Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Ελεγεία

Μια γνώριμη αίσθηση την τύλιξε εκείνο το πυρετώδες βράδυ, με τη θερμοκρασία να αναρριχάται αγκαλιά με τον πανικό. Σα να μουρμουρίζει ο πόνος ένα σκοπό μέσα από γερασμένα βλέμματα, από στάχτες ψυχών. Πονάμε για να ξορκίσουμε τη μικρότητά μας ή επειδή αυτή μας θλίβει;
Πονάμε επειδή είμαστε αληθινοί ή γιατί  μας σοκάρει η ανοσία μας στο ψέμα;

Μέσα από του Χρόνου την πένα την αφέντρα, οι πιο θολές μας αυταπάτες φωτίζονται τόσο απροκάλυπτα που μετατρέπονται σε ανέκδοτα. Ναι,η διαύγεια είναι εκείνη που υπογραμμίζει τη δειλία του σκοταδιού και το φορτίζει με εικόνες αβάσταχτες, όλο έντονα χρώματα και ζωηρούς αιφνιδιασμούς. Γίνεται να κατοικεί στο σκοτάδι η ζωή;

Εκείνη τη νύχτα την αιώνια, το σκοτάδι επικράτησε. Αβίαστα, σύρθηκε όλο πάθος μπροστά της, με ζωή κρυμμένη, έντονη, απατηλή. Η καθήλωση παντού μπροστά της. Μεθυσμένη, φρενήρης, παρανοϊκή, δε μπορεί να δει την έξοδο από ένα δράμα που μόνη της εποίησε. Από το πουθενά.
Πονάμε επειδή είμαστε μόνοι ή επειδή η μοναξιά ενσαρκώνει τον πιο ανυπόφορο φόβο μας;
Θυμώνουμε με τους άλλους ή με τον εαυτό μας που τους επιτρέπουμε να μας ορίζουν;

Τα ερωτήματα αντάρτικα χορεύουν στο μυαλό της που δε λέει να ξαποστάσει. Η ώρα του πόνου έχει κάτι αντιφατικό. Είναι φρικτή και συνάμα απελευθερωτική. Στραγγίζει η ύπαρξη από αυταπάτες και καλλωπισμένα, βολικά ψέματα. Είτε αντέχει, είτε όχι, προχωράει. 

Σε ένα σύμπαν αγκυλωμένων μορφών, ακόμα και το βήμα εξισώνεται με άλμα.
Έχει ανάγκη το βήμα,έχει ανάγκη τον πόνο, την αλήθεια και τη γενναία ματιά.
Άφαντο το φεγγάρι απόψε, το σκοτάδι ξεπροβάλλει όλο θράσος για να αφηγηθεί τις ατέρμονες ιστορίες του σε ένα μονόλογο μέχρι την αυγή..

http://www.youtube.com/watch?v=SmVAWKfJ4Go
Δημοσίευση σχολίου