάρκειας κρύβει γενναίες δόσεις φόβου.Η αυτάρκεια πηγάζει εκ των έσω, δεν καταδιώκεται.Ούτε συνδέεται με κάποιο θηριωδώς μοναχικό ον που αποτραβηγμένο από τα εγκόσμια  καυχιέται πως είναι άμοιρο συγκινήσεων.Θέλει ρίσκο η αυτάρκεια, απώλεια ακόμα.Τσαλάκωμα της εικόνας, αυτοαναίρεση, ταπεινότητα. Πάνω από όλα όμως, η αυτάρκεια δεν περιφρονεί την ανάγκη, έχει απλώς την ωριμότητα να την αναγνωρίζει, καθιστώντας την έτσι λιγότερο καθοριστική.Ο αυτάρκης παραδέχεται ότι χρειάζεται κάποιον, όχι επειδή δε μπορεί χωρίς αυτόν αλλά επειδή δε θέλει.

''Δε θέλω να είμαι μόνη άλλο πια. Με τρομάζει που έμαθα να το μπορώ.'' του είπε μέσα από στεγνά δάκρυα και γαληνεμένη τη φουρτούνα στην ψυχή.

Την έκλεισε στην αγκαλιά του με τρυφερότητα.Έξω έβρεχε ασταμάτητα, κόντευε να ξημερώσει. Και μέσα από αμέτρητα βρόχινα φιλιά, θα μάθαιναν και οι δύο πώς να γίνουν αληθινά αυτάρκεις.

Η Αφύπνιση

Πέταξε ένας χρόνος ολόκληρος, εξανεμίστηκε σε αναβολές και αρνήσεις, χάθηκε πίσω από τη νωθρότητα των δεύτερων ευκαιριών. Το δυνητικό, το ιδανικό, το υποθετικό, το πιθανολογούμενο, πάντα υπήρχε χώρος για κάποιο ευτραφές παράγωγο της φαντασίας.Ποτέ όμως δεν υπήρχε έστω μία γωνία για το πραγματικό, το παροντικό, για μια σκηνή σπαρταριστή, με όλα της τα ψεγάδια και τα αλλόκοτα.Με όχημα το ιδεατό, η πραγματικότητα επισκιαζόταν δοκιμάζοντας μια ανελέητη παράταση.Σχοινοβατούσαν τα πάθη από τη λειψή θέληση στον ηθελημένο παροξυσμό, τρωτή η φύση του ανθρώπου και ικανή να εκλογικεύει τα πάντα. Η εκλογίκευση καταδεικνύει την έλλειψη λογικής.Καθιστά λογικά τα παράλογα, επεξεργάζεται την αλήθεια και τη διαστρεβλώνει με νομιμοποίηση πρώτης τάξεως.

 

Το βλέμμα του μια κλωστή άθραυστη, τη κρατάει δεμένη με το χτες, σε μονοπάτια νάρκης, σε ένα λήθαργο που ανακουφίζει τις αισθήσεις κοιμίζοντάς τις. Τα όνειρα είναι πάντα πιο θελκτικά, παρασύρουν σε βαθιές συγκινήσεις, σε μεγάλες εξάρσεις του πνεύματος, σε τρανές ανατάσεις της ψυχής..Όλοι γύρω της έχουν αφεθεί σε έναν μακάριο ύπνο, έχουν σχεδόν στραγγίξει από τα ανήμερα πάθη που θεριεύουν μηχανορραφώντας, έχουν φρενάρει τις ανεξέλεγκτες επιθυμίες τους, έχουν μάθει να ζουν νεκροί.Παραιτημένοι και παρατημένοι.Γιατί να ανιχνεύουν ελπίδα όταν η απελπισία κρατεί;Γραφικοί και ονειροπόλοι, εκπαιδευμένοι σε νουθεσίες και μομφές, θα προτάξουν το κυνικό τους προσωπείο που μοιραία θα μεταλλαχθεί σε αυθεντικό πρόσωπο.Και θα ψελλίζει ατάκες καυστικές που θα ξεχειλίζουν πικρία και εκμηδένιση.Όπως ο άνθρωπος που αρπάζεται από ένα άδικο πεπρωμένο και θεωρεί μάταιο ακόμα και να αντισταθεί.

 

Ανέκφραστα όντα και άβουλα, μιλάνε την ίδια ακατανόητη γλώσσα, χωρίς την παραμικρή σύσπαση στο πρόσωπο, χωρίς κανένα τρεμούλιασμα ή ανάσα, χωρίς ανάγκη.Το χαμόγελο και το δάκρυ απαιτούν κόπο και βία, τίποτα δεν πηγάζει αβίαστα, τίποτα δεν φανερώνεται χωρίς τολμηρό ερέθισμα.

 

Και εκείνη στο κατώφλι του νέου χρόνου, τα ατενίζει όλα αλαργινά, με τη θρασύδειλη θαλπωρή του αναστοχασμού, τη συνεπαίρνει μια ζάλη των αισθήσεων, μια μέθη από λάθη, πασχίζει να κόψει την κλωστή αλλά εκείνη αντιστέκεται. Η Λήθη που την καταδιώκει και τής ληστεύει το τώρα, που της το σερβίρει στερώντας της τη δύναμη να το διαμορφώσει, που την εξαναγκάζει να το αποδεχθεί με όλη του τη χυδαία ασχήμια. Γίνεται να διακρίνεις ομορφιά όταν δεν αντιδράς στις παραμορφώσεις;

Ψάχνει διαρκώς σημάδια αφύπνισης, ακόμα και αν τής θυμίζουν πόσο πίσω στέκεται από το δικό της Ιδανικό. Η αποθέωση του Ιδανικού καμιά φορά καθηλώνει, ψιθυρίζει ότι πάντα υπάρχει κάτι αθέατο, το οποίο υποσκελίζει την ενεστώσα ζωή. Θυμάται με νοσταλγία τα λόγια αγαπημένης φίλης'' Να πιστεύεις στα θαύματα αλλά να μην τα περιμένεις''.

Η ζωή ξεχειλίζει από ομορφιά όταν κάποιος την εξερευνά από άκρη σε άκρη, από τις ανεπαίσθητες υποδιαιρέσεις μιας στιγμής μέχρι το βαθύ μπλε της νύχτας, όταν είναι τόσο αντιφατική που παντρεύει τον πόνο με την ευδαιμονία. Πρέπει να ζήσει, το χρωστάει στον εαυτό της. Θέλει έκπληξη και ανατροπή, ακόμη και αν ο κόσμος όπως τον ήξερε, αναποδογυρίσει. Ίσως τότε ξυπνήσει και ανακαλύψει τι έχανε.